Dus pakte ik een oude Nokia mee. Ik kon bellen en sms’en, dat was het. Geen Instagram, geen TikTok, geen WhatsApp-groepen die de hele dag pingen. Enne, ik dacht dat het vooral saai zou zijn…

De Nokia-realiteit: typen is een crime

Dag één. Ik zit op het terras van de camping met uitzicht op het meer en wil mijn vriendin appen: Ciao! Hier is het prachtig. Maar wacht. Op een Nokia moet je drie keer op dezelfde toets drukken om één letter te krijgen. Dus “Ciao” typen? Dat is:

2-2-2 (C), 4-4-4 (I), 2 (A), 6-6-6 (O).

Vijf minuten later heb ik één woord.

Autocorrect? Bestaat niet. T9? Vergeet het maar. En het ergste? Ik wist niet dat ik normaal gesproken zoveel berichten per dag verstuurde zonder erbij na te denken. Dus deed ik iets wat ik in jaren niet had gedaan: ik stuurde bijna niks meer. Niet omdat ik asociaal wilde zijn, maar omdat het gewoon té veel moeite was. En dat voelde eerst irritant, maar toen… bevrijdend. Blijkbaar had ik mezelf wijsgemaakt dat ik constant bereikbaar moest zijn terwijl dat eigenlijk niet hoefde.

Digitale detox dag 3

Ik loop door Bellagio (dat schattige dorpje aan Lake Como met die smalle straatjes en bloemen overal) en zie het mooiste plekje ooit: een klein terrasje met uitzicht op het water, bergen op de achtergrond, zon die net door de wolken breekt. En mijn eerste gedachte?

Dit moet ik posten!

Maar dat kan niet. Dus maak ik een foto met mijn camera, stop ‘m terug in mijn tas, en… dan? Niks. De foto blijft daar gewoon. Geen likes, geen reacties, geen bevestiging dat wat ik zie ook écht mooi is. En toen besefte ik iets.

Het niet delen van deze foto voelde bevrijdend. Ik had mezelf geleerd dat momenten pas echt waren als ik ze deelde. Maar het gekke is: toen ik die foto niet deelde, begon ik het moment anders te beleven. Ik ging zitten, bestelde een Aperol Spritz, en keek gewoon naar het uitzicht. Geen gedachten over filters, captions, of hoe ik het moest framen. Voor het eerst in tijden was mijn hoofd echt stil.

▼ scroll verder ▼

Week 2

Ik merk dat ik tijd over had. Veel tijd. Normaal scroll ik minstens een uur per dag door Instagram of TikTok. Hier? Niks van dat alles. Wat moest ik met die tijd? Eerst wist ik het niet. Ik liep wat rond langs het meer. Zat op een bankje. Staarde naar het water. Voelde me rusteloos, alsof ik iets moest doen.

Maar toen begon ik gewoon dingen te doen waar ik thuis zogenaamd geen tijd voor had.

Ik ging wandelen in de bergen. Niet met een podcast of playlist, gewoon lopen. Ik pakte mijn waterverf en schilderde het uitzicht vanaf de camping. Ik las een heel boek uit zonder dat ik na twee pagina’s mijn telefoon checkte. En het gekke? Het voelde niet saai. Het voelde als vakantie. Echte vakantie.

Terug in Nederland

Na twee weken reed ik terug. Het einde van mijn digitale detox. En natuurlijk zette ik mijn smartphone weer aan. WhatsApp is handig. Mail checken is fijn. Mijn bankrekening bekijken? Ja, graag. Dus alles weer terug. Ook Instagram. En de eerste week dacht ik: prima. Ik scroll niet té veel, ik post alleen als ik echt iets wil delen, ik heb het onder controle.

Maar na drie weken terug in mijn dagelijkse routine merkte ik het. Ik opende Instagram weer zonder reden. Zomaar, terwijl ik op de bank zat. Terwijl ik op de wc zat. Mijn duim ging dwangmatig naar het icoontje. Die rust die ik in Italië had gevoeld? Mijn digitale detox resultaten? Compleet weg. En dat was het moment waarop ik dacht: klaar ermee. Ik verwijderde de app opnieuw.

Wijze les

Het gaat niet om of social media goed of slecht is. Het gaat erom of jij bepaalt wanneer je het opent of dat je het dwangmatig doet. En bij mij was het dwangmatig. Automatisch. Zonder dat ik erbij nadacht.

En nu? WhatsApp heb ik nog. Ook mijn mail bekijk ik regelmatig. Als ik een foto wil delen, stuur ik ‘m via Whatsapp naar mensen die erom vragen. Het gevoel van constant moeten posten of up to date moet blijven met alles en iedereen is weg. En ja, soms mis ik dingen. Maar ik heb iets teruggekregen dat ik niet eens wist dat ik kwijt was: blij zijn met mezelf en mijn eigen gezelschap.

Mijn advies aan jou

Je hoeft geen Nokia mee te nemen naar Lake Como (al raad ik het wel aan, het is echt prachtig daar).

Maar probeer dit: verwijder Instagram voor één weekend. Doe eens een digitale detox. Kijk wat er gebeurt. Misschien merk je niks. Misschien vind je het niks en zet je het terug. Maar misschien, en dit hoop ik echt, merk je hoeveel van je dag je terugkrijgt. Hoeveel rust het je geeft. En wie weet gooi je het daarna, net als ik, permanent weg. En mis je het totaal niet. Lees ook: Scroll jij te veel? Dit zijn de signalen dat jij een social media detox nodig hebt