News

Schoolfoto

Door Esther

Jarenlang hangen er diverse foto’s van mijzelf in onze huiskamer. Ik als peuter, sabbelend aan mijn teddybeertje waarvan het neusje ontbreekt, ik als kleuter, verkleedt als prinsesje terwijl ik trots mijn jurkje show en natuurlijk alle schoolfoto’s van de basisschool van groep 1 t/m groep 8 die keurig op volgorde hangen. Ik vond het helemaal geweldig om op de schoolfoto te gaan. ‘Vond’ ja. Sinds ik op de middelbare school zit en ik wat schoolfotografie betreft op mezelf ben aangewezen (Wanneer komt hij?, Welke kleren moet ik aantrekken?), vind ik het wat minder geweldig. Sindsdien zegt mijn moeder elk jaar dat ze het zo jammer vind dat ik niet meer zo`n spontane uitdrukking heb op de schoolfoto’s.

De week van de schoolfoto’s en de beruchte schoolfotograaf. Zoals gewoonlijk komt de schoolfotograaf altijd op de dag aanzetten, wanneer het mij nou net even niet uitkomt. En ik kan natuurlijk niet naar hem toe stappen en zeggen dat hij het maar morgen moet proberen. Ik bedoel, wat kan het hem schelen dat mijn haar niet goed zit en dat ik vergeten ben mijn geluksonderbroek aan te trekken? (als ik er eentje had…) Snel kam ik met mijn vingers door mijn pluizige haar. Op volgorde van de klassenlijst moet je naar het lokaal waar de fotograaf zit met zijn grote zwarte vervloekte camera. Terwijl ik braaf op mijn beurt wacht, kijk ik naar de kinderen uit mijn klas die voor mij zijn geweest. Het valt me op, dat de meeste meisjes ontmoedigend het lokaal uitkomen en vertellen hoe verschrikkelijk dom ze wel niet op de foto staan en de meeste jongens zo onverschillig uit het lokaal stappen en het er verder niet over hebben. Waarom is het nou niet andersom? Veel tijd krijg ik niet om een antwoord te bedenken op mijn filosofische vraag. Sneller dan ik verwachtte, wordt mijn naam geroepen.

Vol tegenzin stap ik het lokaal binnen en word ik vriendelijk begroet door de fotograaf. Ik groet netjes terug. Onwennig ga ik op het krukje zitten en kijk ik automatisch in de lens van de camera, waarvan ik het gevoel heb dat het is ingezoomd op de ‘pukkel-op-mijn-neus-is-nu-wel-zichtbaar-genoeg-stand’. Wanneer de fotograaf de camera op scherp heeft gesteld, in andere woorden: Wanneer de fotograaf de camera nog meer heeft ingezoomd (en ik mezelf begin af te vragen of mijn hoofd nog überhaupt wel op de foto past) dwing ik mezelf te glimlachen voor de camera. Ik wacht af. ‘klik’ zegt de camera met een flits. Snel knipper ik paar keer met mijn ogen, voordat de 2e foto wordt geschoten. Dan zet ik weer mijn beste glimlach op mijn gezicht. Dit keer moet ik extra hard mijn best doen om niet geïrriteerd te kijken als ik zijn gekakel hoor over ‘Lach naar het vogeltje’ en ‘Kijk eens verliefd’ etc etc.
Alweer een klik en een flits. Mijn ogen doen er zeer van. ‘Oké! Je bent klaar.’ hoor ik de fotograaf zeggen. Als ik opgelucht opsta en het lokaal uitloop, kijk ik stiekem vanuit mijn ooghoek naar het tv-schermpje waar mijn foto’s te zien waren. Ai, erg spontaan zag mijn foto er niet uit. Het zag er eerder eruit als een hoe-eerder-ik-klaar-ben-hoe-beter-glimach.

Het is balen voor mijn moeder, maar ze zal het maar weer met een schoolfoto van mij moeten doen zonder een spontane uitdrukking op mijn gezicht. De volgende keer zal ik mijn moeder een spontane schoolfoto beloven. Ik hoop alleen dat de schoolfotograaf het waardeert als ik tijdens de fotosessie mijn tong uitsteek...

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved