News

Woman in the Art

door Eline

Gewapend met verfkwast, twee rollers en een blik oude verf die toevallig nog op zolder stond fiets ik richting vriends nieuwe huis. Week ervoor had ik, na ietwat te veel martini want ja goedkoop, luid geroepen dat ik oh-zo-goed ben in schilderen. Dat ik dat schilderen voornamelijk in groep 1 en 2 van de basisschool heb gedaan, was ik even vergeten te vermelden. Resultaat: dolenthousiaste vriend die wel wat extra hulp kon gebruiken.

Na hevig getrap op mijn niet al te betrouwbare fiets (veel gerammel, veel missende onderdelen) kom ik aan bij het zogenaamde paleisje van vriendlief. Het is acht uur op een zondagmorgen en naast wat hondenliefhebbers is er geen kip te zien op straat. Dat het vroeg is, is te merken; pas na  vijf minuten eindeloos op de bel drukken en twee telefoontjes later toont meneer zijn hoofd. Slaperig en met een bierwalm van daar tot mijn neus opent hij de deur. Dat hij meteen begint te gniffelen zodra hij mijn exclusief voor deze dag uitgekozen verfoutfit ziet, bevordert niet echt mijn humeur. Driftig duw ik de verfkwast en rollers in zijn handen, gooi de verfpot op de grond en baan mij een weg naar de keuken. Gelukkig heb ik tijdens gym goed opgelet tijdens het hink, stap, sprong en wist ik het slagveld der dozen, bierblikjes en meer troep op een erg lenige en gymnastieke manier te overwinnen. Tijd voor een kopje senseo. Aangezien meneer net als ik verslaafd is, na een dag zonder koffie beginnen mijn handen te trillen en mijn hoofd te knallen, heeft het DE-apparaat een prominent plekje gekregen op het aanrecht. Terwijl ik mezelf waan in de sferen van Rio de Janerio, dat die coffeepads daar echt vandaan komen is natuurlijk onzin, maar de smaak is overheerlijk, belooft meneer zichzelf even op te frissen. Ik vermaak mezelf ondertussen met tekenfilmpjes, tellsellreclames en kerkgeluiden.

Na een anderhalf uur samen koffie drinken, eindeloos zappen en broodjes uit de oven wordt het tijd om iets te gaan doen. Hyper als ik ben, cafeïne doet wonderen, besluit ik dat de wc vast een stuk mooier zal worden als ik mijn meegebrachte pot verf daar ga opmaken. Allang blij dat ik wil helpen geeft hij zijn toestemming en begin ik te kwasten. Na een uurtje is het resultaat oogverblindend; twee knalpaarse muren en één witte muur (voor het creëren van ruimte zoals ik geleerd heb van alle honderden huis-tuin-verbouw je familie, hond en auto programma’s).

Na een spectaculaire onthulling met trommelgeroffel van mijn kant staart vriendlief ongeloofwaardig naar zijn toilet. “En?” Na een korte inspectie zoals alleen vrouwen dat kunnen (lees: hij kijkt lichtelijk boos, erg verontwaardigd en zijn blik kan elk ogenblik veranderen in type moordneigingen), concludeer ik dat de man des huizes mijn enthousiasme niet deelt. Inplaats van hard weg te rennen probeer ik mijn liefste glimlach en doe wat ik altijd doe als ik in de problemen zit; me eruit praten. Wat volgt is een lang en inspirerend verhaal over de prachtige kleurencombinaties, de matching wc-pot (want ook die is geraakt door mijn verfkanon) en hoe het wc-papier zich prachtig verenigd met het geheel. Als laatste opper ik nog het idee om een cassettebandje af te draaien met Purple Rain, speciaal voor de bezoekers. Na wat gedraai met zijn hoofd en een uitgebreide inspectie (dekt de verflaag wel goed en zulke mannenzaken) verschijnt er een flauw lachje op zijn gezicht. “Tja het heeft wel wat hé”. Ik knik hevig. De gebalde vuisten en de opgetrokken wenkbrauwen verdwijnen en ik kan weer rustig ademhalen. De bemoedigende klap op mijn schouder, zoals het manvolk altijd doet, volgt al snel. Samen staren we nog even naar het paarse tafereel voor ons terwijl ik zachtjes Purple Rain neurie. Ja, klussen ís leuk!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved