Wenen, janken, bleren en huilen: is daar soms iets mis mee?

Blog door Anoniem Schrijvertje

Gebaseerd op een ware gebeurtenissen.

Het was zaterdagmiddag, rond kwart over een en ik zat in mijn eentje in de kantine. Iedereen had al pauze gehad en in de stilte zweefde mijn gedachten weg naar het ziekenhuis. Het bed waar mijn opa in lag, vechtend tegen een ziekte, hoewel zijn lichaam te oud was om de strijd te kunnen voeren. Maar zo was mijn opa nou eenmaal: een vechter.
Omdat ik het gevoel kreeg dat er iets ergs stond te gebeuren, stuurde ik mijn vader een berichtje hoe het met hem ging. Hij antwoordde al snel dat het niet goed ging, dat als ik hem nog wilde zien, ik snel moest zijn. Ik vocht tegen tranen, niemand van mijn collega's wist van mijn opa die in het ziekenhuis lag. Ik ging opzoek naar mijn manager, wat vreselijk was, aangezien de hele winkel vol was met mensen die mij aanklampte. De neiging om mijn bedrijfsshirt uit te trekken, was moeilijk te onderdrukken.
Uiteindelijk vond ik mijn manager op de begane grond, ergens achterin. Ze was schappen aan het herindelen en om haar heen lagen Barbiepoppen, kleding en andere accessoires. Ik begon mijn verhaal en ineens brak mijn stem. Terwijl de tranen over mijn wangen rolde, hakkelde ik dat mijn opa doodziek was en of ik naar huis mocht. Mijn manager stond erop dat een wat oudere collega mij met zijn auto naar huis bracht, omdat het met de bus ruim een halfuur duurt en met de auto slechts een kwartiertje. Daarbij wilde ze gewoon niet dat ik zo de bus instapte. Ik zag een van mijn collega's kijken, vanaf haar plekje bij de kassa, maar ik negeerde haar blik en ging naar huis. En naar mijn opa die een week later overleed.

De zaterdag na dat incident, was de begrafenis dus had ik vrij, maar die zaterdag daarna, moest ik jammer genoeg weer aan het werk. Ik was zenuwachtig, omdat ik huilend in de winkel had gestaan en ik niets tegen mijn collega's had verteld. Ik was zonder een woord tegen ze te zeggen naar huis gegaan. Wat zouden ze denken? Of had mijn manager het verteld?
Toen ik op mijn werk kwam, deed iedereen heel normaal. Een opgelucht gevoel ging door mijn lijf: ze zijn het vergeten.
Maar toen we naar beneden liepen, begonnen twee van mijn collega's het volgende gesprek.

1: Mijn opa is gisteren nacht opgenomen in het ziekenhuis.
2: Jeetje, wat erg. Waarom?
1: Iets met zijn hart of zoiets. Ze weten nog niet of hij het overleefd. Mijn oma belde 's nachts op en mijn ouders hebben mij ook wakker gemaakt. En toen zijn we naar het ziekenhuis gereden.
2: Jezus... en moest je huilen?
1: lacht spottend nee, natuurlijk niet. Hij is al oud, dus het zal wel.

Ze zeiden het op zo'n manier dat het pijn deed. Het woord opa, voelde aan als messteken in mijn hart, maar ze zorgde ervoor dat ik een ellendige schaamte voelde. Alleen maar omdat ik gehuild had in het openbaar! Later bedacht ik mij dat die schaamte nergens voor nodig was. Ik had gehuild omdat ik op het punt stond mijn opa te verliezen. Dat zij er niet om huilt, betekend niet dat ik het dan ook niet zou moeten doen. Waarom zou je nooit mogen huilen of alleen op de momenten dat je alleen bent. Is het erg dat je laat zien dat je gevoelens hebt? Ik moet zeggen dat ik het ook vreselijk vind om te huilen in het openbaar, maar dat komt voornamelijk omdat mijn gezicht heel snel rode vlekken krijgt die amper wegtrekken (en dan is er natuurlijk altijd nog mascara die kan gaan uitlopen...). Maar als ik er goed over nadenken is dat eigenlijk de enige échte reden. De andere is: dat doe je gewoon niet. Zo'n aangeleerde gedragsregel in onze maatschappij die ik echt vreselijk vind.

Het is niet erg om, als je pijnt hebt, ook welke manier dan ook - fysiek of mentaal - het te laten zien door middel van een waterval die uit je ogen loopt!

Wat is er zo erg aan huilen? Zullen we voortaan met zijn allen ook niet meer lachen als we vrolijk zijn? Of onze voorhoofden rimpelen als we diep nadenken? Gapen als we ons vervelen? Nee.
Laten we vooral blijven tonen wat we voelen, het is al zo moeilijk in deze tijd om erachter te komen wat we werkelijk voelen, aangezien je de ander niet kan zien als je met hem appt/mailt/facebook bericht stuurt/Twittert/weet-ik-veel-wat-nog-meer. En vooral: schaam je niet. Wie zijn emoties durft te laten zien, is niet bang om te voelen en zijn hart te volgen.
Ik schreef dit niet, omdat ik medelijden wilde om wat er is gebeurt. Ik schreef dit omdat ik vooral wil dat niemand zich meer schaamt omdat er af en toe eens een druppel zout over je wang rolt. Of voor mij part regent het cats and dogs. We moeten elkaar niet zo veroordelen en vooral elkaars gevoelens respecteren.

Ze wisselde nog een blik, die mij schaamtegevoel vergrootte. Toen dacht ik aan het feit dat ik ontzettend van mijn opa hield en dat ik geen enkele reden had om me te schamen voor dat feit. Ik heb daarom diep adem gehaald, geglimlacht en gezegd: "wat rot voor jou en je opa. Ik hoop dat hij snel beter wordt."