News

Back to the future

door Sarah

‘Nutteloos,’ zei ik laatst in de les tegen mijn beste vriendin, Sophia, naast me. ‘Zwaar nutteloos.’

Ik had het over mijn leerkracht geschiedenis die vooraan in de klas stond en ons met veel handgebaren vertelde over de politiek ten tijde van de Middeleeuwen. Enfin, aan ons – laten we zeggen aan degene die nog de moeite deden te luisteren, en dat waren we, es kijken, misschien hoogstens drie. Toen Madame l’ Histoire met veel drama haar vrijpostige postuur omdraaide naar het bord om een schets te maken van het kastensysteem uit die tijd, zei ik het nog maar eens, met veel nadruk, gezucht en gerol van ogen.

‘Nuttelóós.’

Want dat was het ook. Nutteloos, ronduit nutteloos. Wij zijn jonge meiden, de jeugd van nu en de toekomst van morgen. We leven in de 21ste eeuw, een drukke eeuw in een race van revolutie, en wij moeten hier in zien te overleven, wij moeten over twintig jaar de wereld runnen en onze landen doorheen oorlog en verderf zien te slepen. En daarom vergooien we nu, in onze jeugd, de bloei van ons leven, onze dagen in suffe lessen om te leren over het kastensysteem in de Middeleeuwen. De Middelééuwen, dan vraag ik je toch maar.

Toen ik dertien was, begon ik te experimenteren met make-up en kleren. Experimenten is niet eens het juiste woord, want ik ben twee jaar door het leven gegaan met een suffe bril, puistjes en een veel te strakke staart waar zelfs oma’s met afkeer naar keken. Moest iemand me in die jaren ooit geleerd hebben dat een facewash die rotpuistjes zó kan verhelpen, en dat lenzen ook nog bestaan in deze fan-tast-ische eeuw, dan zou ik nu niet met schaamte al mijn foto’s uit die tijd verbrand moeten hebben. Hoe is het mogelijk, dat ik een jaartje terug nog niet wist hoe ik mijn tong moest gebruiken tijdens een zoen, maar ik wél tot in de details een boom kon determineren?

Ik kan de cosinus en de vierkantswortel van tig getallen bereken, ik kan een zin in zinsdelen opsplitsen, ik kan de hoogtelijnen op een reliëfkaart bepalen en ik weet tot op de dag wanneer de 1ste W.O. begon – maar ik heb geen flauw benul hoe ik een vriendje moet dumpen zonder als een totale bitch over te komen, hoe ik mijn ouders om zakgeldopslag kan vragen zonder ons gesprekje te eindigen met veel gehuil, gegil en gestamp, of hoe ik een pizza in de oven kan schuiven zonder mijn vingers te verbranden. Ik wou dat ik geweten had, in die goeie eerste klas van het middelbaar, dat veel studeren en op de eerste rij zitten met je hand klaar om de lucht te doorsplijten bij elke vraag waar je het antwoord op weet, er niet voor zorgt dat je veel vrienden maakt. Ik wou dat iemand me had verteld, dat als ik gewoon mezelf had durven zijn, zoals ik dat nu durf, veel meer jongens naar me gekeken hadden.

Waarom bestaat er plantenkunde en dierenkunde, maar geen zoenkunde? Waarom bestaat er muzikale opvoeding en lichamelijke opvoeding, maar geen puberale opvoeding? In hoeverre leren wij op school zaken die ons in het verdere leven zullen helpen, ons zullen redden en ons het verdere lijden van de puberteit zullen verzachten?

Tenzij ik binnen twintig jaar de hoofdvraag - wanneer ontdekte Columbus Amerika? – bij een internationale quiz krijg en de jackpot win (Katching! Hallo villa en hallo inloopkast!), zie ik niet in hoe geschiedenis mij in mijn verdere leven zal helpen. ‘Jij hoort ervoor te zorgen dat geschiedenis zich niet herhaalt,’ zegt mijn pa wel eens – maar dan vraag ik me af of ik ooit voor de keuze zal staan om te geloven dat de wereld nu wel of niet rond is.

De geschiedenis is het verleden, en wij staan voor een enorme, overweldigende, onbekende toekomst. En zeg nu zelf – zou dat niet makkelijker zijn om dingen te leren die ons morgen kunnen redden?
Of een les toekomstvoorspellen – dat zou ook aangenaam zijn. Dan zou ik nu al weten hoe mijn toekomstige vriendje eruitziet, in plaats van er op zoek naar te gaan. Maar, langs de andere kant, is dat niet waar we van houden? Verrassingen?

En de toekomst is een verrassing, een zoektocht waar we zelf onze passen in zetten.  En eerlijk – een eerste zoen is toch leuker als je daarbij niet denkt aan stap nummer 1 die je suffe, oude leerkracht zoenkunde je heeft aangeleerd.

Future, here we come!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved