News

De pinpas

door Jolijn

Waar ga je áltijd heen als je in de stad bent? Juist ja, onze geliefde Hennes. Samen met je vriendin struin je de winkels af en als jullie bij de winkel der winkels zijn aanbeland vliegen jullie naar binnen. Het is een doodnormale - dus zwaar drukke - dag bij de Hennes, waar de nieuwe zomercollectie al in de rekken prijkt, de make-up schappen vol liggen met leuke spullen en wat er natuurlijk ook bij hoort.... Volle pashokjes. As usual. Jullie nemen uitgebreid de tijd om een stapel kleding bij elkaar te graaien en na een tijdje is de rij bij de pashokjes gegroeid tot formaatje file.

Je sleept je aankopen-in-spé mee naar boven en sjeest over de kinderafdeling op zoek naar een leeg hokje. Onderweg neem je dat té leuke paar ballerina’s ook maar even mee - je vriendin vindt ze allemaal leuk en heeft nu een stapel kleding en drie paar ballerina’s vast waardoor ze twee kleine meisjes bijna omverloopt - en vol verwachting loop je naar de pashokjes... Weer alles vol.

Een verkoopster staat chagrijnig in elkaar gefrommelde kleren op te vouwen en begroet jullie met een zeer charmante kauwgumlach. ‘Het is druk vandaag hè!’ Nee, dat hadden jullie nog niet door. ‘Komt vast door de nieuwe collectie.’ Góh. Jullie kijken elkaar hulpeloos aan en vluchten dan de roltrap naar de laatste verdieping op. Het is rustig en ja... Dáár is het, een léég pashokje! Snel rennen jullie er naar toe, dumpen de stapel kleren in een hoek en het passen kan beginnen. De stapel met afgekeurde spullen groeit met de minuut.’Weet je... Dit staat me eigenlijk helemaal niet. ‘ ‘Schat die is echt véél te klein, daar past mijn zusje nog niet eens in.’ ‘Nee die kleur moet je niet doen, dan lijk je eerder op een hyperactieve aardbei met een vage ziekte.’ ‘Weet je zeker dat dat de goede maat is?’ ‘Heb jíj dít gepakt?’ ‘Verdomme mijn hoofd gaat er niet door!’ - na 10 keer duwen - ‘Nee je hebt gelijk dat gaat inderdaad niet.’ ‘Ik denk dat deze te groot is. ‘Je kijkt je vriendin na een poosje met glimmende oogjes aan en zuchtend neemt ze de stapels met kleren mee om de goeie maten en kleuren te halen. Jij houdt het hokje bezet en zij vliegt de roltrappen af.

Tien minuten later komt ze zuchtend het hokje weer in - ‘Ja er liep een vrouw van minstens 120 kilo rond die mij klem zette tussen het rek met tuniekjes en haar te grote kont’ - mét een nieuwe stapel kleren. Vol verwachting wordt de stapel weer in een hoek gedumpt... ‘ Wow hiermee lijk je op die vrouw! Echt sprekend!’ ‘Mijn hoofd past er nog steeds niet door.’ ‘Deze kleur is nog erger dan die vage aardbeien kleur. Niet doen.’ ‘Die is een beetje te klein. Ziet er eng uit.’ ‘Oké. Die is apart. Ontzettend creatief motiefje. Echt waar.’ ‘En jij vond dit serieus mooi?’ Je vriendin vliegt nog een keer naar beneden en half uur later staan jullie zwetend en zuchtend met een stapel goedgekeurde stuff weer buiten.

‘Hé nog effe kijken naar de zonnebrillen!’ Je vriendin kan nu helemaal níks meer zien en als een blinde geleidehond loods je haar naar beneden toe, waar de tientonner vrouw nog steeds rondloopt. Jullie proberen langs haar heen te komen, wat niet lukt, en als ze zich omdraait valt de stapel kleren van je vriendin op de grond. Dertig boze blikken en vijf scheldtirades later - ‘Moest je haar nou echt zo noemen?’ - komen jullie eindelijk bij het rek met zonnebrillen.

‘Die is leeeeuuuheeeeuk! Doen!’ ‘Hmm ik weet ‘t niet, ik lijk zo wel heel erg op een vlieg. En mijn neus is hier te klein voor.’ ‘Nee, gewoon doen. Hartstikke leuk.’

Nadat je je hebt laten overhalen en de zonnebril op de top van je gigantische stapel beland, sleept je vriendin je mee naar de onnodige maar ó zo leuke spulletjes mee. ‘Oh kijk dan wat een leuke toilettasjes!’ ‘Wat schattig! Die ik wil ik ook.’ ‘Je moet er wel iets nieuws in kunnen doen hè, anders is het niet leuk.’ ‘Nee dat is waar.’ Het make-upschap - en de andere schappen met onmisbare beauty benodigdheden - worden ook geplunderd en een halfuur later staan jullie met stapels onnodige frutsels bij de kassa.

De vrouw achter de kassen begint alles te scannen en kijkt met opgetrokken wenkbrauwen naar de spullen.
‘Pinnen zeker?’
Je trekt je pinpas en haalt ‘m door de gleuf. Gespannen kijkt je vriendin toe, die haar pinpas aan het zoeken is. De verkoopster kijkt je pissig aan.’Hij doet t niet.’ Je haalt ‘m er nog een keer. ‘Doe ‘m eens andersom?’ Je vriendin kijkt angstig naar het stukje plastic. ‘Hij doet het nog steeds niet!’

Het zweet breekt je uit en je probeert je pinpas er nog een keer doorheen te halen, maar de verkoopster zucht geïrriteerd, pakt je pinpas vast en haalt hem er doorheen. ‘En nou je pincode.’ Je toetst je pincode nog een keertje in.’Nou mot ie ‘t wel doen meissie.’ Je kijkt gespannen naar het kleine, heilige, schermpje van de pin automaat. Niks. ‘Hij doet ‘t niet mevrouw.’ Je vriendin lacht zenuwachtig en je voelt dat je rood van schaamte wordt. ‘Nou dat is mooi dan hè. Nou ken alles weer terug hè.’

Je wil net alles oprapen, als je iets in je zak voelt steken. Je pakt het vast… en als je het omdraait, zie je dat het je eigen pinpas is.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved