News

Wat vrienden wel niet voor je kunnen doen…

Door Marjolein

Al weken was ik verliefd op een jongen. Hij moest het weten, maar nee ik durfde het niet. Ik kon het hem moeilijk in zijn gezicht zeggen. Dus kwam mijn vriendin met het ‘geweldige’ plan, dat zij hem op zou bellen. Om te vragen of hij misschien ook iets in mij zag. Ze had helemaal een tekst met mij geoefend op alle antwoorden die hij kon geven. Zo zou hij kunnen antwoorden: Ja, Nee of Weet ik niet.
We hadden op al die antwoorden een andere zin om terug te kunnen zeggen voor haar als antwoord... Zij moest hem zeggen dat ik hem leuk vond en of hij dat ook voelde voor mij. Ze zou hem mijn telefoonnummer geven, zodat hij een antwoord zou kunnen sms’en. Ze haalde me over en ik ging de kamer uit, naar een plek waar ik alleen maar wenste dat ik dit nooit had gedaan. Vol van de zenuwen belde ik een vriendin op om te zeggen hoe erg ik het vond dat mijn andere vriendin belde. Maar natuurlijk vertelde ik niet met wie zij belde, het was geheim. Want als hij nee zou zeggen dan wist de hele school het meteen.

Na een lang gesprek aan de telefoon en een kort spelletje op mijn mobieltje kwam mijn vriendin springend terug. Ze trok een neutraal gezicht en stond er heel zenuwachtig bij. Ik wilde het weten, maar eigenlijk ook niet. Ik draaide me om op haar bed en verstopte mijn gezicht in haar kussen. Ik kon wel janken. Waarom deed ze dit voor mij? Kon ik nog terug?

Maar natuurlijk was ik zo nieuwsgierig dat ik al snel mijn hoofd uit haar kussen optrok en haar met een vragend gezicht aan keek. Ze vertelde mij alles wat ze in het gesprek had gezegd en dat ze eerst zijn vader aan de telefoon had. Ze zei dat ze doodzenuwachtig was en dat expres niet tegen mij had gezegd, omdat ze bang was dat ze dan niet meer zou mogen bellen. Ze vertelde ook dat ze mijn telefoonnummer had geven. Ik kon haar wel doden. Ik gaf haar de hele dag de schuld ervan dat hij mij niet meer belde. Natuurlijk was het haar schuld niet, maar ik moest mijn woede kwijt. We hadden hem niet moeten bellen. Ik durfde niet meer naar school toe kunnen maandag.

Het weekend duurde langer dan normaal en ik had een rothumeur. Straks vertelt hij het heel stoer aan iedereen en dan ben ik de rest van mijn leven gepest, dacht ik steeds. Maar ik hield dapper vol, om het zo maar te zeggen. Zo erg kon het toch niet zijn? Hij zit alleen maar de helft van alle lessen bij mij in de klas!

Het werd maandag. Het eerste uur fietste ik extra snel naar school, om ervoor te zorgen dat ik hem niet tegen zou kunnen komen. Dat lukte, tot de pauze! Hij liep naar mij toe… Help! En hij vroeg of ik even met hem mee wilde lopen naar buiten. Ik kon moeilijk nee zeggen, maar wist dat hij mij nu het slechte nieuws zou vertellen. We liepen naar buiten en gingen op een bankje zitten op het plein. Met zijn lieve puppy-ogen keek hij me zenuwachtig aan. Na een diepe ademhaling vertelde hij mij of ik wist dat er een meisje was die hem op had gebeld om te zeggen dat ik op hem verliefd zou zijn. Ik kon mijn oren niet geloven! Er kwam een klein grinnikte op.
Ik vertelde hem dat ik van niks wist en dat ik het een rotstreek vond. Maar hij was niet opgelucht, hij bleef alleen maar naar beneden kijken. Ik vroeg of er wat was. Maar hij zei niks. Opnieuw haalde hij diep adem en er floepte een hele lange woordenreeks uit zijn mond. Zoiets als: Jammer-want-ik-zou-het-juist-wel-leuk-hebben-gevonden-als-het-waar-was.
Wat?! Ik kon het weer niet geloven! Zei hij dit echt?

Dus meiden: niet alle vrienden, die denken dat ze het beter weten, hebben gelijk! Luister dus naar jezelf en doe wat je zelf wil!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved