Overal waar je kijkt staat tekst: dít is hoe het écht is om te leven met dyslexie
Het is deze week de Week van de Dyslexie. Een week waarin er wereldwijd extra aandacht wordt gevraagd voor een neurodivergente variatie waar miljoenen mensen dagelijks mee te maken hebben, maar waar tegelijkertijd nog steeds ontzettend veel hardnekkige misverstanden over bestaan. Want hoewel we de hele dag door overspoeld worden met WhatsAppjes, TikTok-captions, studieboeken en ondertitelingen, is vlot lezen en schrijven voor een grote groep mensen écht niet zo vanzelfsprekend.
Wat is dyslexie en hoeveel mensen hebben het eigenlijk?
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, heeft dyslexie niets te maken met intelligentie of een gebrek aan inzet. Volgens de Stichting Dyslexie Nederland (SDN) is dyslexie een hardnekkig probleem met het aanleren en het accuraat of vlot toepassen van het lezen en/of het spellen. Onze hersenen moeten geschreven tekens razendsnel omzetten in klanken, en die klanken weer verbinden aan betekenis. Bij mensen met dyslexie verloopt deze informatieverwerking in het brein net even anders, waardoor het automatiseren van lezen en schrijven veel meer energie en tijd kost!
Uit cijfers van het Nederlands Jeugdinstituut (NJi) blijkt dat ongeveer 3,6 tot 4 procent van de Nederlandse bevolking een ernstige vorm van dyslexie heeft, terwijl bredere schattingen aangeven dat zo’n 5 tot 10 procent van de mensen in meer of mindere mate moeite heeft met talige informatieverwerking. Dat betekent dat er in vrijwel iedere klas, op elke redactie en binnen elk bedrijf wel iemand rondloopt die de wereld op een net iets andere manier verwerkt.
Hoe dyslexie er in de praktijk écht uitziet
Maar wat merk je daar nu van in de praktijk? Vaak valt een vertraagd leestempo op de basisschool al snel op bij leraren en ouders. “Iedereen op school ging er eigenlijk al van uit dat ik het had, omdat ik zo langzaam las,” vertelt een lezer ons die zelf dyslexie heeft. “Pas in groep 6 kreeg ik een officiële test en kwam het er echt uit.”
In het dagelijks leven zit het ‘m niet in reusachtige obstakels, maar juist in hele kleine, herkenbare momentjes. Denk aan een werkgroep op school of de uni waarbij je samen met je groepje snel een lang artikel, een casus of een opdrachtomschrijving moet doornemen. “Wat ik er vooral van merk, is dat als ik samen met iemand anders iets lees, diegene altijd op mij moet wachten tot ik klaar ben.”
Enne, zodra er in een groep iets geschreven moet worden, is onze lezer er heel praktisch over: “Als er iets geschreven moet worden, zeg ik meteen dat ze dat beter niet aan mij kunnen overlaten. Maar als het niet nodig is, breng ik het ook niet zomaar ter sprake dat ik dyslexie heb.”
Waarom de Week van de Dyslexie zo belangrijk is
Dat is precies waarom de Week van de Dyslexie zo belangrijk is: het doorbreekt schaamte én ruimt misverstanden op. Niemand hoeft zich immers onzeker te voelen als de leessnelheid wat lager ligt, want dyslexie zegt niets over hoe slim of creatief je bent — kijk maar naar de talloze succesvolle makers en ondernemers met een dyslectisch brein! Wist je bijvoorbeeld dat Steven Spielberg, Tom Cruise, Keira Knightley én Albert Einstein allemaal dyslexie hebben?
Lees ook: Desk Detox Challenge: ‘Ik liet mijn zusje (13) een middag studeren met alléén printables’
