Lifestyle

Heftig verhaal: mijn alcoholistische vader kreeg een alcoholvergiftiging

16

Girlscene gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

Het was donderdagochtend, 7 maart 2013. Ik weet het nog precies. Ik keek op m’n wekker en het was 06:17. Ik hoorde iemand roepen, schreeuwen bijna. Het was m’n moeder. Ik had echt geen idee wat er aan de hand zou kunnen zijn.

Toen ik net een paar minuten wakker was, hoorde ik dat m’n broer en zus ook wakker waren en naar m’n ouders’ slaapkamer waren gegaan. Ik wist niet goed wat ik kon treffen, maar ik ging ook maar eens uit bed. Toen ik de slaapkamer binnen was gelopen, besefte ik niet zo goed wat ik zag. Mijn moeder was wanhopig met een bak tegen mijn vaders lichaam aan het slaan. Zelf lag hij in bed en bewoog niet. Het leek erop alsof hij sliep. Je denkt misschien nu ‘nou en, laat hem slapen.’ Het punt was dat hij elke ochtend om 05:15 opstaat, omdat hij om 06:00 op zijn werk moet zijn. Zijn wekker was al een uur aan het afgaan, maar hij lag doodstil en sliep.


Bron

Normaal slapen mijn ouders wel in één bed, maar m’n vader was die nacht erg irritant. Ik hoorde hem vanuit mijn kamer ook wel eens roepen en brabbelen. Gelijk wist ik al wat er aan de hand was: hij had natuurlijk weer te veel gezopen. Nu vond ik het alleen heel raar, want normaal drinkt hij nooit als hij die ochtend daarna moet werken. Ik was die avond om elf uur naar bed gegaan, en hoorde hem rond kwart voor 12 ook de trap oplopen. Hij drinkt al zijn hele leven elke dag een biertje, soms twee, soms drie, in het weekend waren het er altijd minstens zeven. Een alcoholist, zo noemde ik hem al. Dat wist iedereen van hem. Op feestjes was hij altijd al regelmatig dronken, ladderzat, hoe je het ook noemen wilt.

Ik herinner me zo nog eens een moment. Ik was denk ik een jaar of 7 en wist wel dat ‘papa wel van een biertje houdt’. Mijn moeder bracht me naar bed, totdat we opeens een auto de dam op hoorden rijden. Ik ging naar mijn slaapkamer en zag mijn moeder onhandig mijn vader uit de kofferbak slepen, ondertussen onzeker de meneer bedanken voor het thuisbrengen.

Terug naar het bed. Nadat hij niet wakker was geworden door de slagen, had mijn moeder een natte doek op z’n hoofd gelegd. Zonder resultaat. De paniek sloeg toe. Ik en mijn broer en zus zagen hem daar liggen, diep in slaap, hij was ijskoud. Mijn zus belde 112 en liet een ambulance komen. Terwijl we daar op wachtten, had ik op google ingetypt ‘kenmerken alcoholvergiftiging’. De kenmerken kwamen overeen: verwardheid, comateuze slaap, lage lichaamstemperatuur etc. Na 10 minuten kwam de ambulance. Ik zag hoe mijn vader allemaal slangetjes aangesloten kreeg, hoe zijn hartslag werd gemeten en allerlei andere apparaten kwamen tevoorschijn. Wij stonden eromheen. Ik zag hoe mijn moeder instortte en zo ons aanstak. Hij moest mee naar het ziekenhuis. Mijn moeder en zus reden erachteraan, ik bleef alleen thuis.

Mijn vader dronk nooit sterke drank, altijd bier. Echt nooit. Maar wat vonden mijn broer en zus in de keuken? Een lege fles jenever. Een schok voor ons. Waarom heeft hij die jenever opgedronken? Ik was om elf uur naar bed gegaan, hij nog geen uur later. Ik wil niet eens weten hoe snel hij dat heeft opgedronken. Er was geen smerig glas te bekennen.

Hij was dus rond middernacht gaan slapen. De volgende dag om 15:00 was hij wakker geworden in het ziekenhuis. Hij kon er zich niks van herinneren. Ook niet dat hij aan de jenever heeft gezeten. Die avond kwam hij thuis en zaten we met zijn allen in de kamer. We waren boos, teleurgesteld, wanhopig, verdrietig, alles door elkaar. Het allerergste was dat hij, nu nog steeds niet, nooit zijn excuses heeft aangeboden.

Dit alles is dus al bijna een halfjaar geleden. Nu is het zo dat ik nog nooit in mijn leven een goede band met hem heb gehad. Mijn broer en zus ook niet. Ik kan mijn problemen niet bij hem kwijt, hij heeft nog nooit interesse in ons getoond, hij weet eigenlijk niks van ons. Ik heb al te veel meegemaakt waardoor ik weet dat er nooit een goede band zal komen. Klinkt misschien heftig voor de meesten, maar ik weet wel beter.


Bron

Op dit moment is het grootste probleem nog steeds de alcohol. Na zijn vergiftiging is het misschien 2 maanden goed gegaan, maar daarna is hij af en toe weer gaan drinken. Nu zelfs regelmatig. Ook mijn moeder geef ik daarvan de schuld, aangezien zij bier voor hem koopt. Deze week bijvoorbeeld 2 sixpacks. Ik kan daar met m’n hoofd niet bij.

Nu is het al bijna zes maanden een hel thuis. Oké, af en toe is het weer fijn, en soms hebben we een leuk moment. Helaas hebben we vrijwel elke dag ruzie, soms tot slaan of huilen aan toe. Ik zie hoe ongelukkig mijn moeder is. ik weet hoe ongelukkig ik ben. Ik schaam me voor hem, dat hij weer drinkt. Ik kan niet trots op hem zijn. Mijn vader is geen voorbeeld voor mij. Ik voel me vaak eenzaam. Ik zie vriendinnen die een vader hebben waarmee ze kunnen lachen, en serieuze gesprekken kunnen voeren. Grapjes maken, van elkaar houden. Ik ken dat niet, nooit gekend. Voor de meeste mensen onbegrijpelijk. ‘maar het is wel je vader…’ hoor ik dan. Ja, dat is hij. En nee, daar kan ik niet blij om zijn.

Door: Rianne

Pin jouw inspiratie in Pinbook

LOVE dit artikel
9 meiden hebben deze blog geloved

Plaats een reactie

Je bent nog niet ingelogd.

of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Of login via Facebook

16 reacties

  • 5 jaar geleden Axelle:)

    @dafly-x daarnet las ik op een ander oud artikel weer een grove reactie ga je daar eens mee stoppen??? ik vind jou echt zielig

  • 5 jaar geleden Lottchen

    ik heb toevallig ook hetzelfde met mijn vader, hij heeft nog nooit zoiets gehad, maar als het zo doorgaat zal het vast wel eens gebeuren, en ik geef inderdaad ook mijn moeder hier de schuld van. ik weet niet of jij dat ook hebt maar ik vind het soms zelfs lastig als mensen op feestjes drinken, of vragen waarom ik niet drink...

    X

  • 6 jaar geleden DafLy-x-

    eigen schuld dikke bult ! moet je vader dat maar niet doen. dom dom dom ! stelletje idioten

  • 6 jaar geleden Tessie

    Heel veel sterkte!

  • 6 jaar geleden yourelovelytoo

    wauw, ik heb echt ongeveer precies het zelfde. Hier is het net zo.. Note me anders even!

  • 6 jaar geleden #Tezzie

    sterkte meid!xxxx

  • 6 jaar geleden Exorcism

    Ik heb ook een alcoholistische vader gehad, waarmee ik nu geen contact meer heb. Ik weet hoe je je voelt, super veel sterkte ermee! x

  • 6 jaar geleden maramier

    Heftig! Veel sterkte

    xx

  • 6 jaar geleden Cottoncandy

    Ik herken dit heel erg, ik wens je veel sterkte toe en hoop dat je er alleen maar sterker van wordt! Zelf is mijn vader een paar jaar geleden overleden, en het klinkt misschien raar maar het was eigenlijk voor het goede. Hij heeft eindelijk zijn rust, want hij had ook veel meegemaakt waardoor hij dronk, en wij kunnen weer door met het leven.

  • 6 jaar geleden maaikesophie

    Lieve Rianne, mijn vader heeft nu een jaar of 9 een serieuze alcoholverslaving, maar mijn ouders zijn een aantal jaar eerder al gescheiden, dus ik woon niet bij hem een huis, wat het voor mij iets gemakkelijker maakt. Wat mij een beetje 'mezelf' heeft teruggegeven was de chatcursus van Kopstoring.nl! Alle opmerkingen van 'het is wel je vader' heb ik ook gehad. Na 4 jaar geen contact, zeg ik inmiddels ook 'hij is dan wel mijn biologische vader, mijn stiefvader is een papa'. Mocht je een keer willen praten, op welke manier dan ook, maak ik graag alle tijd voor je vrij.

  • 6 jaar geleden ballerina

    Echt heel erg voor je, ik heb ook een probleem vader, dus als je wilt noten

  • 6 jaar geleden Kimberley

    Knap dat je dit zo durft te vertellen en helaas weet ik net zoals jij hoe erg het is om een verslaafde ouder te hebben! Hoop dat het ondanks alles toch goed met jou als persoon gaat en wens jou en je familie heel veel sterkte toe, ik zie alcoholisme als een hele nare ziekte! Als je erover wilt praten met iemand die dit ook meemaakt wil ik best wel mailen met je, dan kun je je ei kwijt mocht je daar behoefte aan hebben.

  • 6 jaar geleden Pann

    Ik vind het knap hoe je ermee omgaat Rianne! En bedankt voor je update, echt goed om te horen dat het alweer wat beter gaat. Ik hoop dat je ondanks dit ook heel veel mooie dingen mag meemaken en omring jezelf zo veel mogelijk met lieve fijne mensen!

  • 6 jaar geleden Karolien

    @Rianne Hey meid, moedig van je om dit allemaal te vertellen. Helaas weet ik wat het is, alcoholverslaving, politie, familieruzies, ik ken het allemaal .. Ik hoop dat je niet teveel getekend bent door dit en dat je een mooie toekomst tegemoet gaat.

    Liefs, Karo

  • 6 jaar geleden Rianne

    Hallo. Ik ben degene die dit geschreven heeft. Dat ik dit heb ingestuurd is alweer ene halfjaar geleden bijna, dus ik wil even een soort 'update' geven: Op een avond in november is het heel erg misgegaan. Ik ging die week daarvoor boodschappen doen met m'n moeder en had haar ervan overtuigd geen bier te kopen. Dat weekend zat ik rustig in de kamer tv te kijken met mama. Opeens komt mijn vader binnen, helemaal woedend, sloeg me. In schok vertelde ik dit op Whatsapp aan vrienden. Een daarvan had de politie ingeschakeld en nog een tien minuten stonden ze voor de deur. We zouden hulp aangeboden krijgen van Jeugdzorg. Mijn ouders hebben die hulp helaas afgewezen, wel ga ik binnenkort naar de psycholoog. Dit alles heeft er voor gezorgd dat het iets beter gaat thuis. We hebben sinds die tijd niet meer veel ruzie gehad, veel minder dan eerst. Met het alcohol is het nog hetzelfde. Papa drinkt nog regelmatig. Ik probeer me ervan af te zetten, omdat ik weet dat het niet helpt. Soms vind ik het nog lastig, ik ben bang dat hij niet oud wordt. Natuurlijk is het soms nog moeilijk en we hebben heus nog wel eens (erge) ruzie, maar er is een kleine verbetering zichtbaar. Ik moest het even kwijt! Liefs.

  • 6 jaar geleden Phoebs

    Jeetje wat erg zeg.. Sterkte!

  1. 1