Van onafscheidelijk naar radiostilte
”Eva en ik leerden elkaar kennen op de universiteit. Het klikte meteen en een jaar later woonden we zelfs al samen. Na onze studie gingen we allebei een andere kant op. Natuurlijk vond ik het jammer dat we niet meer bij elkaar in de buurt woonden, maar in het begin veranderde er eigenlijk weinig. We appten iedere dag, belden regelmatig en videobelden bijna elke week.” Afstand was in ieder geval geen probleem voor de twee… totdat het ineens stil werd.
”Zonder duidelijke aanleiding reageerde Eva steeds minder vaak”, vertelt Julie. ”Eerst dacht ik dat ze druk was. Iedereen heeft het weleens druk, toch? Maar na een tijdje hoorde ik helemaal niets meer. Geen appjes, geen telefoontjes, zelfs geen snelle update over haar leven. Ik begon me oprecht zorgen te maken. Uiteindelijk besloot ik haar moeder te bellen. Dat voelde best ongemakkelijk, want ik wilde niet dramatisch doen. Haar moeder vertelde me dat Sarah veel tijd doorbracht met haar nieuwe vriend.”
Vier maanden later: daar was ze weer
Na vier maanden radiostilte kreeg Julie eindelijk een berichtje van Eva. ”Ik dacht dat ze zou uitleggen wat er was gebeurd of zou vragen hoe het met mij ging. Maar nee, ze vertelde vooral over haar nieuwe vriend, Sander. Op basis van wat ze me vertelde en wat ik op zijn Instagram zag, kreeg ik niet bepaald de indruk dat hij een leuke toevoeging aan haar leven was. Hij kwam op mij nogal respectloos over en leek er behoorlijk ouderwetse ideeën op na te houden. Dat vond ik extra vreemd, omdat Eva zelf altijd heel vooruitstrevend was. Hoe dan ook: Sander leek voorlopig niet meer uit haar leven te verdwijnen.”
Een berichtje… met een verzoek
”Ondertussen ging mijn eigen leven verder en kreeg ik wéér een berichtje van Eva. Ik was even blij. Misschien wilde ze eindelijk bijpraten. Misschien had ze door dat we elkaar kwijt waren geraakt. Maar haar bericht ging ergens anders over: ze vroeg of ik Sander aan een baan kon helpen. Geen vraag hoe het met me ging en geen poging om onze vriendschap weer op te pakken. Ze had maandenlang nauwelijks contact met me gehad, maar wist me ineens feilloos te vinden toen ze iets van me nodig had.”
”Ik ga natuurlijk niet zomaar iemand aan een baan helpen, omdat hij toevallig de vriend van mijn (ex-)beste vriendin is. Zeker niet als ik hem niet ken en niet weet wat hij kan. In deze wereld moet je hard werken voor kansen, en ik ga mijn professionele contacten niet inzetten zonder goede reden. Toch bleef ik na dat bericht vooral met één gevoel achter: verdriet. Want ondanks alles wil ik Eva nog steeds terug in m’n leven.”
Moet ik onze vriendschap opgeven?
”Dat is misschien wel het lastigste. Als Eva geen relatie heeft, is ze een geweldige vriendin. Ze is grappig, lief en ontzettend ondersteunend. Ze was jarenlang degene bij wie ik met alles terechtkon. Daarom vind ik het zo moeilijk om te accepteren dat ze verandert zodra ze een vriend krijgt. Ik wil haar ook niet dwingen om voor mij te kiezen in plaats van voor hem. Dat is helemaal niet wat ik wil. Ik wil alleen niet het gevoel hebben dat onze vriendschap uitsluitend bestaat wanneer het haar uitkomt. Maar hoe lang moet je blijven hopen dat iemand weer de vriendin wordt die je kende?
*De namen in dit artikel zijn wegens privacyredenen gefingeerd.
Lees ook: Aliyah (17): ‘Mijn date ging ervandoor met de serveerster’
