Geen vlinders meer? Dit betekent het écht
Ken je dat moment? Je zit naast hem op de bank, hij doet weer dat ding met zijn mond als hij kauwt, en je denkt: hoe heb ik dit drie maanden geleden schattig kunnen vinden? Of je merkt dat je niet meer uren naar je telefoon staart in de hoop op een berichtje. Dat de vlinders… minder aanwezig zijn. En dan begint dat stemmetje: ben ik niet meer verliefd? Is er iemand anders? Is dit het einde? Rustig. Adem in, adem uit. Want dit is precies het moment waarop Sex and the City relevanter wordt dan je dacht.
Het effect van de roze bril
In de beginfase van een relatie maakt je brein overuren. De gelukshormonen stromen zo hard dat je de ander ziet door wat therapeuten de ‘roze bril’ noemen. Alles wat hij doet is grappig, alles is lief, zijn avontuurlijkheid is geweldig in plaats van onverantwoord. Na gemiddeld anderhalf jaar begint die aanmaak af te nemen. En dat is geen alarm, dat is normaal.
Denk aan Charlotte. Ze trouwt met Trey MacDougall: de knappe, charmante man uit een goed nest, letterlijk háár droomman. Tot ze écht samenwonen en ze ontdekt dat de werkelijkheid van haar relatie een stuk ingewikkelder is dan het plaatje. Niet omdat Trey een vergissing was, maar omdat verliefdheid nu eenmaal nooit het complete portret laat zien. Je zag hem door een filter. En nu ineens hoe hij echt is. En dat is eigenlijk… goed nieuws.
Van droomman naar gewone man
Huwelijkstherapeut Linda Carroll beschrijft hoe relaties door een cyclisch patroon van fases gaan. In de tweede fase gebeurt er iets interessants: de eigenschappen die je eerst zo geweldig vond, kunnen je nu juist irriteren. Zijn avontuurlijkheid voelt ineens roekeloos. Zijn ontspannen houding is nu gewoon lui. Je hebt hem niet verkeerd ingeschat; je zag hem door een roze bril en nu zie je hem gewoon iets… scherper.
Carroll noemt deze fase ook wel de ‘winter’ van een relatie. Klinkt zwaar, maar het is eigenlijk het moment waarop het echt begint. De fase waarin je leert omgaan met jullie verschillen. Waarin je niet alleen naar hem wijst, maar ook eerlijk naar jezelf kijkt: wat is mijn aandeel hierin?
Carrie en Big zijn eigenlijk de perfecte illustratie van precies dit. De hele serie lang botsen ze, gaan ze uit elkaar, vinden ze anderen en trekken ze toch steeds weer naar elkaar toe. Niet omdat het allemaal makkelijk is, maar omdat er iets echts onder zit. Iets wat niet verdwijnt als de vlinders vertrekken.
De échte vraag die je jezelf moet stellen
De winter van een relatie mag zwaar zijn, maar als het begint te voelen als een hongersnood (als je je alleen voelt, niet gezien, structureel ongelukkig), dan mag je jezelf wél afvragen of jullie voor elkaar zijn.
Maar als het gewoon… rustiger is geworden? Dan is de vraag niet: voel ik nog vlinders? De vraag is: voelt het goed om dit samen te doen?
Want de vanzelfsprekendheid sluipt erin, dat is onvermijdelijk. Complimenten worden minder spontaan. Je hoeft niet meer je best te doen om indruk te maken. En precies dáár zit de valkuil. Niet in het feit dat de spanning minder is, maar in het feit dat je elkaar begint te zien.
Wat die switch dus eigenlijk betekent
Als je die verandering voelt in je relatie, is dat geen alarmbel. Het is het einde van de verliefdheid en het begin van iets wat potentieel veel mooier is: een relatie die echt vorm aanneemt. Waarin je je relatie ziet zoals hij werkelijk is, met alles wat daarbij hoort.
En dan is er maar één vraag die er écht toe doet. Voelt het goed om die reis samen te maken? Als het antwoord ja is, ben je precies waar je moet zijn.Lees ook: Wanneer liefde moeilijk wordt: déze signalen wijzen op relatieproblemen
Bron: Holistik
Must reads
