News

De tandarts

Door Sophie

Enge broodje aap verhalen, angstaanjagende boorgeluiden, huilende kinderen… Even een paar dingen waaraan ik denk bij het woord 'tandarts'. Het woord alleen al maakt me bijna aan het huilen en de gedachte aan daar in die stoel liggen, overgeleverd aan de genade van de beul, geeft me kippenvel. Nee, ik ben bepaald geen fan van de tandarts, als dat nog niet duidelijk was.

Gisteren was het weer zo ver, de halfjaarlijkse controle. Iets wat ik altijd voor me uit probeer te duwen, onder het mom 'ja, ik bel morgen wel!', om vervolgens niet de bellen. Ik ging namelijk elke maand al naar de orthodontist, dus de tandarts bezoeken was niet echt een ‘moet’. Maar die beugel gaat er een keer uit en dan sta je daar, met je mooie nieuwe rechte gebit…
En dan denk je een tijdje helemaal niet aan de tandarts. Het heeft wel wat weg van wat je hersenen doen na een traumatische ervaring: ze duwen het gewoon weg naar een donker uithoekje van je brein. Totdat je er echt niet meer onderuit kan, je voelt het als het ware gewoon kriebelen in je mond, je kan de gaatjes gewoon voelen. Toen moest ik mezelf wel aangeven bij de tandenpolitie. De afspraak werd gemaakt, een maand verder. Nou, dacht ik, dat duurt nog wel even!

Niet dus. Voordat ik het wist zat ik in de wachtkamer. Je zou denken dat ze die wachtkamer dan zo inrichten dat je niet meer zo bang bent, met grote knuffels en muren bekleed met zachte stof. In je dromen! Die wachtkamer is misschien zelfs nog enger dan de tandarts zelf. Een steriele ruimte, zonder ramen en een norse assistente die je 'even wachten!' toeblaft zodra je binnenkomt. Bibberend neem ik plaats op een stoel en wacht af.

Na ruim vijf minuten zwaait de deur open ik kijk ik Satan RECHT in het gezicht aan. Huh? Hij ziet er zowaar aardig uit voor een tandarts. Vol zelfvertrouwen sta ik op en marcheer ik naar binnen. Ik neem plaats op de stoel, en voel me verbazingwekkend kalm. Dus zo voelde Boeddha zich toen hij onder de boom zat en het Nirvana bereikte...
Afijn, na nog geen vijf minuten is het alweer voorbij! Even fluor happen en klaar is Boeddha!

Als ik weer terug ben in de wachtkamer, kan ik de norse assistente wel kussen. Zo opgelucht ben ik. Terwijl ik de praktijk verlaat vraag ik mezelf af 'was ik daarom zo zenuwachtig?!', maar ik weet dat ik de volgende keer weer gewoon bijna in mijn broek plas van de zenuwen…

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved