News

Attention please!

door Chinouk

Tegenwoordig is het zo dat je daadwerkelijk iets meegemaakt moet hebben in je leven, om in de belangstelling te komen staan, zoals op tv en in de bladen.

Je moet minstens iets boeiends, interessants, aparts, indrukwekkends, ontroerends, of wat dan ook, meegemaakt hebben.

Het lijkt me geweldig om een keer bijvoorbeeld de Glamour open te slaan en mezelf daarin te zien pronken. Oké, ik heb er wel een keer ingestaan, maar dat was alleen om mijn goede voornemens voor 2007 te delen, en mijn geboortedatum hadden ze meteen ook met twee jaar vervroegd. Helemaal niet erg, maar zo wist natuurlijk niemand dat ik het was, want er is niemand die mij kent als een vijfentwintigjarige.

Maar wat als ik nu helemaal niks heb meegemaakt? Niks bewonderenswaardig, zoals van een vijfling bevallen, waardoor ik bij Jensen, Life&Cooking en De wereld draait door te gast mag zijn. Waar blijft mijn fame? Zelfs Idol’s Herman heeft zijn dagelijkse portie fame, en wat heeft hij gedaan?

Juist. Zo lang ik niks bijzonders meemaak of doe, komt er ook niks van. Bye bye Jensen, en zeg maar helemaal gedag met je handje tegen de once-in-a-lifetime-trip naar Oprah’s studio. De kans dat Oprah en ik dus dikke vriendinnen worden, is nu ook meteen minimaal.

Toch vind ik dat ik het best wel verdien om uitgenodigd te worden. Gewoon omdat ik lief en leuk ben. Fris, fruitig en fleurig. Ja, dat ben ik, in levende lijven.

Ik zal heel vrolijk zijn en hilarische opmerkingen maken á la het niveau van Jim Carrey. Niemand zou het in zijn hoofd halen om zich af te vragen wat ik daar eigenlijk zit te doen. Waarom ik uitgenodigd ben. Wie is zij in godsnaam? Nee, dat zullen ze niet durven denken, ook al heb ik niks bijzonders bereikt en hoor ik daar niet te zitten.

Wat is tegenwoordig nog bijzonder? Ik ben geen alleenstaande moeder van vijftien kinderen in Afrika. Ook heb ik niets nieuws uitgevonden waarmee ik miljoenen verdien, zoals de vrouw van de paraplu’s. Ik ben niet ontdekt als het nieuwe topmodel en ook al niet als de nieuwe zanggodin.

Nou excuse me, maar op miraculeuze wijze ben ik ter wereld gebracht, en dat was nog maar het begin van mijn bijzondere leventje. Alsof dat nog niet bijzonder genoeg is.

Ze hoeven niet te weten dat ik in principe geen groen eten lust, dat ik regelmatig naakt voor mijn spiegel sta en mijn billen schud om te ontdekken hoe lang ze natrillen (het wereldrecord heb ik bijna bereikt, volgens mijn betrouwbare bron) en dat ik weinig aan mijn lange, volle en zwarte wimpers hoef te doen is ook niet belangrijk, dat ik liever een lift zou installeren in mijn huis, zodat ik die lange trap niet de hele dag door op en af hoef en dat ik altijd beloof mijn kamer op te ruimen maar het nooit doe, of dat ik standaard langer gebruik maak van mijn maandlenzen dan één miezerige maand.

Nee, dat is allemaal nutteloze informatie die zeker niet bijzonder genoeg is voor Jensen, laat staan voor Oprah.
Het is genoeg dat ik jong en best aardig ben. Ik ben in de veronderstelling dat ik ook wat aandacht verdien, en het liefst zelfs een beetje meer. Gewoon, omdat ik het waard ben.
Mocht deze smeekbede tegen mijn spiegelbeeld nu nog niet gelukt zijn, dan weet ik dat ik het heb geprobeerd.
Iedere dag vertel ik mezelf in de spiegel dit verhaal. Omdat het stiekem toch mijn droom is, en omdat ik nog altijd hoop heb. De Oprah-droom zal altijd blijven bestaan, maar je zult klein moeten beginnen.

Yes Oprah, yes spiegelbeeld, I have a dream.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved