Liegen in een relatie: wanneer is het onschuldig en wanneer niet?

Het meest irritante is niet eens die leugen zelf. Het is dat vage gevoel in je onderbuik waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Stel ik me aan? Ben ik weer die ‘moeilijke’ vriendin?

“Ik wilde geen gedoe”

Het allerslechtste excuus ooit: “Ik zei het niet, want ik wilde geen ruzie maken.” Klinkt bijna alsof ze het voor jou doen, hè? Maar laten we even eerlijk zijn: dit gaat helemaal niet over jou sparen. Dit gaat over hun eigen luiheid. Ze hebben geen zin in het ongemak van een echt gesprek of een confrontatie, dus zadelen ze jou maar op met een leugen.

Ondertussen zit jij met de rotzooi. Want een leugen om de vrede te bewaren, zorgt er uiteindelijk alleen maar voor dat die vrede een soort tikkende tijdbom wordt. De waarheid komt namelijk toch wel uit, en dan is de schade drie keer zo groot.

Geloven in je eigen leugens

Sommige mensen zijn zó goed in liegen dat ze hun eigen onzin gaan geloven. Dat is misschien nog wel het meest frustrerende. In hun eigen hoofd zijn ze nog steeds die ‘perfecte partner’, ook al doen ze dingen die eigenlijk echt niet kunnen. Om dat beeld van zichzelf recht te breien, passen ze het verhaal in hun hoofd gewoon aan.

Ze geloven oprecht in hun eigen aangepaste versie van de werkelijkheid. Dat maakt het voor jou bijna onmogelijk om de discussie aan te gaan, want zij ‘weten van niks’. Je wordt niet per se bewust bespeeld, maar je hebt te maken met iemand die simpelweg niet eerlijk naar zichzelf durft te kijken.

Controlfreaks

Dan is er nog een categorie die een stuk minder onschuldig is. Heb je ooit een gesprek gehad waarna je je alleen maar méér verward voelde? Dat je aan het eind van de avond eigenlijk niet meer weet wat nou de waarheid was?

Soms is liegen een manier om de macht te houden. Zolang jij aan het puzzelen bent en twijfelt aan je eigen geheugen, ben je makkelijker te sturen. Dat is geen onhandigheid meer, dat is een dikke vette red flag.

Vertrouw op je onderbuik

Je onderbuikgevoel is vaak een betere raadgever dan je hart op dit soort momenten. Leugens herken je meestal niet aan één groot bewijsstuk, maar aan de kleine dingen. Een defensieve reactie op een normale vraag, of een verhaal dat de vorige keer nét even anders klonk.

We praten onszelf er vaak weer uit omdat we de ander niet kwijt willen, of omdat we hopen dat we het fout hebben. Maar je intuïtie is er niet voor niets.

En nu?

Je kunt iemands bagage en trauma’s begrijpen tot in de oneindigheid. Je kunt snappen waarom iemand liegt uit angst of onzekerheid. Maar begrijpen is iets heel anders dan het accepteren. Een goede uitleg is namelijk geen excuus voor het feit dat je vertrouwen geschaad is.

Uiteindelijk is de belangrijkste vraag niet eens waarom de ander liegt, maar wat jij ermee gaat doen. Vertrouwen terugkrijgen begint namelijk niet bij de ander nóg harder controleren, maar bij jezelf weer serieus nemen. Als jij besluit dat jouw gevoel ertoe doet, hoef je de waarheid niet meer te achtervolgen. Je ziet hem vanzelf wel.

Lees ook: Gen Z is geen fan van age gap-relaties, maar waarom eigenlijk?