Gelezen om 14.03 uur
Het gaat bij mij meestal zo: ik zie een bericht binnenkomen, open het, lees het en denk: daar ga ik straks even rustig op reageren. Want het verdient een goed antwoord. Alleen komt dat ‘straks’ nooit. Voor ik het weet, is het drie dagen later en staat er bij die ander nog steeds een vinkje zonder reactie (de blauwe vinkjes heb ik inmiddels ook maar uitgezet). Dan voelt terugappen ineens als een enorme drempel, want hoe begin je na drie dagen? Met een excuus? Een grapje? Of doe je gewoon alsof er niks aan de hand is? En hoe langer ik wacht, hoe groter die drempel wordt. Dus wacht ik nog langer. Je snapt het probleem.
Gelukkig blijk ik daarin niet de enige te zijn. Onderzoeker Mariana Bockarova van de Universiteit van Toronto beschrijft in Psychology Today precies dit kringetje: een late reactie voelt ongemakkelijk, dat ongemak wordt schuldgevoel, en dat schuldgevoel zorgt ervoor dat je het nóg langer uitstelt. Een bekende valkuil bij uitstelgedrag, volgens psychologen.
Of juist binnen een minuut
Het gekke is: soms ben ik precies het tegenovergestelde. Dan app ik binnen een minuut terug, typ ik razendsnel een antwoord tussen twee andere dingen door en ben ik weer weg voordat jij het gelezen hebt. Geen bericht blijft liggen, alles wordt meteen afgehandeld. Dat voelt heel even als winnen.
Maar ik heb gemerkt dat die snelle reacties eigenlijk uit dezelfde hoek komen als mijn trage. Ik reageer meteen, omdat ik weet dat ik het anders vergeet. Het is geen teken dat ik tijd en ruimte heb, maar juist dat ik die niet heb.
Even op stil
En dan heb ik nog een gewoonte waar ik niet per se trots op ben: ik mute mensen. Vooral als ik net een reactie heb gestuurd, of een wat risky berichtje. Zodra het verstuurd is, zet ik het gesprek op stil. Niet omdat ik geen antwoord wil, maar omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden terwijl ik voor mijn werk op mijn telefoon zit, of gewoon lekker aan het doomscrollen ben. Het antwoord komt dan pas binnen als ik er zelf klaar voor ben. Dus als jij ooit in mijn lijstje met gedempte chats hebt gestaan: neem het niet persoonlijk. Ik mute je, maar ik hou van je.
Mijn hoofd zit gewoon vol
Mijn hoofd zit vaak te vol om te appen. Er is altijd wel iets gaande. Werk, afspraken, dingen die ik nog moet regelen, plannen die ik nog moet maken. Een berichtje beantwoorden lijkt klein, maar het voelt soms als nog één tabblad dat open moet in een browser die al op ontploffen staat. En dan bedoel ik het echt niet persoonlijk. Als ik niet terugapp, betekent dat niet dat ik je vergeten ben of geen zin in je heb. Vaak heb ik je bericht juist in mijn hoofd. Ik wil er alleen pas iets mee als ik er écht aandacht voor heb, en dat moment komt soms gewoon (te) laat.
Ook daar blijkt een verklaring voor te zijn. Volgens Bockarova put alles wat je op een dag regelt en beslist je hoofd uit, en dan voelt zelfs een simpel appje ineens als een opgave. Psychologen noemen dat beslissingsmoeheid. En onafgemaakte taakjes blijven juist in je hoofd rondzingen, wat het Zeigarnik-effect heet. Dat verklaart waarom ik je bericht niet vergeten ben, maar er toch niet op reageer… Het staat op mijn mentale to-dolijst, tussen de rest. Volgens Bockarova zegt zo’n late reactie dan ook lang niet altijd dat iemand niet om je geeft. Please remember that.
Sorry voor mijn late reactie
Ik weet ook dat het voor de ander niet altijd leuk is. Ik ken het gevoel zelf ook, als je iets hebt gestuurd en er blijft het hele weekend niets terugkomen. Dan begin je te twijfelen. Heb ik iets verkeerds gezegd? Is ze boos? Ik snap dus best dat mijn stilte soms meer zegt dan ik bedoel. Mocht jij nog op een appje van mij wachten: het komt eraan. Echt. Ik heb de melding inmiddels gezien.
Lees ook: Waarom vind ik iemand niet meer leuk zodra diegene mij leuk vindt?
