Verhaal: Loverboy en ik 3

Blog door Anoniem Schrijvertje

Dit verhaal is niet echt gebeurt of op waarheden gebaseerd; het is een gedachtespinsel van mij over iets wat zou kunnen gebeuren. Hopelijk vinden jullie het wat, laat het me weten! 

Met mijn zeventien jaartjes jong en ervaring met jongens nul, is het vast een slechte voorbode dat mijn vriendin mij waarschuwt voor een jongen. Spreekt Ilona eigenlijk wel de waarheid? Misschien heeft een zekere jaloezie haar overrompelt. Alleen is er geen reden om jaloers te zijn, aangezien zij Jake-de-geweldige als vriend heeft.
Twijfelend sta ik in de gang terwijl de lessen allang beginnen. Ik voel me alleen en in de steek gelaten. Nog nooit heb ik zo verlangt om de school uit te lopen, weer in de bus te stappen en naar huis te gaan. Voor de les ben ik toch al te laat, dus wat maakt het eigenlijk nog uit?
Ik zucht en loop uiteindelijk naar de mediatheek, doe alsof ik geïnteresseerd ben in de kleine voorraad boeken die er staat en als de medewerker weg loopt om iets te kopiëren, kruip ik vlug achter de computer.

Op school hebben we zo'n systeem dat de medewerkers op hun computer kunnen zien waar de leerlingen mee bezig zijn. En misschien gebruiken ze dat niet of nauwelijks, ik wil gewoon niet zien wat ik doe op de computer. Een beetje privacy, is dat nou echt te veel gevraagd?

De computer doet er een eeuwigheid over om internet überhaupt te openen.
Ondertussen blijven Ilona's woorden maar door mijn hoofd spoken. Hij kwam zo normaal op mij over. Zo aardig, lief, begripvol. Misschien is ergens op internet iets over hem te vinden. Maar als ik 'Josh' intyp op Google, vind ik alleen maar sieraden, Peeta van de Honger Spelen en Josh van het tv-programma Drake en Josh. Rusteloos ga ik naar Facebook. Op een of andere manier is hij daar vast wel te vinden.
Hij staat niet tussen Ilona's vriendenlijst - en die heeft er veel te veel - en hij is ook niet te vinden in de zoekbalk. Daarna struin ik nog Twitter, Instagram, Snapchat en Tumblr af, maar nergens zie ik Josh die ook echt op Josh lijkt. Misschien heeft hij iets tegen social media. Maar, hij heeft wel whatsapp. Mijn hoofd begint ervan te tollen en ik bekijk op Facebook nog maar een keer Ilona's vriendenlijst. Geen Josh - nee, zelfs geen Gosh.

Dan komt de mediatheekmedewerker binnen en ik klik snel alles weg, wis het geheugen en loop naar de boekenkast waar ik een aspecifiek boek uit trek. "Romeo en Juliet". Hoe toepasselijk. Ik loop naar de balie en de medewerker vraagt om mijn school pasje.
'Heb jij geen les meisje?' vraagt ze en kijkt me over haar brillenglazen streng aan. De mediatheek medewerker is een oudere, tengere vrouw die haar donkere en beetje vettige haar altijd in een strakke knot heeft. Er wordt over haar gefluisterd dat ze een ballerina in het Nationaal ballet was en het met de choreograaf deed om grote rollen te bemachtigen. Ik luister altijd maar met een half oor naar, je weet toch nooit of het nou waar is of niet.
Ik schud mijn hoofd. 'Nee, het eerste uur viel uit.'
'Leraren zijn mietjes geworden. Blijven om elk wissewasje thuis. Als de lucht maar iets te grauw is, voelen ze zich al te ziek om les te geven. Maar ze hebben het ook niet makkelijk met de jeugd van tegenwoordig natuurlijk.'
'Pardon?'
De vrouw negeert mij en scant mijn pasje. Ze knijpt haar ogen samen en schud haar hoofd. Ze geeft het pasje weer terug en duwt het boek ook mijn kant uit, zonder het eerst te scannen. 'Zet die maar weer terug. Je moet nog drie boeken terug brengen, voor je die kan lenen.'
Ik rol met mijn ogen en prop het boek terug in de kast, ergens tussen Duitse boeken voor de tweede klas mavo.

Op de gang ben ik een beetje in dubio wat ik met doen. Ik besluit met een omweg naar huis te gaan. Gewoon nog even naar de start. Naar een bepaalde supermarkt. Waar een zekere jongen werkt. Een vakkenvuller. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en van binnen brand een hevig verlangen.
Mijn mobiel laat een zacht belletje horen. Ilona heeft mij een bericht gestuurd.
"Waar zit je nou?"
"Ziek" antwoord ik. Ik heb geen zin om haar te vertellen wat ik ga doen. Ze zal het toch maar suf vinden en ik wil geen preek van der. Ze reageert meteen.
"Het komt door die sukkel hé? Dat joch deugt niet, kom gewoon naar de les."
Waar bemoeit ze zich eigenlijk mee? Het is toch mijn leven? Ik bepaal zelf wel wat ik doe! En met die gedachten trek ik mijn jas en stap ongezien de school uit.

Voor de Albert Hein sta ik toch een beetje te twijfelen. Straks vind hij mij een stalker dat ik hem op kon zoeken op zijn werk. Of gaat hij vragen stellen als "hoor jij niet op school te zitten", "ben je nou echt aan het spijbelen" en "wil je later net als ik schappenvuller worden? Maak je school af!" Het laatste heeft iets weg van zelfspot, maar daar zie ik hem wel voor aan. Maar ik wil té graag weten of hij Ilona kent, dus stap dapper naar binnen.
Een koude stroom lucht begroet me en de geur van groente, fruit en schoonmaakmiddelen vult mijn neus. De vrouw achter de servicebalie lacht vriendelijk naar mij en het valt mij op dat ik eigenlijk nooit mannen achter de toonbank zie. Een beetje nerveus glimlach ik terug en loop dan snel door. Waar zou hij werken? Bij het fruit? De brood afdeling? Vlees, kaas, drank, huishoudartikelen, diepvries? Zenuwachtig kijk ik rond en mensen kijken mij vreemd aan. Sommige een beetje afkeurend en een van de jongere schappenvullers fluit. Een warme gloed kruipt vanuit mijn nek omhoog en ik bijt op mijn onderlip. Wanhoop overspoelt mij tot ik hem eindelijk half weggedoken in een schap met chips zie.

Een brok in mijn keel verhinderd dat ik hem aan kan spreken. Hij neuriet zachtjes en zit nog altijd op zijn hurken, slecht verstopt in het schap. Wat nu als hij het niet is, maar een look-a-like? Ik kan zijn gezicht immers niet zien, alleen vaag het verwarde kapsel en de zwarte, lage schoenen van een merk "Philipp Plein".
Een vrouw met heel wat meer levenservaring dan ik, die in tegengestelde richting dan ik het schap in komt lopen, schraapt haar keel. 'Jongeman, waar verkopen jullie hier Davidoff Gold?'
Josh kruipt het schap uit - ja, hij is het echt en mijn hart begint meteen sneller te slaan als een op hol geslagen metronoom - en pakt een zak pinda flips. 'Dan moet u bij de service balie zijn, mevrouw,' zegt hij beleefd en wilt alweer het schap kruipen.
'Vriendelijk bedankt hoor,' zegt de vrouw zoetsappig en kijkt mij aan. 'Volgens mij wilt zij je ook nog iets vragen.' Met opgeheven hoofd loopt ze weg en ik ruik haar veel te sterke, zoete parfum en een vleug sigarettenrook. Josh draait zich om en zijn ogen worden groot en zijn mond vormt een brede grijns.
'Tess!' zegt hij enthousiast en staat op. 'Leuk je weer te zien. Moet je niet op school zijn?'
'Het viel uit,' zeg ik en begin het zelf al bijna te geloven. Josh knikt en blijft me lachend aankijken.
'Dus dacht je; ik ga maar eens langs mijn vriend de vakkenvuller?'
Vriend. Een kriebel trekt door mijn hele lichaam en zorgt voor kippenvel. Emotioneel heb ik mezelf vandaag niet helemaal onder controle en ik vraag me af of ik bijna ongesteld moet worden.
Josh zegt niets en ik sta een beetje ongemakkelijk een plukje haar rond mijn vinger te draaien. Help! Wat moet ik in hemelsnaam zeggen? Wat dacht ik eigenlijk toen ik hier heen ging? Waarom had ik niet eerst een uitgebreid plan bedacht, dit gesprek voor de spiegel geoefend en tips aan vrienden gevraagd? Dat joch deugt niet! Ik huiver.
'Heb je het koud?' vraagt Josh. Zijn stem klinkt bezorgt en ik schud mijn hoofd.
'Nee, ik moest denken aan een vriendin.'
'Is er iets mis? Ziek of zoiets?'
Ik schud mijn hoofd en vraag me af hoe Ilona zo'n bezorgd iemand voor sukkel kan uitmaken. 'Nee, nee. Ze deed een beetje raar vanochtend. Dat ze je kende en...'
'Zit je een beetje over mij te roddelen?'
'Nee! Helemaal niet!' Josh knipoogt en ik snap dat hij mij gewoon een beetje aan het sarren is.
'Maar wie is je vriendin die ik zogenaamd ken?' vraagt hij nieuwsgierig en ik stop mijn handen diep weg in de zakken van mijn jas.
'Ilona. Ilona van der Wouden,' zeg ik. Josh krijgt een rimpel in zijn voorhoofd.
'O, die...,' mompelt hij. Hij strijkt een plukje haar uit mijn gezicht en ik sla mijn ogen neer.
'Waar kennen jullie elkaar van?'
'Niets bijzonders, school.'
'Ze heeft niet zo'n hoge pet van je op. Enig idee hoe dat komt?' Ik snap niet hoe ik dat durf te vragen. Wat moet hij wel niet denken? Dat ik de nieuwe Miss Marple ben zeker.
'Daar wil ik het niet over hebben.' Josh draait zich op en begint weer zakken chips in het schap te zetten, duidelijk gefrustreerd.
'Maar wat is er dan?'
'Ik zei toch dat ik er niet over wil praten?!' roept hij ineens boos en schiet weer omhoog. Ik schrik en doe een paar stappen achteruit. Dat had ik niet verwacht. Hij leek zo rustig en vriendelijk. Josh sluit zijn ogen en wrijft met zijn handen over zijn gezicht.
'Sorry, ik had niet zo moeten reageren...,'
'Nee, laat maar,' zeg ik en draai me om. Misschien had Ilona wel gelijkt. Met een hevig bonzend hart probeer ik mij een weg naar de uitgang te vinden, maar dit keer niet van opwinding, maar van angst.