Vertel eens, hoe was jouw eerste liefde?

“Ik was eigenlijk helemaal niet bezig met verliefd worden die dag. Ik wist niet dat hij mijn eerste echte liefde zou worden. Het was zomer, ik had net gepicknickt en voelde me relaxed. Ik liep een Rituals binnen om een cadeautje voor mijn vader te halen, een beetje gedachteloos, toen hij me ineens aansprak.

Hij begon over parfum en dat hij naar iets zocht. Ik dacht nog: oh, oké, gewoon iemand die hulp nodig heeft. Tot hij ineens vroeg of hij mijn nummer mocht. Ik weet zijn exacte woorden niet meer, maar ik weet wel dat ik me gevleid voelde. Niet overdreven vlinders, geen liefde op het eerste gezicht, maar wel dat kleine oh, leuk-gevoel. Ik gaf hem niet meteen mijn nummer, wel mijn Instagram. Dat doe ik eigenlijk altijd zo bij mensen die ik niet ken.”

Had je er een goed gevoel bij?

“Ik nam het eigenlijk totaal niet serieus. Ik vond hem niet eens per se knap. Hij leek veel ouder dan ik, en ik dacht ook nog: hoe vaak doet hij dit op een dag? Maar toch… ik dacht er later nog even aan. En blijkbaar hij ook, want een paar dagen later vroeg hij alsnog mijn nummer.

We appten wat, tot we op een zomeravond besloten om samen te gaan wandelen. Ik had niks te doen, het was warm, en het leek me wel leuk. En daar zag ik hem weer, dit keer met een pet op. En ineens dacht ik: oh… wacht even. Dat kale hoofd waar ik eerst zo aan moest wennen, verdween een beetje naar de achtergrond. Urenlang hebben we gekletst over van alles en nog wat. Het is vreemd om te zeggen, maar het voelde eigenlijk meteen vertrouwd.

▼ scroll verder ▼

Het was nog steeds geen liefde. Maar er was zeker wel interesse. En dat was gevaarlijk, want ik wist: deze man is veel ouder. Dit kan eigenlijk niet, dacht ik. Maar tegelijk: ik vind hem leuk.

Langzaam begon hij steeds meer moeite te doen. Hij kookte voor me. Hij wilde me zien. Hij appte veel. Als hij op vakantie ging, nam hij souvenirs voor me mee. We deden alles samen: wandelen, sporten, zwemmen, koken. Zelfs de saaie dingen werden leuk met hem. En zonder dat ik het doorhad, groeide er toch een beetje liefde.”

Wat veranderde?

“Hij vertelde me eindelijk hoe oud hij was. Tweeëndertig. Daar schrok ik toch echt wel van. Alles in mij zei: dit verschil is te groot. hij was meer dan tien jaar ouder. Maar ik praatte het voor mezelf goed. Het is toch niet serieus, hield ik mezelf voor. Wat kan het kwaad? En misschien was dat wel het moment waarop ik mezelf al een beetje begon te verliezen.

Ik voelde me vaak onzeker bij hem. Niet omdat hij iets concreets deed, maar omdat mijn onderbuikgevoel steeds fluisterde dat dit niet klopte. Ik vond het lastig om mijn grenzen aan te geven. Ik wilde hem leuk vinden, maar was ook bang dat als ik te veel voelde, hij zou afhaken. Achteraf zegt dat alles.”

Waardoor ging je twijfelen?

“Er kwamen kleine dingen. Anticonceptie in zijn broekzak. Tinder die nog op zijn telefoon stond. Halve verhalen met vage uitleg. En elke keer dacht ik: misschien ben ik te wantrouwig. Dus ik ging twijfelen aan mezelf, in plaats van aan hem.

Toen we uiteindelijk intiem werden, voelde het niet zoals ik had gehoopt. Ik had die stap eigenlijk nog niet willen zetten, maar ik durfde dat niet te zeggen. Ik wilde niet lastig zijn. En ergens wist ik al: dit doe ik meer voor hem dan voor mezelf.

Daarna veranderde alles. Hij deed minder moeite. Appte minder. Ik werd onzekerder. Rollen draaiden om. Waar hij eerst achter mij aan liep, liep ik nu achter hem aan. Ik voelde me vastzitten in iets waarvan ik niet wist hoe ik eruit moest stappen.”

Hoe eindigde deze vlam?

“Het was allesbehalve netjes. Het was namelijk niet eens in een gesprek. Niet face-to-face. Hij appte me dat hij niet verder wilde. Terwijl ik alles had gegeven om open te communiceren, deed hij het via een scherm. Dat deed pijn. Niet eens alleen omdat het voorbij was, maar vooral de manier waarop.

Ik was boos. Verdrietig. Teleurgesteld. En vooral boos op mezelf dat ik mijn gevoel zo lang had genegeerd. Nu, een tijd later, voel ik het bijna niet meer. Maar mijn eerste liefde heeft me wel iets heel belangrijks geleerd. Dat dat onderbuikgevoel er niet voor niets is. Dat twijfel ook een antwoord is. En dat duidelijk zijn over wat je wel en niet wilt, geen zwakte is maar zelfrespect.” Lees ook: Emma (20) merkte dat haar vriend steeds closer werd met een meisje van zijn studie: ‘Dit voelde niet meer onschuldig’