Lifestyle

Grenzeloos verliefd: Last edition

Hand in hand lopen jullie op het strand, helemaal vol geluk kijken jullie elkaar aan. Vlinders fladderen in je buik en het liefst ga je nooit meer naar huis. Helaas eindigt de vakantie en je zult toch echt terug naar Nederland moeten, want daar is op dit moment je leven, toch? Deze rubriek gaat over meiden waarbij hun geliefde in het buitenland woont.

Helaas komt er aan alles een einde, zo ook aan deze rubriek. Wij kregen helaas te weinig inzendingen voor deze rubriek en merkten bovendien dat er niet veel animo voor was. Geniet dus voor de laatste keer van de romantische verhalen over de grens! 

Michelle: ''Ik heb mijn vriend iets meer dan 3 jaar geleden leren kennen in Egypte. Daar was ik voor mijn cursus Arabisch. En werd op slag verliefd. Niet wetende dat het ontzettend moeilijk zou worden.

Nadat ik mijn cursus had afgerond en al die tijd dag en nacht met mijn vriend had besteed was het tijd om terug te gaan naar Nederland. Dit was een van de zwaarste dagen ooit. Ik wilde echt NIET weg.. maar ik had school en moest dus echt terug. Mijn plan was om 6 maanden (wat al erg lang is) later terug te gaan. Helaas kon dit niet vanwege school. Dus na 1 jaar lang elke dag Skypen en MSN'en kon ik EIN-DE-LIJK terug. Het was heel raar om hem weer te zien maar na een paar minuten was het alweer helemaal vertrouwd. We reden snel naar ons eigen appartementje. Alles ging helemaal top, 1,5 maand lang. Wel merkten we dat er steeds meer cultuurverschillen tevoorschijn kwamen..

liefde

Hij is natuurlijk Arabier en de cultuur daar is heel anders dan Nederland. Ik kan bijvoorbeeld niet in een kort rokje over straat, omdat iedereen je dan aanstaart en naroept. Ook is het sowieso niet zo verstandig alleen daar op straat rond te lopen. Dus ik ga of met mijn vriend of met zijn moeder/zus de straat op. Het huishouden was ook erg wennen.. in zijn cultuur is het normaal dat de vrouw kookt, wast en poetst. Bij mij thuis doen mijn ouders ieder wat. Dus uiteindelijk besloten we om de dag ieder te koken, hij wassen en ik poetsen. Maar dit mocht echt niet verteld worden aan zijn vrienden want dat is niet "stoer" in zijn cultuur. Na die 1,5 maand moest ik helaas weer terug. Het afscheid op het vliegveld was zoooo moeilijk. Uiteindelijk miste ik mijn vlucht en moest ik dus langer blijven (yeaay) we hadden nog een week samen toen ik toch echt terug moest. 

Omdat ik mijn vriend zoooooo erg miste ben ik nadat ik maar 1,5 week terug in Nederland was hals over kop terug gevlogen met alleen een tas met mijn laptop... Dom natuurlijk, want ik had school in Nederland en al mijn spullen zijn hier. Na 2 weken ben ik terug gegaan naar Nederland. Mijn ouders hadden inmiddels een toeristen visum aangevraagd voor mijn vriend. Hiermee zou hij 6 weken naar Nederland komen. We dachten dat het zo gepiept was, maar dat is niet zo. Nederland deed ongelofelijk moeilijk, we moesten veel papieren invullen, veel betalen en mijn vriend kreeg een interview bij de ambassade. Na 2 weken kregen we bericht. GELUKT! Ik had van velen gehoord dat ze het visum niet hadden gehad. Na dit goede nieuws hoopten we ook op goed nieuws van Egypte. Hij moet namelijk toestemming hebben om het land te mogen verlaten. Helaas wilde dit niet lukken maar na veel hulp van zijn school kregen we het toch. Hij zou eigenlijk 1 december komen en uiteindelijk kwam hij 1 dag voor kerst. Ik was zooooooooooooo blij. Daarna ben ik afgelopen zomer weer naar hem geweest.

love

We hebben veel cultuurverschillen en discussies. Arabieren zijn heeeeel jaloers en dit is vaak erg wennen. Gelukkig is mijn vriend erg modern en overleggen we verschillende onderwerpen altijd. We hebben afgesproken altijd een middenweg te kiezen wanneer mogelijk en tot nu toe gaat dat gelukkig erg goed. Ik houd heel veel van hem en als we samen zijn hebben we nooit ruzie. Afstand is alleen echt killing, je mist elkaar, je bent verdrietig erover en hebt elkaar nodig daardoor kun je af en toe flink op elkaar mopperen.

Hij komt als het goed is in december weer hierheen en in februari ben ik klaar met school. Hij heeft een baan in Amerika en Engeland aangeboden gekregen dus dat willen we gaan proberen. Verblijfsvergunning in NL zijn zonder baan en geld onmogelijk. Met geld en een baan is de kans al klein dat je de papieren krijgt. We willen ook graag een appartementje in Egypte. Dat land heeft de harten van ons beide gestolen. Op dit moment ben ik al lang blij als we ergens samen wonen en we allebei een baan hebben. Na meer dan 3 jaar ben ik echt helemaal KLAAR met afstand!''

love

Amy: ''Het begon allemaal deze vakantie in Frankrijk. Mijn vrienden groep bestond uit een paar Nederlanders, een paar Fransen en een paar Duitsers. Op een avond besloten we met z'n allen naar het strand te gaan om een kampvuur te maken, enthousiast ging ik met ze mee, maar wat een tegenvaller was dat. We mochten geen kampvuur maken en het was ijskoud. Toen er die dag erna aan me gevraagd werd of ik weer mee wou naar het strand zei ik ook snel nee.

Omdat ik me die avond wat verveelde ging ik de avond erop toch maar weer mee, en wat een goede keus was dat! Het bleek dat een van mijn vrienden een groepje jongens had ontmoet van een andere camping die Duits waren. Toen ik hem die avond zag dacht ik meteen wauw. Die avond heb ik niet echt met hem gepraat, maar toen ik weer terug op de camping was heb ik meteen vriendinnen in Nederland ingelicht, ''hem wil ik'', zei ik. De avonden die volgden durfde ik niet echt de eerste stap te nemen, ik merkte wel dat hij mij leuk vond. Hij raakte me steeds aan en keek net iets langer en lachte net iets liever naar mij dan naar anderen.

love

Mijn een na laatste avond daar op de camping gingen we weer naar het strand, onze groep was een beetje uiteen gevallen en dus zat ik samen met hem, een ander meisje en een andere jongen op het strand. Eerst ging hij tegen over mij zitten, en toen kwam die naast me zitten. Hij legde zijn arm om mij heen en begon over mijn arm te wrijven. Ook ging hij steeds iets verder onderuit zakken, en ik, zenuwachtig dat ik was bleef recht op zitten. Toen hij weer rechtop ging zitten legde ik mijn hoofd op zijn schouder, om vervolgens onderuit te zakken en samen met hem op het strand te liggen onder de sterren. Dit vond ik al geweldig, ik was echt in een soort van wauw moment. Altijd als ik zenuwachtig ben speel ik met mijn haar, ik draai het rondjes tussen m'n vingers tot het ineens werd afgepakt hij begon er mee te spelen, en met zijn andere hand pakte die ondertussen mijn hand vast...

De tijd vloog terwijl we zo lagen en ineens zei een vriendin van me dat we moesten gaan, nee dacht ik... En toen, een paar tellen later, ging ik met hem. Ik was zo blij, hier wachtte ik op sinds ik hem zag. Hij liep met mij mee naar onze camping en daar ging ik weer met hem... We wisselden nummers uit en ik kreeg die dag erna een berichtje, of ik hem weer wou zien. Natuurlijk wilde ik dat, maar ik durfde niet, uiteindelijk heb ik drie uur later gereageerd met dat ik wel wilde. Hij kwam naar mijn camping toe en daar heb ik een tijd met hem gezeten hand in hand, al zoenend. Helaas moest hij gaan, hij zou naar Spanje toegaan... dat was ons laatste moment. Meteen toen hij wegging kreeg ik een sms'je dat hij verliefd op me was geworden, maar dat we elkaar waarschijnlijk nooit meer zien.

Eenmaal in Nederland, hij in Duitsland zijn we gaan WhatsAppen, na heel veel gesprekken heeft hij mij verteld dat hij in januari misschien naar Nederland komt, ik ga hem dan weer ontmoeten! Ik ben zo blij, ik weet dat het misschien dom klinkt, want het is 'vakantie' liefde, maar nu 2 maanden naar de vakantie vind ik hem nog steeds super leuk. Het is ook lastig dat hij Duits is en ik niet, ik kan ook niet echt zeggen dat Duits mijn beste taal is, dus we praten in het Engels De afstand is ook niet ideaal maar ik hoop dat het misschien echt wel iets wordt! Ik kan dus wel zeggen: ik ben grenzeloos verliefd!''

love

Evelien: ''Toen ik mijn vriend een jaar geleden leerde kennen was hij al plannen aan het maken om samen met twee vrienden een jaar naar Australië te gaan. Ik was tot over mijn oren verliefd, maar dat probeerde ik eerst te ontkennen en vervolgens dacht ik: “ach, dat duurt nog zo lang!” “Ik ben 21 en ik leef zo snel, ik heb geen jaar over voor zoiets”. Pure ontkenning. Maar die dag kwam steeds dichter bij en als je het fijn hebt samen wil je die momenten niet verpesten door over zoiets zwaars te praten en toen werd het een olifant in de kamer. Toen besloten we er toch maar eens over te praten. “Hoe gaan we dit aanpakken? Blijven we bij elkaar? Wachten we op elkaar of zien we wel waar het schip strand?” Allemaal vragen die dan naar boven komen. Maar na veel gesprekken konden we er toch niet onderuit. We zijn veel en veel te gek op elkaar. Het werd bij elkaar blijven, zoveel contact als mogelijk hebben en altijd eerlijk tegen elkaar zijn en elkaar na dat jaar, no matter what er gebeurd, weer zien. Want helaas heb ik geen geld om hem op te zoeken. Op 1 oktober was de dag van zijn vertrek helaas aangebroken. Met tranen in mijn ogen heb ik hem een laatste kusje gegeven en uitgezwaaid. 

Op het moment dat je besluit op elkaar te wachten en ervoor te gaan moet je eigenlijk een soort contract met jezelf aan gaan. Je moet er vanuit gaan dat hetgeen dat die ander jou verteld altijd de volle waarheid is. En ik ben best een jaloers type. Als andere mensen vragen of ik niet bang ben dat hij daar een ander leert kennen dan irriteert me dat, omdat ik zelf helemaal niet zo denk. Ik kan hem alleen maar vertrouwen en dat doe ik dus ook. Alles dat hij verteld is voor mij 100% waar en daar mee uit. We houden van elkaar en daar bouwen we op.

love

Hij is nu pas een maandje weg en gelukkig hebben we bijna dagelijks contact. Ik weet dat hij het super druk heeft daar maar ondanks dat krijg ik iedere dag minstens een lief sms'je en we Skypen best vaak. Toch mis ik hem heel erg. Niet alleen het kletsen wanneer je maar wilt, maar vooral zijn aanwezigheid. Ik heb hem een reisdagboekje met een verhaaltje en een foto van ons gegeven waarin hij alles mag schrijven dat hij me over een jaar wilt vertellen. En ik heb zijn vest en T-shirt dat hij de laatste dag hier aanhad. Het klinkt gek maar geur is zo belangrijk! De andere twee jongens hebben ook een vriendinnetje achtergelaten dus het is ook prettig om elkaar op de hoogte te houden en elkaar te kunnen steunen in moeilijke momenten. We maken immers alle drie hetzelfde mee.

Hij zegt weleens dat hij wilt samenwonen als hij terugkomt, maar ik denk dat we eerst eens flink aan elkaar moeten wennen tegen die tijd! Ik ben gewend een huis voor mij alleen te hebben dus dat moet beetje bij beetje gaan. Ik vind het wel lief dat hij zo’n serieuze uitspraken doet. Natuurlijk mag hij wel elke dag komen logeren ;-)

Meiden die ook in dit schuitje zitten: het komt goed! Als je eerlijk bent is hij dat ook. Het heeft geen zin om bij de pakkeneer te gaan zitten, want daar hebben jullie beiden niets aan. Zoek afleiding als je het moeilijk hebt en denk maar zo: na een tijdje kun je voor altijd samen zijn dus de tijd uit elkaar stelt in feite niets voor!''

love

Puntje: ''Ik was bijna 18 toen ik hem leerde kennen op vakantie in Turkije in 2004. We waren aan het wandelen met m'n ouders toen ik hem zag staan. Ik vond hem wel oke, maar bij hem was het dus blijkbaar ‘liefde op het eerste gezicht’ zoals hij vertelde. Na een paar keer oogcontact te hebben gehad kwam hij opeens langs en gaf een briefje met z'n mailadres (ja, dat was toen echt in). Toen ik weer in Nederland was voegde ik hem toe op MSN, niet wetende dat heel mijn leven zou veranderen. Het klikte meteen tussen ons, en jawel ik was verliefd geworden! Hoe moest dit nu toch verder? Er was zo een afstand, dat kon ik toch nooit volhouden?

22 februari 2005 kregen we ‘verkering’. Tot die tijd heb ik hem niet gezien, maar die zomer ging ik weer op vakantie naar Turkije dus kon ik hem weer eventjes zien. Jeetje, ik was echt verliefd, mensen om me heen zeiden allemaal dat hij mij leuk vond omdat hij naar Nederland wilde komen. Zelf ben ik ook Turks trouwens. Ik trok me daar niks van aan.

love

De zomer van 2006, wij gingen op vakantie naar ons dorp dus niet naar het vakantieland. Een hele stress was het voor mij om hem te kunnen zien, ik kende de plaats waar we waren niet zo goed. Mijn moeder wilde niet dat ik alleen buiten was, en als ik tegen haar zou zeggen dat hij zou komen zou ze me nooit naar buiten sturen. Ook zij geloofde niet in onze liefde. Uiteindelijk kreeg ik een idee om naar buiten te gaan, ik zou op een geplande dag naar de stad gaan met mijn achternichtje. Hij kwam met de bus (13 uur rijden!) alleen om mij 1 dagje te kunnen zien. Het werd steeds moeilijker en moeilijker om afscheid te nemen, ik kon het niet meer. Ik wilde bij hem zijn, voor altijd bij hem.

In de herfst van 2007 ging ik met mijn tante op vakantie naar ons dorp. Zij wist van hem af en wilde kennismaken. Hij kwam weer met de bus om mij 2 dagen te kunnen zien. De lente van 2008 ben ik met school naar Istanbul gegaan en daar heb ik ruim 10 dagen met hem doorgebracht! Mijn ouders vonden het goed dat ik met hem ging afspreken daar, ze begonnen het langzamerhand te accepteren. Het waren geweldige tijden, hand in hand lopen, samen winkelen, eten, kletsen. Maar toen was het weer tijd om afscheid te nemen..

love

In de winter van 2008 was ik weer in İstanbul, dit keer met mijn moeder en ze vond het goed dat ik met hem ging afspreken. We hebben wat tijd met elkaar doorgebracht en hij is toen ook naar ons dorp meegekomen. Zo heeft hij kennis gemaakt met mijn familie.

En toen kwam het, hij zei dat hij met me wilde trouwen! Mijn moeder zei dat ik eerst mijn studie moest afronden en dan pas kon verloven/ trouwen. Dat deed ik, in de zomer van 2009 zijn we verloofd. Ik ben toen weer terug naar Nederland gegaan en daarna ben ik in mei 2010 voorgoed naar Turkije verhuisd. Hij is naar de stad gekomen waar ik was, dus hij heeft zijn huis ook verlaten. Nu zijn we 1,5 maand geleden getrouwd.

Ik heb misschien niet zo veel tijd met hem kunnen doorbrengen, maar ik wist dat hij de ware voor mij was. Hij was immers mijn eerste vriend, mijn eerste liefde. Nadat ik naar Turkije was verhuisd heb ik hem echt goed leren kennen, hij is 2 keer naar Nederland gekomen voor een weekje. We hebben samen echt veel dingen meegemaakt, ondanks we elkaar niet zo vaak hebben gezien. Tuurlijk waren er conflicten tussen ons, we maakten veel ruzie, maar ik wist dat hij van mij houdt en ik van hem.

Ik ben gelukkig, en hoop dat iedereen de ware liefde zal vinden!''

love

 

Bron beeld: weheartit

 

LOVE dit artikel
4 meiden hebben deze blog geloved