‘Ik doe alsof single zijn me niet zoveel uitmaakt, maar diep vanbinnen snak ik naar liefde’
"When I finally have a boyfriend, little else will matter." Een van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, eindigt het eerste hoofdstuk met deze zin. Ik moest erom lachen, vooral omdat de auteur hiermee beschrijft hoe dramatisch ze als jong tienermeisje over de liefde dacht. Alleen bleef die lach bij mij niet lang hangen, want stiekem herken ik mezelf er iets te goed in. Inmiddels ben ik geen tiener meer. Ik weet dat een relatie niet het belangrijkste in het leven is, dat single zijn helemaal oké is en dat ik nog jaren voor me heb om de liefde te vinden. Dat vertel ik mezelf tenminste vaak genoeg. Toch blijft er ergens een stemmetje in mijn hoofd hangen dat zich afvraagt: wanneer is het mijn beurt?
Als single verlang ik stiekem toch naar liefde
Eerder schreef ik een artikel over dat steeds meer mensen er bewust voor kiezen om single te blijven. Het hebben van een vriendje wordt door sommigen zelfs als cringe beschouwd. Hoewel ik het met dat laatste totaal niet eens ben, vind ik die ontwikkeling rondom vrij en onafhankelijk zijn wel positief. Steeds meer meiden leren dat voor jezelf kiezen óók gewoon mag.
En toch blijft er iets knagen. Want hoewel ik vaak stoer tegen mijn vriendinnen zeg dat het mij niet zoveel uitmaakt dat ik alleen ben, verlang ik stiekem wel naar een partner. Gewoon iemand om ‘s avonds even mee te knuffelen voordat ik in slaap val. Iemand met wie ik tijdens een date helemaal stuk kan gaan om de meest onbenullige dingen. Helaas is de realiteit dat ik inmiddels al jaren single ben. En als ik eerlijk ben, zou ik die status het liefst zo snel mogelijk veranderen, maar hoe?
Blame it on Disney
Al sinds ik een klein meisje ben, ben ik een enorme romanticus. De eerste keer dat ik kennismaakte met de liefde was dankzij Disney-films. Ik weet nog goed hoe verliefd ik was op Aladdin én Jasmine. Later bleek het dan ook niet zo gek dat ik bi ben.
Als tiener verruilde ik Disney voor romcoms en series met romantische plotlines. Caleb en Hanna in Pretty Little Liars, Blair en Chuck in Gossip Girl. “Three words. Eight letters. Say it and I’m yours”, om bij weg te smelten! Ondanks dat ik al mijn hele leven fan ben van romantische verhalen, kreeg ik alleen nooit echt mijn eigen sprookje. Er kwam geen Aladdin op een vliegend tapijt langs om mij de wereld te laten zien. Sterker nog, er kwam helemaal niemand langs.
Misschien verschuil ik me achter smoesjes
Ik heb altijd geroepen dat ik gewoon een laatbloeier ben. Dat ik daten spannend vind en daarom iets meer tijd nodig heb. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik denk dat ik mij daar misschien een beetje achter verschuil. Als je lang single bent, wordt het namelijk behoorlijk comfortabel om smoesjes te bedenken waarom je niet aan iets begint. Natuurlijk weet ik dat je zelf ook op mensen moet afstappen, maar is het niet veel makkelijker om gewoon te zeggen: “Ik heb nu niet echt behoefte om te daten”?
Girl, natuurlijk heb je daar wel behoefte aan. Of nou ja, ik in ieder geval wel, maar me verschuilen achter het idee dat ik het allemaal niet nodig heb, is de easy way out. Want zolang ik niets probeer, hoef ik ook niet geconfronteerd te worden met afwijzing. Ik hoef mezelf niet kwetsbaar op te stellen en kan ook niet ontdekken dat iemand misschien níét voor mij kiest. Dat is toch een stuk veiliger.
Datingapps zijn niet bepaald mijn romcom
Begrijp me niet verkeerd: ik schaam me absoluut niet voor het feit dat ik single ben. Sterker nog, in mijn ogen heeft het genoeg voordelen. Ik kan gaan en staan waar ik wil en hoef met niemand rekening te houden. En in theorie zou ik kunnen daten met wie ik maar wil, totdat ik de juiste persoon vind. Het probleem is alleen: als het erop aankomt, doe ik dat niet echt.
Ik heb zeker gedatet en zelfs op verschillende datingapps gezeten. Maar ik vind het lastig dat je iemand eerst ontmoet via een scherm. Je ziet een paar van hun beste foto’s – en wie ziet er nou daadwerkelijk iedere dag uit zoals op diens Instagramprofiel? – leest een cringey bio en swipet binnen een paar seconden alweer naar de volgende persoon.
Dan heb je ook nog de eindeloze hoeveelheid mensen die vooral op zoek zijn naar iets casuals. Helemaal prima natuurlijk, maar niet bepaald waar mijn hopeloze romantische hart naar verlangt. Datingapps halen voor mij een beetje die meisjesdroom weg waarin je iemand spontaan in het echt ontmoet. Natuurlijk weet ik dat de kans klein is dat iemand letterlijk op een vliegend tapijt voor mijn raam verschijnt. Toch blijft het me verbazen hoe makkelijk het bij sommige vriendinnen lijkt te gaan.
Iedereen lijkt verder dan ik
De ene na de andere vriendin van mij zit inmiddels in een steady relatie. Ze maken plannen om samen te wonen, gaan samen op reis en denken soms zelfs al na over hoe hun verlovingsring eruit moet zien. Sommige leeftijdsgenoten zijn nóg een stap verder. Zo is Jade Anna, de bekende influencer én even oud als ik, inmiddels verloofd.
Ik weet het: vergelijken heeft totaal geen zin. Ik weet ook dat ik nog jong ben en waarschijnlijk meer dan genoeg tijd heb. Maar toch voelt het soms alsof ik achterloop. Alsof ik een ervaring mis die iedereen om mij heen wel heeft. En dat gevoel kan behoorlijk met mijn zelfbeeld spelen. Zo denk ik: Waarom lukt het mij niet? Doe ik iets verkeerd? Ben ik niet aantrekkelijk genoeg? Niet leuk genoeg? Waarom kiest niemand voor mij? Op zulke momenten voel ik me ongewild en ongezien. En hoewel ik rationeel heel goed weet dat mijn relatiestatus helemaal niets zegt over mijn waarde als persoon, is het soms heel lastig om dat ook echt te voelen.
Ik mis een wederhelft
Ik ben omringd door geweldige vrienden, vriendinnen en familie die altijd voor mij klaarstaan. Ze geven mij zoveel liefde waar ik zo dankbaar voor ben, maar vriendschappelijke liefde en romantische liefde zijn nu eenmaal niet hetzelfde. Ik mis het knuffelen met iemand. Hand in hand lopen, dat spannende gevoel wanneer je een crush hebt en ontdekt dat die persoon jou óók leuk vindt.
Misschien is dat ook precies waarom het me soms zo raakt. Hoe langer die romantische liefde uitblijft, hoe vaker ik aan mezelf begin te twijfelen. Niet omdat ik echt geloof dat ik geen liefde verdien, maar soms voelt het wel alsof er blijkbaar een reden moet zijn waarom het mij nog niet is gelukt. En dat is een vervelende gedachte om van je af te schudden.
Single zijn is ook oké
Nu ik zo ongeveer mijn hele hart heb uitgestort, zou ik natuurlijk kunnen eindigen met een prachtige levensles. Iets in de trant van: hou eerst van jezelf en jouw tijd komt nog wel. Misschien is dat allemaal waar, maar misschien hoef ik mijn verdriet over single zijn ook niet meteen weg te relativeren. Misschien mag ik gewoon toegeven dat ik het soms moeilijk vind. Dat ik verlang naar romantische liefde en verdrietig ben dat ik die tot nu toe nog niet heb gevonden.
Single zijn betekent voor mij op dit moment niet dat ik mezelf moet overtuigen dat ik voor altijd gelukkig alleen wil blijven. Het betekent accepteren dat ik single bén en ruimte geven aan de gevoelens die daarbij horen. Misschien voel ik mij hier over een paar jaar totaal anders over. Misschien lees ik deze column ooit terug naast iemand van wie ik ontzettend veel hou en denk ik: girl, als je eens wist. Tot die tijd probeer ik te onthouden dat mijn verhaal nog lang niet af is en blijf ik stiekem dromen tot iemand een keertje bij mij langskomt op een vliegend tapijt.
Lees ook: Singles daten steeds vaker in Excel, maar is dit wel slim?
