Leonie (26): “Ik was 25 en had nog nooit met iemand gezoend”

Vertel eens, hoe was jouw eerste liefde?

“Liefde? Het was eigenlijk nooit liefde. Maar het was wel de eerste keer dat er iemand in mijn leven kwam die alles veranderde. Ik was al heel lang onzeker: over mezelf, over relaties, over alles eigenlijk. Ik had nooit iemand gezoend. Nooit een hand vastgehouden van iemand die ik leuk vond. Ik was 25 en de meeste meiden om me heen waren al jaren eerder begonnen. Dus ja, dat eerste moment droeg een heel ander gewicht.”

Waarom deed je er zo lang niks mee?

“Ik had wel crushes, hoor. Heel heftige crushes, zelfs. Maar ik overtuigde mezelf er altijd van dat die persoon mij nooit leuk zou vinden. En dus deed ik er nooit wat mee, ik wilde gewoon die afwijzing niet voelen. Ik dacht ook altijd: als hij mij interessant vond, dan zou hij dat wel laten weten. Maar hij deed dat niet. En dus bleef ik maar wachten op iets dat nooit kwam. Ik wist pas veel later dat ik autisme had. Dat verklaart eigenlijk heel veel.”

Hoe kwam er uiteindelijk iemand in de picture?

“Ik woonde in een studentenhuis en daar woonde ook Brandon. We deden hetzelfde werk, hij was maar één jaar ouder dan ik. En hij deed het heel duidelijk. Waar ik altijd moeite had om te peilen wat iemand van mij vond, deed hij heel weinig moeite om het te verstoppen. Hij wilde direct nummers uitwisselen. Bleef langskomen. Deed alles om in contact te blijven. En ik dacht: eindelijk. Eindelijk iemand die gewoon transparant is over wat hij wil. Na jaren van diezelfde onzekerheid voelde dat als een enorme verlichting.”

Was het liefde?

“Comfortabel. En heel snel. Het was niet dat ik een enorme crush op hem had of dat er vuurwerk af ging, maar hij was charmant en gezellig en er was gewoon een heel gemakkelijke sfeer. De eerste keer dat we samen waren, in zijn kamer, werd het heel snel intiemer. Hij kwam dichterbij en hij zoende me ineens. Ik had nooit iemand gezoend. Ik wist niet wat ik ervan vond. Hij deed het gewoon, en ik ging er mee akkoord.”

Maar was dat dan wel fijn?

“Het was wel fijn, maar ook een beetje overweldigend. Wat mij ook opviel: hij had een heel fel, wit licht aan in die lege kamer. Helemaal geen sfeer. En ik dacht echt: nee, dit is niet hoe ik wil dat dit er uitziet. Dus ik zei hem dat het allemaal heel nieuw voor me was en dat ik het niet zomaar wilde doen. Hij was een beetje verrast, maar niet direct afgeschrokken.”

En toen?

“Een week later gingen we toch wel verder. Het was midden in de nacht en ik zat in een depressieve periode, midden in een dip. Ik had hem een berichtje gestuurd, hij woonde namelijk tegenover mij. Hij antwoordde direct en ik ging bij hem langs. Ik had van tevoren heel duidelijk gezegd dat er vanavond niks zou gebeuren. Maar hij kon ook gewoon heel gezellig zijn. Hij bleef rustig naast mij zitten en op een gegeven moment dacht ik: ik wil dit wel. Ik wil wel zoenen en eigenlijk ook wel meer. En dus deed ik het ook. Het voelde eigenlijk heel makkelijk, want hij was zo duidelijk en open dat ik voor het eerste in mijn leven niet hoefde te raden wat iemand wilde.”

En? Wat voelde je daar bij?

“Heel weinig, eerlijk gezegd. Het was niet het grote speciale moment waar iedereen het altijd over heeft. Daarna viel hij gewoon direct in slaap en ik lag er naast en dacht: was dit het nou? Is dit nou wat iedereen zo wild over is? Ik huilde een beetje, niet vanwege pijn of iets dergelijks, maar meer van: nou, dus dit was het. En eigenlijk was dat ook een verlichting. Ik had er zo lang naar uitgekeken en er zo veel druk op gezet, en toch bleek het gewoon een begin te zijn. Geen groot moment dat alles hoefde te veranderen.”

Hoe ging het daarna?

“Snel voorbij. Hij was al een paar andere meisjes aan het daten en hij was niet op zoek naar iets serieus, en ik wist dat eigenlijk al. Maar er was ook een moment waar ik echt heel graag wilde dat hij iets speciaals zou doen. Hij had beloofd me op een echte date mee te nemen. Terrasje, drankje erbij. Ik keek daar zo erg naar uit. Maar hij was het gewoon diezelfde dag compleet vergeten. Was met collega’s naar de bar gegaan en had helemaal niet aan mij gedacht.”

Heb je hem iets laten weten?

“Nee. En dat is eigenlijk het pijnlijkste deel van het hele verhaal. Ik durfde niet een berichtje te sturen van: hé, gaat dit nog door? Pas ‘s avonds stuurde ik iets en hij stuurde een domme sticker terug. En dat was gewoon echt niet oké. Als je iemand belooft dat je haar mee uit neemt, dan doe je dat, of je zegt dat het niet doorgaat. Hij deed geen van beide. En ik bleef er maar op zitten wachten. Ik was bang om lastig te zijn. Bang om te laten zien dat het me iets deed. Maar dat was eigenlijk het moment waar ik iets had moeten zeggen. Uiteindelijk was er een ander meisje en ik was gewoon out of the picture. Dat was het einde.”

Wat heeft deze liefdes ervaring je geleerd?

“Heel veel. Maar het belangrijkste was: je eerste keer hoeft geen groot heilig moment te zijn. Er wordt zoveel druk erop gezet dat het perfect moet zijn: romantiek, kaarsjes enzovoort.. Maar het was voor mij gewoon een begin. En na die eerste keer kon ik ineens makkelijker met andere mensen intiem zijn. Die enorme druk en onzekerheid die ik altijd voelde, die was weg. Brandon was iemand die ik leuk vond en vertrouwde. En dat was genoeg. Dat mag ook gewoon genoeg zijn.” Lees ook: Sara (19): “Mijn eerste liefde was 12 jaar ouder dan ik”