Lifestyle

Heftig verhaal: 'Ik heb ITP en was bijna dood'

90

Girlscene gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen. Helaas zijn er soms ook minder leuke dingen in het leven en die passen goed in onze rubriek ‘lifestyle’. Want vervelende en heftige dingen horen helaas bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen.

"Op een dag, na een blessure van anderhalf jaar, besloot ik om weer eens te gaan hardlopen. Het was op dat moment al erg zwaar, maar de grootste schok kwam pas dagen later. Tijdens het aankleden ontdekte ik namelijk donkerpaarse vlekken op mijn onderbenen. Eerst dacht ik nog dat het huiduitslag was. Na een paar dagen belde ik de dokter, en kreeg ik een algemeen zalfje voorgeschreven tegen huidaandoeningen. Maar na een week had het zalfje nog niets geholpen en waren de paarse vlekken inmiddels overal op mijn lichaam te zien.

Ik ging toch maar langs de huisarts. Zij herkende het niet, noemde het zelfs ‘bizar’ en stuurde me door naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Het knaagde aan me dat de huisarts het nog nooit gezien had en het bizar vond. Nadat ik mijn bloed had laten afnemen ging de dag gewoon verder. Totdat ik thuiskwam, en mijn moeder in de keuken stond: ‘Luister eens, het ziekenhuis heeft gebeld…’. De toon in haar stem brak mijn hart van binnen in duizend stukjes.


Bron: weheartit

Er was een naam voor de vlekjes op mijn benen. Het was een onbekende vage ziekte waar ik nog nooit van gehoord had. Mijn moeder liet me wat informatie op internet zien. De ziekte van ITP. Immuun Trombocytopenische Purpura. Een ziekte waarbij je lichaam antistoffen aanmaakt tegen zijn eigen bloedplaatjes waardoor deze waarden sterk verminderen. Het blijkt dat deze bloedplaatjes zorgen voor de stolling van je bloed. Als een normaal, gezond mens zichzelf stoot en het bloedt, dan is er niets aan de hand. Het lichaam zorgt voor een korstje op het wondje, en een paar dagen later is er niets meer van te zien. Bij de ziekte van ITP is dit niet meer het geval: het lichaam kan het bloed niet meer zelf stollen en als er dus een wond komt blijft deze bloeden. Alle paarse en rode spikkels op mijn benen, voeten, en inmiddels schouders bleken dus allemaal bloeduitstortingen te zijn, veroorzaakt door kleine handelingen als lopen, fysiotherapie, en zelfs het dragen van mijn schooltas. De waarde van je bloedplaatjes hoort tussen de 150 en 450 te zijn. De mijne was net onder de 20. Ik moest gas terugnemen, ik ging niet meer naar school en mijn werk werd op een laag pitje gezet.

Volgens de dokter zou het beter worden. In principe kan het lichaam alles namelijk zelf herstellen. Mijn laagste waarde zou ik gehad hebben, en ik had een paar dagen rust voordat ik weer bloed zou moeten prikken. De dagen gleden traag voorbij. Ik had nergens zin in, maar heb desondanks nog wel één hele leuke dag gehad met mijn tante. Ze heeft me die dag lekker verwend en in het zonnetje gezet, en op die dag voelde ik me voor het eerst weer een beetje beter.

Helaas ging die dag snel voorbij, en merkte ik die avond dat ik ongesteld was geworden. Ik heb in het verleden al genoeg problemen met mijn menstruatie gehad maar deze keer voelde het anders en vreemd, alsof het niet meer zou stoppen. Ik weet nog dat ik die avond aan mama zei dat ze waarschijnlijk een boel was zou krijgen de volgende dag. Ik maakte er een grapje van, maar diep van binnen deed het zeer. Mijn voorgevoelens kwamen uit, want ik ben midden in de nacht wakker geworden. In eerste instantie voelde het alsof mijn bed was overstroomd, en toen ik mijn lampje aanknipte bleek ik er niet gek ver naast te zitten. Mijn menstruatie was zo uit de hand gelopen dat het bleef stromen. Het liep er uit als water uit een kraan, niet te stoppen. Doordat ik er al een tijdje in had gelegen zat echt overal bloed, en toen ik in de spiegel keek barstte de bom. Ik zag mijn eigen spiegelbeeld, maar ik herkende mezelf niet. Ik denk dat ik geen slecht figuur had geslagen in een horror film.

Na bijna alles weer schoon te hebben gemaakt ben ik met een naar gevoel weer in slaap gevallen, om de volgende morgen in zo’n zelfde bloedbad wakker te worden. Die dag was het echter ook tijd voor een lichamelijk onderzoek in het ziekenhuis en om te praten over medicatie. Deze medicijnen zouden mijn lichaam gaan helpen om de aanmaak van mijn bloedplaatjes te stimuleren zodat de waarde hiervan zo snel mogelijk weer boven de 150 zou worden. In het ziekenhuis was mijn menstruatie was nog steeds niet te stoppen. Het gesprek met de dokter verliep echter goed. Ik kreeg inderdaad medicijnen, de hoogste dosering Prednison die mijn lichaam aan zou kunnen. Ik kreeg ook direct pillen voorgeschreven om mijn bloed te laten stollen zodat mijn menstruatie zo snel mogelijk zou stoppen. Voordat ik naar huis ging moest ik alleen nog even bloed laten prikken.

Wij zijn opgelucht naar huis gereden. Al snel ging de telefoon weer. Mijn moeder stond op, liep naar binnen en maakte het gesprek daar verder af. Ik had geen idee wat er aan de telefoon gezegd werd, totdat ze me kwam vertellen dat de waarde van mijn bloedplaatjes naar negen gedaald was. Een zeer gevaarlijk getal. Ze had erbij moeten melden dat ik in de gaten moest worden gehouden. Er was een kans op een hersenbloeding bij te veel inspanning, of het stoten van mijn hoofd. Ik was verdoofd. Mijn moeder stortte in, mijn tante ving haar op, ik kon zelf niets doen. Ik zat daar maar, kijkend naar het droevige schouwspel dat voor mijn neus plaats vond. Ik begon me schuldig te voelen, alles kwam toch door mij?


Bron: on-the-run

Die dag heb ik een beslissing genomen. Ik wilde niemand meer pijn doen, niemand meer belasten met ziektes en andere nare dingen. Ik besloot dat het goed was zo. Als ik beter zou worden, dan zou ik er voor gaan. Zou ik een hersenbloeding krijgen en er nooit meer als mezelf uit zou komen, dan was het klaar. Over. Dan wilde ik niet meer verder, niet voor mezelf, niet voor een ander. Toen ik deze beslissing gemaakt had ben ik vaag bezig gegaan met afscheid nemen. Het was niet makkelijk, maar mijn beslissing stond vast. Ik sloot mijn Hyves af, ik wilde geen contact meer met mensen hebben.

Ik moest negen pillen per dag binnenkrijgen en driemaal een dosis Prednison. De dagen leken alsmaar trager te gaan. Ik zat onder de blauwe plekken en vond mezelf er verschrikkelijk uitzien. Ondertussen werd ik lichtelijk gestoord van de mensen om me heen. De telefoon leek amper nog te stoppen met rinkelen en ik kreeg veel sms'jes. Iedereen was bezorgd. Waar ik nog het meest van baalde was dat iedereen zei; ‘Het komt allemaal wel goed, want jij bent een vechter.’ Zelf zag ik het niet zo. Ik was geen vechter meer. Ik had al lang opgegeven.

We zaten met zijn allen aan tafel, en ik weet nog dat ik schrok. ‘Mijn handen…’ Was het enige dat ik zei. Ze voelden niet meer als die van mijzelf, terwijl ze gewoon op mijn schoot rustten. Ze trilden vreemd en er leken schokken vanuit mijn armen te komen. Het gevoel trok langzaam weg en ik ben boven op mijn bed gaan liggen nadat ik had gezegd dat alles goed ging. Het ging echter helemaal niet goed. Ik had gelogen, het ging totaal niet goed. Ik wilde ze er niet mee lastig vallen. Het voelde alsof ik aan het wachten was. Wachten op de laatste druppel. Toen kwam mama binnen. Ze besloot het ziekenhuis te bellen toen ze me zo zag. Ik huilde, ik huilde echt. ‘Ik ben hier zo klaar mee..’ Was het enige dat ik over mijn gevoelens kwijt wilde. ‘Ik snap het..’, was de reactie van mama. Ik wilde haar het liefst bedanken voor alles wat ze voor mij heeft gedaan. Hoe ze me vaak uit de put heeft weten te halen.

Het was wachten tot het ziekenhuis meer nieuws had. Mijn tintelende armen en handen bleken een reactie op de Prednison, maar door de schrik kon het doorslaan in hyperventilatie. Ik wist niets af van de bijwerkingen. Wel begon het op te vallen dat ik ineens zo veel at. Ik had de hele dag door honger, en at erg veel. Ik begon me steeds minder mezelf te voelen. En dat heb ik ook tegen mijn ouders gezegd: ‘Ik wil de oude Susanne terug’. En die zou ook terugkomen, beloofden zij. Ik wist niet dat het de dagen erna alleen maar vreemder zou worden. Ik merkte dat ik niet meer door mijn hurken kon gaan. Zodra ik dat deed schoten de tranen me in de ogen. Het voelde alsof ik uit mijn vel scheurde op het moment dat ik bukte. Ook zag ik dat mijn benen dikker werden, mijn broeken zaten extreem strak. Met de dag ging ik achteruit. Ik had amper energie en had nergens meer zin in, want ik kon toch niks doen. Ik wilde blijven slapen, slapen net zo lang tot alles beter zou zijn. Maar mijn lichaam voelde niet uitgerust, hoe lang ik ook sliep.

Ik wist niet goed meer wie ik was. Mijn lichaam begon er anders uit te zien, en mijn manier van bewegen veranderde. Toch wilde ik aan de buitenwereld niet tonen hoeveel pijn ik had. Hoe ik iedere avond huilend in bed lag. Ze hoefden het niet te zien, ze moesten zich de oude vrolijke Suus maar herinneren. Het maakte me gek. Ik wilde alles eruit schreeuwen, ik wilde van mijn lichaam af. Het was tenslotte mijn lichaam toch al niet meer, het behoorde toe aan iemand van negentig jaar. Iemand die langzaam haar dagen slijt totdat de tijd is om afscheid te nemen. Mijn tijd bleek echter nog steeds niet rijp te zijn. Het was niet eerlijk. Ik wilde wegvaren als een boot. Op een groot rustig meer waar er altijd vrede was. Dobberend in de klotsende golven die me mee zouden voeren, ver weg van hier. Toch is dat geen gedachte waar ik trots op was. Ik hield mijn masker overeind door er grapjes over te maken. ‘Hallo, ik ga niet dood ofzo!’en ‘Ik voel me net een opgeblazen knakworst..’. Dat tweede was overigens wel waar. Het eerste ook blijkt nu.


Bron: littlereasonstosmile

Ik werd met de dag dikker. Ik kreeg een opgeblazen hoofd en gigantisch opgezwollen voeten en enkels. Het werd zo erg dat ik bij alles wat ik deed pijn leed. Ik kon niet soepel meer lopen, staan, of zitten. Alleen als ik helemaal plat lag kon ik de pijn even weg denken. Op die momenten voelde ik me pas écht ziek. En dan had dat helemaal niets met mijn hele ziekte te maken, maar waren ‘slechts’ bijwerkingen van mijn medicijnen. Het werd moeilijker om mijn Prednison in te nemen nu ik de gevolgen wist. Door dit drankje voelde ik me minstens tachtig jaar, was mijn jeugd weg. Door dit drankje ging ik kapot van de pijn. Het maakte alles kapot.. Alles. Toch heeft dit medicijn me gered. De waarde van mijn bloedplaatjes schoot omhoog en ik liet de gevarenzone snel achter me. Ik moest volhouden, nog even doorzetten. Ik zou weer worden zoals vroeger, de oude Susanne die ik zo ontzettend miste.

De dagen gingen voorbij en ik moest nog regelmatig bloed laten prikken. Mijn waardes bleven gelukkig stijgen. Ik werd ook niet meer zo blauw van het bloedprikken als in het begin. Ik zit momenteel nog met een gigantisch paars blauwe arm. Dit is nog van de keer dat mijn waarde op zijn minimum zat. Hierdoor word ik wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik was zo ziek, en heb uiteindelijk nog mazzel gehad. Ik weet niet wie mij gered heeft; mama, papa, het ziekenhuis.. Er zijn zoveel mensen bij betrokken geweest. Misschien komen zij allemaal wel samen en smelten ze samen tot die ene engel die ik zo dankbaar ben. Mijn engel heeft me gered, mijn engel heet Prednison.

Ik zie het allemaal weer iets positiever in. Ik weet nu dat ik er nooit alleen voor zal staan. Er zijn zoveel mensen om me heen die zo veel meer om mij geven dan dat ik dacht. En dit vind ik heel bijzonder. Over emoties praten is nooit mijn sterkste kant geweest. Toch moest het er een keer uit. Mijn ervaring met een ziekte die ik helemaal niemand toe zal wensen. Het voelt voor mij alsof ik dicht bij het einde ben geweest. Te dicht. Toch maakt zoiets je uiteindelijk altijd sterker, en is het nu tijd voor een nieuwe start."

Door: Susanne

LOVE dit artikel
24 meiden hebben deze blog geloved

Plaats een reactie

Je bent nog niet ingelogd.

of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Of login via Facebook

90 reacties

  • 4 jaar geleden Nieke

    Ik weet dat dit verhaal inmiddels al 2 jaar geleden is geplaatst. Ik heb nu zelf sinds 2jaar ook de ziekte ITP en nu ik bij de laatste kans met medicijnen ben voor me mild verwijdert zou moeten worden zocht ik naar mensen die hetzelfde meemaken/ mee hebben gemaakt. Mijn laagste waarde is 1 geweest. Ik voel me super goed heb nergens last van maar alleen het idee dat je het hebt dat je uit moet kijken omdat je kans loopt op bloedingen is gewoon zwaar kut. Ik ben al onder behandeling geweest van prednison ik herken mezelf heel erg in dit verhaal me gezicht was zo opgeblazen dat ik mezelf niet herkende en dan die reacties van mensen zoals ; jij hebt een bolle kop gekregen vielen me zwaar . Ik liet dit niet merken ik kon altijd alles kwijt bij me vriend die ik nu inmiddels niet meer heb. Ik verwerk het nu allemaal zelf en dat gaat goed alleen soms wil je even je verhaal kwijt aan iemand die het begrijpt . Nadat prednison niet werkte kreeg ik infusen toen me waarde 1 was kreeg ik een nood infuus die me bloedplaatjes ineens naar 800 liet stijgen sindsdien (april 2014) heb ik geen medicijnen meer gehad totdat ik vorige week weer moest prikken zoals normaal om de 1,2,3 maanden ik moest ook weer op gesprek komen bij de arts in plaats van dat het telefonisch ging. Mijn waarde was gedaald naar 13 dus de nieuwe medicijnen moest ik helaas gaan gebruiken ik heb ze nu een week en heb vrijdag weer geprikt morgen krijg ik de uitslag en ik zit nu alleen maar met de vraag in me hoofd of ze aan slaan ik hoop t wel maar ik ga er al niet vanuit omdat ik dan weer zo'n tegenslag krijg . Ik geniet nu met elke dag dat ik leef anders dan voorheen omdat je je nu pas beseft dat het zo klaar zou kunnen zijn ! Mijn levensmotto is wel dat alles goed komt

  • 4 jaar geleden bahar

    Hallo, ik ben 21 jaar en heb sinds mijn 11e ook de ziekte ITP. Ben vaak behandeld met prednison infuus dat heeft toen geholpen en mijn ziekte bleef toen 3 jaar weg. Daarna kwam mijn ziekte weer terug. Dit is een tijdje zo lang doorgegaan. Vorig jaar moest ik dus prednison tabletten slikken. 8 maanden lang. Ben inmiddels 10 kilo aangekomen veel beharing op het gezicht en psygische klachten. Maar gelukkig waren mijn bloedplaatjes omhoog gegaan. Dit jaar na de prednison zijn mijn bloedplaatjes weer omlaag gegaan. (Ze zijn nu nog laag) heb dus een optie: mijn milt laten verwijderen. Maar ben er echt super bang voor de levensbedreigende infecties. Nou binnekort heb ik een scan van mijn milt om zeker te weten of het probleem aan mijn milt ligt. Tot die tijd slik ik nu prednison en voel me er echt ziek door. Veel slapen snachts hyper. Veel eten en een dikke kop zweten noem maar op. Dus ik snap je heel goed wat je allemaal hebt gevoeld. En kan alleen maar zeggen dat alleen mensen die het meemaken je kunnen begrijpen... maar respect voor je dat je dit hebt gedeeld!!!

  • 5 jaar geleden Femke Pander

    Jeetje. Ik heb zelf ook ITP, sinds m'n 5e en het is allemaal belachelijk herkenbaar. Ik heb een keer maar 2 bloedplaatjes gehad. Toen besefte ik nog niet wat er allemaal had kunnen gebeuren want ik was nog heel jong. Inmiddels is mijn milt verwijdert. Maar daardoor ben ik vrijwel elke maand zo verkouden dat het niet echt heeft geholpen.

  • 5 jaar geleden cutekiss

    OMG goed dat je geen zelfmoord pleegde ofzo

    ik had het al opgegeven bij de 1e blauwe plek.

    voorbeeld voor mensen die niet kunnen vechten,

    als ik ga opgeven ga ik aan jou denken dan zal ik niet opgeven (:

  • 5 jaar geleden SkyeDaneX

    Wauw, knap dat je bleef vechten, je bent inderdaad een vechter en daar mag je trots op zij

  • 5 jaar geleden Have Hope

    Wow...... Respect

  • 5 jaar geleden Genevieve

    Wat een heftig verhaal zeg, jeetje. Superstoer dat je dit wilde vertellen aan iedereen !

  • 5 jaar geleden 100%BLOND

    wow, ik had tranen in mijn ogen toen ik dit las. Heel veel respect en vergeet nooit dat er zoveel mensen zijn die van je houden wat er ook gebeurt!!!

  • 6 jaar geleden Esmeeann

    Respect

  • 6 jaar geleden Eveeliiinee

    Wow heftig verhaal!

    zelf heb ik het ook gehad, de chronische vorm. Dan zul je denken hoe kom je er vanaf als het chronisch is? nou geen idee maar het kan dus wel.

    Ik heb zelf eigenlijk altijd rond de 15-30 geschommeld met heel soms een uitschieter naar 50 maar meestal niet.

    1 x heb ik zelfs zo laag gezeten dat het onmeetbaar was.. lager dan 3 dus

    Maar gek genoeg heb ik amper maar dan ook amper klachten gehad, ja ik had snel blauwe plekken en af en toe spontaan een bloedneus maar dat was het dan.

    Gelukkig nooit aan de medicijnen gezeten. alleen tot 2 x toe immunoglobuline toegediend gekregen om te kijken of dat medicijn aan zou slaan mocht ik een ongeluk of iets dergelijks krijgen.

    mocht je een keer met een (ex)lotgenoot willen praten kun je me altijd een berichtje sturen!

  • 6 jaar geleden Youssraa

    #RESPECT

  • 6 jaar geleden Rebecca

    Wow.. Heftig verhaal, goed dat je er zo over wilt praten ! Heb heel veel respect voor je ! #StayStrong

  • 6 jaar geleden Suzanna

    wow, ik heb echt heel veel respect voor je! vind t ook supergoed dat je t zo op girlscene zet en er best open over bent over alles wat je voelt/voelde, Respect!

  • 6 jaar geleden macDitoras

    heftig...

  • 6 jaar geleden lianne_x

    ik weet wat je hebt meegemaakt, ik heb zelf namelijk ook ITP gehad...

  • 6 jaar geleden lolaa

    respect......

  • 6 jaar geleden Smurrie

    Wow.. Kippenvel.

  • 6 jaar geleden Susan

    Super mooi geschreven! Mijn vader heeft hetzelfde, maar ik heb nooit echt begrepen wat het precies inhield. Na dit verhaal snap ik meer wat hij doormaakt.

  • 6 jaar geleden juliefierens2

    amai super goed geschreven goed dat je erover wil schrijven veel sterkte !!! had er nog nooit van gehoord maar als er iets is wat ik ooit voor je kan doen zeg het maar hoor!!

  • 6 jaar geleden LovelyRocker

    Heftig, mijn moeder heeft die ziekte ook!

  • 6 jaar geleden justagirl

    Jeetjemina ! Zo heftig! hopelijk gaat alles weer goed!!!

    XOXO ♥♥♥

  • 6 jaar geleden Anna

    Jezus.. kreeg bijna tranen goed dat je hebt vol gehouden!

  • 6 jaar geleden Ellen

    Brrr...ik kan het niet onder woorden brengen wat ik voel; zo'n heftig verhaal! Vandaar mijn wens "'T ga je goed!" vanaf nu en hopelijk blijft je ziekte/aandoening onder controle.

  • 6 jaar geleden Moved.

    Ah, echt heftig! Succes met je start!

  • 6 jaar geleden BelieveYourself

    Heel veel succes met je nieuwe start meid. Je mag van mij altijd bij me komen.

  • 6 jaar geleden Sophie♥Sas

    Wow, echt heftig, ik leef echt met je mee. Ik hoop dat het snel beter met je gaat en ik heb echt veel respect voor je Xoxo

  • 6 jaar geleden Madame

    Zooo veel respect voor jou!

  • 6 jaar geleden aa

    Wow wat is dit gek om te lezen. Ik heb zelf hetzelfde meegemaakt. Op mijn 10e is ook geconstateerd dat ik ITP had. Heb toen ook hele lage waardes gehad waaronder ook 9, maar hoefde gelukkig niet aan de prednison. Ik ben inmiddels 19 en heb er geen last meer van gelukkig! Als je er met me over wilt praten of iets moet je me even berichtje sturen!

  • 6 jaar geleden CARO xoxo

    blijkt dat je dus toch een vechter bent

  • 6 jaar geleden invisible

    Sterkte! Klinkt erg heftig. Veel succes in de toekomst en dat het je goed mag gaan (: x

  • 6 jaar geleden nadine

    Heel veel respect en succes met je nieuwe start!

  • 6 jaar geleden Mephobia

    Heftig! Het lijkt op Hemofilie, dat heeft een vriend van me

  • 6 jaar geleden xNikkihe

    Heel veel sterkte en ik heb echt respect voor je !

  • 6 jaar geleden Betuul

    Respect

  • 6 jaar geleden Faye♥

    Tranen in mijn ogen, superveel sterkte en respect.

  • 6 jaar geleden Sara

    Dit is echt hefitg! respect en heel veel sterkte xx

  • 6 jaar geleden Nikitirana

    Respect en sterkte zijn de enige 2 woorden die ik hierop kan zeggen, hou vol meid!

  • 6 jaar geleden wonderwoman

    wow, wat lijkt me dat heftig! Je hebt dit trouwens echt heel erg mooi geschreven! (: heeel veel sterkte nog!

  • 6 jaar geleden amLevida

    Wauw, heel veel respect voor jou! Heel erg veel sterkte!

  • 6 jaar geleden Lancelot

    Ben blij dat je beter bent geworden.. C:

  • 6 jaar geleden Karbonkel

    Ik had de originele al eens met tranen in mijn ogen gelezen, maar ik zit hier nu weer met tranen in mijn ogen. Heel veel sterkte!

  • 6 jaar geleden twinklestar2000

    Wos dit is echt n heftig verhaal! super knap dat je er nu over hebt geschreven!! sterkte

  • 6 jaar geleden Sassofono

    Ik krijg niet snel tranen in mijn ogen, maar dit keer waren ze er echt! Wat een ontzettend heftig verhaal! Heel veel sterkte!

  • 6 jaar geleden Voldemort.

    -

  • 6 jaar geleden xHeyStar

    Wow die ziekte lijkt me echt helemaal niets. Sterkte meis!

  • 6 jaar geleden Mettlesome

    wow, wat een heftig verhaal, maar super mooi geschreven. super veel respect voor jou, en keep on moving

  • 6 jaar geleden xManon_belieber

    Wow wat heftig, Ik kreeg er tranen in mijn ogen van. Echt respect voor jou!

  • 6 jaar geleden Sacha

    Wat een heftig verhaal joh! Je weet pas echt wat het leven waard is als je in zo'n diep dal bent geweest denk ik. Sterkte met alles, heb een traan weg moeten pinken tijdens het lezen.

  • 6 jaar geleden Urbosa

    1 woord: respect! :o

  • 6 jaar geleden Aardbeitje

    Ik heb echt superveel respect voor jou. Wat een heftig verhaal... Ik wens je heel veel succes met je nieuwe start!

  • 6 jaar geleden Avoire

    Heftig verhaal .

  • 6 jaar geleden dreamxo

    Heb tranen in mn ogen gekregen door jouw verhaal. Prachtig geschreven. Veel sterkte!

  • 6 jaar geleden beautiful-made

    Wow heftig! Ik weet echt niet wat ik in jou plaats had gedaan, heb echt respect voor je! Ik weet zeker dat je er komt!

  • 6 jaar geleden missSouthMountain

    Veel sterkte en respect voor jou.

  • 6 jaar geleden Muisje18

    wauw, tranen in mn ogen. Alle respect voor jou

  • 6 jaar geleden larmes d'ange

    Wow heftig zeg, respect voor jou

  • 6 jaar geleden Zazu

    Prachtig geschreven!

  • 6 jaar geleden Achilles

    wow respect, ik werd er helemaal naar van, heel heftig, hopelijk gaat je nieuwe start lukken

  • 6 jaar geleden Serena

    Aah ik moest echt huilen van dit verhaal, je bent zeker wel een vechter hoor!

  • 6 jaar geleden cupcakelover876449

    De tranen springen in mijn ogen ik ben er echt stil van succes meid je kunt het!!

  • 6 jaar geleden MyChemicalRomance

    Zoveel respect voor jou x

  • 6 jaar geleden BeautifulReddx

    Zo wat heftig.. ik vindt je wel een vechter hoor en ben blij dat je niet opgegeven hebt ondanks dat ik natuurlijk niet ken..

    Wens je heel veel sterkte..

  • 6 jaar geleden blacksandals

    Wow heel heftig, heel veel sterkte!

  • 6 jaar geleden Marie

    respect!

  • 6 jaar geleden Ginny-X

    je zegt hierin dat je van jezelf denkt dat je geen vechter bent maar hoe ik dit leest hoe je dit allemaal hier neerschrijft bewijst dat je een vechter bent je hebt soms enkel steun nodig omdat niemand alleen voor iets kan vechten!!

    Nog veel sterkte Suzanne! ik weet zeker dat je hier doorheen komt!!!

  • 6 jaar geleden Alice

    Wow, dit is echt heel heftig dat iemand met z'n ziekte heeft moeten leven. Dit gun je echt helemaal niemand.

    En ik maar denken dat zoiets alleen bij de serie House voorkomt.

    Ik hoop dat je er weer helemaal boven op komt, lichamelijk en geestelijk!

    Veel sterkte Susanne!

  • 6 jaar geleden xelinnn

    Wow, echt super heftig! heel veel respect voor jou !

  • 6 jaar geleden Treacherous

    Wauw... Ik heb echt diep respect voor je! Nog heel veel sterkte!

  • 6 jaar geleden Falathiel

    Pfft tranen in mijn ogen.. Heel veel sterkte nog!

  • 6 jaar geleden Bo

    Wow, wat een heftig verhaal! Echt respect voor je!!

  • 6 jaar geleden *Lisa;;

    Hey Susanne, toen ik 12 jaar oud was heb ik ook ITP gehad. Mijn bloedplaatjes waren ook nog maar rond de 15. Gelukkig heeft mijn vader de doktoren niet toegelaten om mij prednison te geven. Hier ben ik achteraf zo blij om. Helemaal nu ik jou verhaal lees.

    Ik hoop dat het snel beter met je gaat..

    sterkte

  • 6 jaar geleden Tessa

    Wauw wat een verhaal! Het lijkt me heel moeilijk om jezelf niet meer te herkennen en te zijn. Fijn dat het beter gaat!!

  • 6 jaar geleden estheeerx

    omygod super heftig ! ik ben een luidruchtig persoon , maar ik weet nu niks te zeggen.. respect, diepdiep respect !

  • 6 jaar geleden Rosemarijn

    Wauw, wat een verhaal.. Wat dapper dat je dat zomaar durft te delen! Heel veel sterkte, je bent net zo belangrijk als ieder ander dus cijfer jezelf niet zo weg!

  • 6 jaar geleden Amicitia

    Wauw, man... Ik heb écht kippenvel! Prachtig geschreven en zo'n heftig verhaal. Je bent ontzettend dapper geweest; wees trots op jezelf! Stay strong. Love, Maartje

  • 6 jaar geleden Manouk

    Wauw, heftig meid! Ik weet even niet wat ik er van moet zeggen! Ga ervoor, je bent sterker dan je denkt met iedereen om je heen!

  • 6 jaar geleden Malfie

    Wow, wat heftig! Ben er eventjes stil van.. Hopelijk gaat het nu wat beter met je, en zal je gezondheid verbeteren!

  • 6 jaar geleden HERMIONE

    Je bent echt zo dapper geweest, niemand wist hoe jij je voelde en het moet ondraaglijk zijn geweest. Maar zo zie je dat alle momenten dat jij toch weer hoop kreeg geholpen hebben. Want kijk hoe het nug gaat, zo ontzettend veeeel beter! Diep respect, en super goed dat je het zo met ons hebt gedeeld. veel liefs x

  • 6 jaar geleden tatiani

    wow dit is echt heftig, ik wens je veel sterkte!

  • 6 jaar geleden Evieefjuh

    Wauw, mooie instelling ondanks alles, echt top geschreven ook! Dat t maar lang goed mag gaan

  • 6 jaar geleden Alabama

    Wat heftig! Respect, het gaat je goed!

  • 6 jaar geleden Happyness

    wow wat ontzettend heftig meid. Heel heel heel erg veel sterkte. Never give up!

    xxx

  • 6 jaar geleden Antsje

    Wat een heftig verhaal zeg! Heel veel sterkte meid!

  • 6 jaar geleden Snoopyyy

    Wooo, heftig. Ik ben er echt even stil van!

  • 6 jaar geleden GoldenSparrow

    Pfff, wat ontzettend heftig..

  • 6 jaar geleden lovedamon

    dit is echt heel heftig... Ik heb echt respect voor je, Susanne

    xx

  • 6 jaar geleden brokenmirror

    Holy shit.. Veel sterkte meid! Hopelijk gaat de toekomst je beter af..

  • 6 jaar geleden Crystalfire

    Super heftig dat jij dit mee moet maken! Ik wens je het allerbeste

  • 6 jaar geleden Kraplapje

    Potverdrie dit is heavy shit.

  • 6 jaar geleden frabulicious

    wow, heftig, mooi geschreven!

  1. 1