News

Dé dag

door Leanne

 Zenuwachtig klim ik mijn bed uit en loop naar de spiegel. Ik schrik van mijn eigen gezicht. Woow! Wat een ramp. Een duf spiegelbeeld met slaapogen kijkt me aan. Mijn huid is één groot slagveld, terwijl ik nog juist zó mijn best heb gedaan het te verzorgen. Moedeloos stap ik de douche in en draai de kraan open. Totaal in gedachten zeep ik me in en was ik mijn haren. Ik droog me af, kam mijn haren en kijk opnieuw in de spiegel. Een iets minder duf meisje, zonder slaapogen dan wel, met een oorloghuid kijkt terug. Bijna huilend loop ik terug naar mijn kamer. Zoek snel mijn mooiste kleren bij elkaar en loop naar beneden.

Beneden gekomen staat mijn moeder in de keuken. Goedemorgen! roept ze vrolijk. Ik brom op de manier van ja-wat-nou-goede-morgen, of iets wat daarop lijkt, terug. De zenuwkriebels zitten nog steeds in mijn buik en bij het ontbijten krijg ik geen hap door mijn keel. Mijn moeder blijft vrolijk tegen mij kwetteren over het mooie weer. Ik brom maar een beetje en soms (als ze geluk heeft) knik ik er ook bij. Dan zegt ze: 'Je moet blij zijn dat hij komt.' Pff, ja maar niet als ik er zo uitzie, dacht ik. Ik loop weer naar boven en begin met make-uppen. Jezus, het valt allemaal niet meer te verbergen. En hij vindt make-up al helemaal niks. Ik doe alleen mijn ogen, zoals altijd, en bekijk het resultaat. Hm, het valt allemaal best mee! Mijn huid heeft weer vrede! Vrolijk ren ik te trap af om 10:55. Snel grijp ik nog een tasje met geld en mijn buskaart bij elkaar, roep DOEI en loop naar het busstation. Een vreemde kerel met een soort 'kamper/Lonsdale/gouden oorbellen' uiterlijk, kijkt op als ik op het bankje ga zitten. Ik tover een vriendelijke lach tevoorschijn, omdat ik anders bang ben dat hij me aanvalt, en kijk weer voor me. De kriebels in mijn buik maken me misselijk. Wat als hij me tóch tegen vindt vallen?! Door mijn gedachtes wordt mijn misselijkheid erger.

Eindelijk komt de bus eraan. Met kriebels die me toch echt bijna doen kokhalzen loop ik de bus in. Elke meter kom ik dichter bij station Eindhoven. Opeens heb ik spijt dat ik geen 'kotszakje' had meegenomen. Ook niet al te charmant als je daar op het station met zo'n zakje rondloopt. Nee, het komt wel goed. Door mijn gedachten op iets anders te zetten overleef ik de busreis. Ik loop naar perron 5 en blijf bij de trap staan.

En ja hoor, daar komt hij de trap aflopen. Precies dezelfde uitstraling als toen ik hem de eerste keer zag op het concert. Hij zag er echt Le hot uit. Zijn mooie groenblauwe ogen twinkelen. Hoi, roep ik vrolijk en hij blijft glimlachen. Als we naast elkaar staan begint het gesprek meteen. Lachend en pratend lopen we door Eindhoven. Het was zo'n geweldige dag dat afscheid nemen gewoon pijn deed. Hij moest weer weg. Weer die 2 uur terug in de trein. Ik wilde blijven of met hem mee. Maar ja, dan kregen we hetzelfde effect als de vorige keer. Een boze-vader-van-Leanne en een onzekere hij. Een snelle kus was het. Ik twijfelde, maar liep toen terug naar de auto van de boze-vader-van-Leanne die op dit moment heel relaxt aan het wachten was.

 Mijn gedachten op de terugreis lagen bij hem. Hij die in Utrecht woont. Hij met zijn mooie ogen en lach. Zou hij het leuk hebben gevonden? Wil hij me nog wel zien? Ineens krijg ik de vertrouwde kokhalskriebels weer. Dan trilt mijn mobieltje. Van hem: Het was geweldig vandaag! Zie je snel weer? Toch jammer van het korte afscheid! Kus.

En weg mijn kokhalskriebels. Zeg welkom tegen de liefdesgrijns!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved