De dingen die je niet verteld worden over een eetstoornis

Blog door Inpavidus

 Snel afvallen. Je perfecte lijf. Als je slank bent, mag iedereen je. Dan zul je populair zijn... toch?


Een paar jaar geleden kwam ik een op een forum een topic tegen (niet op Girlsscene overigens) waar er meisjes waren die 'wensten' dat ze anorexia of boulimia hadden. Het enige waar zij aan dachten, was dat ze zouden afvallen en dat ze "het perfecte lijf" zouden krijgen, hetgeen dat ze zo graag wilden. Jaren geleden leek het me ook geen slecht idee. Een makkelijke manier om snel af te vallen, niks mis mee toch? Ik zou gewoon stoppen als ik ietsje slanker was. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik een paar jaar later meegesleept zouden worden in een eetstoornis.

Ik ben nu zelf op weg naar herstel, maar ik ben er nog niet en ik denk ook niet dat ik er snel zal zijn, maar stapje voor stapje word ik beter en daar gaat het om.

De reden dat ik deze blogpost schrijf, is niet omdat ik medelijden wil, niet omdat ik aandacht zoek, op welke manier dan ook. Ik wil meiden inlichten. Alle meiden die denken een eetstoornis "ontwikkelen" mogelijk is of dat het een oplossing is, daar schrijf ik voor.

 Vooraf: een eetstoornis krijg je niet zomaar en je zult er ook niet snel vanaf zijn. Het is een lang (en pijnlijk) proces, waarbij heel veel meer dingen in je leven worden aangetast dan dat je zou willen. Veel mensen denken dat een eetstoornis niet meer is dan het weigeren en weerstaan van voedsel en dat je er mee op kunt houden als je je "optimale" gewicht hebt bereikt. Dit is niet zo, het ligt veel ingewikkelder. Mensen die een eetstoornis ontwikkelen zijn vaak perfectionisten, mensen die onzeker zijn of mensen die faalangst hebben. Iedereen is natuurlijk vatbaar voor een eetstoornis, maar deze groepen lopen extra gevaar. Een onderzoek heeft ook bewezen dat vegetariĆ«rs een grotere kans hebben op een eetstoornis.

Bij een eetstoornis gaat het om veel meer dan het weerstaan van eten of het vermijden van bepaalde voedingstoffen. Het heeft impact op je hele leven en er zijn zo veel dingen waarvan ik zou willen dat ze niet veranderd zouden zijn. Ik hoop dat iedereen die ook wel eens denkt "Had ik maar een eetstoornis, dan kan ik makkelijk dun worden" na het lezen van dit artikel beseft dat ze zich gelukkig mogen prijzen dat ze gezond zijn en dat ze niet zijn meegezogen in de wind van een eetstoornis.
 



De dingen die veranderen na een eetstoornis:

Persoonlijke veranderingen

  • Ten eerste is het moeilijk om eten te zien als alleen eten. Ik heb zelf heel veel moeite met naar eten kijken en dan niet vergif te zien. Als ik bijvoorbeeld naar een koekje kijk, is het enige wat ik kan denken "JIJ! Jij gaat me dik maken!" Van alleen maar kijken ga ik me slecht voelen.
  • Dat brengt me dan ook op punt twee. Na het eten van voedsel voel je je slecht. Zeker als je enigszins vol zit voel je je echt afschuwelijk. Ik kan/kon er dagen over in zitten als ik te veel (voor anorectische maatstaven) had gegeten of als ik iets gegeten wat eigenlijk "niet mocht" zoals een plakje kaas of een handje nootjes. Punt Ć©Ć©n en punt twee zorgen er samen voor dat uit eten gaan echt een hel is. Je voelt je telkens slecht, je kunt er alleen maar aan denken dat je morgen heel lang moet gaan sporten om alles te verbranden en dat je morgen niks mag eten.
  • Punt drie is iets waarvan ik hoop dat het ooit weg gaat, want het maakt me letterlijk gek. Bij alles wat ik zie qua voedsel, reken ik uit hoeveel calorieĆ«n het bevat. In mijn "hoogtepunt" van de eetstoornis, wist ik van alles, letterlijk ALLES hoeveel calorieĆ«n erin zat. Dat is iets wat je niet echt makkelijk vergeet. Ook al wil ik niet tellen of rekenen, het gaat expres. Als je weet hoeveel calorieĆ«n ergens inzit, word je ook nog eens extra gek gemaakt omdat je "te veel" calorieĆ«n hebt gegeten op een dag.
  • Overal waar je komt, zie je iets wat met eten te maken heeft. Andere mensen zullen het weggegooide snickers papiertje op de grond niet zien liggen, maar jij ziet het. Alles is triggerend. Alles zorgt ervoor dat je slechter over jezelf gaan denken. Alle reclames met perfecte modellen maken je onzeker en in tijdschriften kun je niet meer bladeren zonder soms te moeten huilen, omdat "Zij wel perfect zijn en jij niet."
  • De vermoeidheid is echt killing. Overal waar je gaat ben je oh zo moe. Op sommige momenten voelt het alsof je flauw valt en bij toetsen houd je amper je ogen open, want je hebt niks gegeten. Je lichaam vraagt om energie, om voedsel, maar jij ziet alleen vergif.
  • Sporten wordt steeds moeilijker, want je lichaam heeft er de kracht niet voor. Dit is een zeer vervelend punt, aangezien je heel graag wilt sporten, omdat dat de enige manier is om voedsel te verbranden.
  • Je bent altijd nerveus. De ene keer is het omdat je "te veel" gegeten hebt. De andere keer omdat je morgen op de weegschaal moet. Elke keer dat je dan op de weegschaal gaat staan, ben je zo bang. De eeuwige angst dat je aan bent gekomen, die is echt afschuwelijk.


Veranderingen in je omgeving

  • Als er 1 ding is waar ik het allermeest spijt van heb, is het kwetsen van je ouders. Eerst dacht ik dat mijn ouders het niet zouden merken, maar al snel waren mijn ouders enorm bezorgd. Het verscheurt je als je moeder huilend aan je deur komt kloppend, met de vraag of je alsjeblieft iets wilt eten, want ze denkt dat je anders dood gaat. Geloof me, I've been there, het is meer dan afschuwelijk. Naast dat je ouders zich enorm veel zorgen maken, vertrouwen ze je niet meer. Bij alles wat je doet volgen ze je. Ze willen weten wat je hebt gegeten en hoeveel. Ze moedigen je aan om meer, meer en nog meer op te scheppen. Iets wat je niet wilt, want het zijn calorieĆ«n en alles wat je eet moet je weer gaan verbranden. Die cyclus is ondragelijk.
  • Over cyclussen gesproken, je maandelijkse stopt. En ja, je moeder heeft dat door. Ze zal bij je komen klagen dat je niet ongesteld bent en je ziet haar hart opnieuw en opnieuw breken.
  • Eten in het openbaar is moeilijk. Het liefst eet je, als je al eet, helemaal alleen. Want als mensen zien dat je iets eet, zullen ze je dik vinden. Het liefst eet je op je kamer je avondeten, maar dit laten je ouders uiteraard niet toe.
  • EĆ©n van de meest afschuwelijke dingen. Feestjes. Of het nou een verjaardag van je neefje is, of die van jezelf, een schoolfeest of trouwfeest, elk feest roept heeeel erg veel zenuwen op. Wat als ze alleen chips hebben? En mensen verwachten dat ik taart eet, toch? Maar ik wil niet, alsjeblieft, ik wil niet. Oftewel, verjaardagen zeg je af en naar schoolfeesten ga je niet. Je zondert je af van iedereen en wordt een beetje een buitenbeentje.
  • Vrienden merken ook dat er iets mis is. Zeker als je moe bent. Naast vermoeidheid, word je vaker chagrijnig omdat je zo'n honger hebt. Geloof me alsjeblieft als ik zeg; dit kunnen je vrienden niet waarderen. Niet iedere vriend zal merken dat je steeds meer vermagert, maar de besten zullen het opmerken. Niet iedereen zal er iets van zeggen, maar als ze er iets van zeggen, voel je je gegarandeerd twee dagen enorm slecht.


Dit zijn natuurlijk niet de enige dingen die veranderen in je leven. Er zijn te veel dingen om op te noemen, maar dit zijn een aantal dingen waar meerdere mensen met een eetstoornis zich waarschijnlijk wel in herkennen.


Ik hoop dat als je een van die meisjes/jongens was die een eetstoornis wil bent, dat je nu ietsje minder zeker bent van je zaak. Het wensen van een eetstoornis is echt heel afschuwelijk, want het verpest je leven en het leven van alle mensen om je heen. Maak niet de fout die ik heb gemaakt.

Denk je dat je een eetstoornis hebt of ken je iemand die een eetstoornis heeft? Zoek dan alsjeblieft hulp, diep van binnen wil iedereen geholpen worden, alleen dat weten ze zelf nog niet. Iedere patient schreeuw van binnen om hulp, maar niemand lijkt je te horen. Je gaat je zo eenzaam voelen. Als een vriendin een eetstoornis heeft: wees er voor haar. Steun haar en laat haar zien dat ze je kan vertrouwen. De genezing is absoluut niet snel en makkelijk, maar het is mogelijk. Het wordt ietsje makkelijker als je iemand hebt om te vertrouwen en iemand waar je op kunt bouwen. Samen sta je dan sterk


Bedankt voor het lezen van deze lange post. Misschien vond je hem absoluut niet interessant, dan spijt het me, maar ik wilde dit echt eventjes delen. Ik heb nu ook eindelijk de moed om het te posten.


Lots of love and strength for you, from me.