News

Verlegen?

door Jantina

Het is zaterdagavond. Tijd om lekker te gaan feesten met vriendinnen. Ik heb me er op verheugd en ik heb absoluut mijn best gedaan om er leuk uit te zien en ik moet zeggen, dat is me aardig gelukt. Ik heb een mooi zwart topje aan en een mooie strakke jeans. Ik heb het geheel afgemaakt met wat accessoires: Een ketting, oorbellen, armband, je kent het wel.

Anyway, we staan lekker te dansen en drinken een wijntje als plotseling al mijn aandacht naar de bar gaat. Ik zie hem staan: die ogen, dat haar, die lach. ‘Wauw, wat is hij mooi’, denk ik. Ik stoot mijn vriendinnen aan om te laten zien wat voor moois ik heb gevonden. Iedereen is het met me eens, deze jongen is werkelijk prachtig!

“Ga erheen” zegt één van mijn vriendinnen. “Ja, grijp je kans!” zegt de ander. Ik ben het met ze eens en wil naar hem toelopen, maar plotseling houdt iets me tegen. Ik weet niet wat het is. Waar ben ik bang voor? Bang om een blauwtje te lopen? Bang dat hij al een vriendin heeft? Bang dat ik niet leuk genoeg ben? Ik weet het niet.

Mijn motto lijkt wel: ‘kijken, kijken, maar niet aankomen’. Of beter gezegd: ‘staren, staren, maar niet aankomen’. Ja, daar ben ik goed in, in staren. Ik kan uren naar iets of iemand kijken zonder dat ik met mijn ogen knipper.
Ik merk dat hij me aankijkt. Waarom doet hij dat nou? Ik krijg het benauwd van binnen. Het bloed stijgt naar mijn hoofd. Ook dat nog, nu word ik natuurlijk zo rood als een tomaat.
Mijn vriendinnen kijken me aan alsof ze willen zeggen: ‘komt er nog wat van, zo meteen is hij weg en gaat een ander er met hem vandoor’.
Ik waag nog een poging om naar hem toe te stappen, maar hoe hard ik ook mijn best doe, het lukt me niet. Dit is echt frustrerend.

Dan gaat hij naar een paar vrienden van hem toe en samen lopen ze weg. ‘Dat was het dan’, denk ik, weer een kans gemist. Ik besluit om hem van me af te zetten en dans weer verder met mijn vriendinnen. Ze vinden het allemaal jammer voor me dat ik niet naar hem toe ben gegaan. Ik probeer uit te leggen dat ik het niet kan, “Ik ben gewoon te verlegen”, zeg ik. We dansen weer verder alsof er niets is gebeurd en dat is het eigenlijk ook niet.

Opeens wordt er op mijn schouder getikt. Ik draai me om en zie hem staan. ‘De jongen van de bar’. Ja, die ene waar ik net kwijlend naar heb staan staren.
“Heey” zegt hij. (die stem!) Ik weet nog net een kleine “haj” uit te brengen, maar ik voel het bloed alweer naar mijn hoofd stromen. Hij praat verder. Hij zegt dat hij me net zag staan, maar dat hij niet naar me toe durfde te komen, omdat hij bang was om afgewezen te worden. Nu begin ik los te komen. Ik begin te lachen en vertel dat ik hetzelfde voelde. We praten nog verder en het is ontzettend leuk met hem. We wisselen telefoonnummers uit en dan is de avond alweer voorbij. Ik ga meer dan tevreden naar huis…

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved