News

Ik + voetbal = geen goede combi !

door Nadia

Mijn vader had kaartjes kunnen krijgen voor voetbal. vier om precies te zijn. Ik weet niet wat me bezielde maar op de vraag: wil je misschien mee? zei ik ja. Ik kan mezelf nu wel voor mijn kop slaan. Nadia? Voetbal? Twee woorden die niet bij elkaar passen. Hélemaal niet bij elkaar! Mijn moeder en zusje hadden hun verstand nog wel en zeiden nee op het aanbod van de kaartjes. Dus gingen mijn nichtje (van acht) en mijn oom mee. “Hartstikke gezellig!” riep m’n vader nog. Nou, dat heb ik geweten…

Dat ik niks van voetbal af weet is algemeen bekend. Ik wéét heus wel wat buitenspel is hoor! Dat is zegmaar als de speler van het andere team voorbij... Nouja, laat maar. In de auto vroeg ik nog even snel wie er ook al weer tegen elkaar moesten voetballen. Mijn nichtje kijkt me pissig aan. “Feyenoord tegen NEC man! Dat wist je toch wel?!” “Eh.. Ja.” mompel ik.

De heenweg (we gaan naar Rotterdam) heb ik het bij mijn nichtje al verpest. Als ik ook nog eens, in Rotterdam aangekomen, roep dat ‘dat toch de ArenA is?’ is ze helemaal pissig. “Nee! Dat is De Kuip!” roepen er drie voetbalgekken tegen me. Ongeïnteresseerd pak ik een spiegel en kijk of mijn make-up nog op zijn plek zit. Als we de auto eindelijk ergens hebben neer kunnen zetten probeer ik een beetje normaal uit de auto te stappen. Ik heb op aanraden van mijn vader mijn hakken thuis gelaten en All-Stars aan gedaan maar dat jurkje moest en zou aan. Zonder kleerscheuren kom ik uit de auto. Voor me staat een gigantisch stadion. Als een man voor de Douglas sta ik te kijken. Dit wordt nog heel zwaar, bedenk ik me, als er een groepje mannen voorbij loopt, zonder T-shirt, mét heel veel okselhaar.

Het is gelukkig maar een klein stukje lopen. Nog een beetje onder de indruk zitten we op onze plekjes. Naast me nog een plekje vrij waar ik snel mijn tas op leg. “Nee! Daar gaat zo nog iemand zitten” zegt een vrouw achter me. Iemand die ik hier niet had verwacht. Hakken, onvoorspelbaar mooi jurkje en lang blond haar. Zeker niet het ik-ga-naar-voetbal type. Ik kijk weer voor me en leg mijn tas op de grond. “Pap? Hoelang duurt zo’n wedstrijd ongeveer?” Iedereen in een omgeving van tien meter draait zich naar me toe. “90 minuten!” roepen ze. De vrouw achter me legt een hand op mijn schouder en fluistert in mijn oor: “Niet erg, ik had het ook de eerste keer.”

Oke, ik moet toegeven. De Kuip (dat was het toch?) is gigantisch. Onmenselijk groot. De sfeer is geweldig. Naast de stinkende mannen, achterbakse vrouwen en wijsneuzerige kindjes zijn er genoeg wel leuke mensen die om de haverklap dingen uitleggen over het voetbal (ik wist echt niet wat die mannen met die vlaggetjes aan de kant deden, blijken dát grensrechters te zijn). Er wordt vooral veel gezongen. En af en toe, als ik opkijk van mijn mobieltje, zie ik zelfs nog iemand getackeld worden! Ik ben verdiept in een sms’je als iedereen naast me ineens opspringt en begint te juichen. Ik kijk verbaast om me heen. “Goal! Goal!” Ik spring op en kijk naar het scorebord. “Feyenoord scoorde!” roept mijn nichtje. Wijsneus…!
“Oh, fijn!” roep ik over het geschreeuw heen.

Na een pauze gaan ze weer verder. Ik besluit op te letten en kijk naar de keeper die aan onze kant staat. Hè? Was dat eerst niet iemand anders? Ik besluit niks te vragen omdat mijn nichtje naast me is gaan zitten en ik helemaal niet dom over wil komen. Ik zet alles even op een rijtje zodat ik niks doms kan zeggen of doen. Hier is net gescoord, dus als er hier een bal in komt staan we 2-0. Die mensjes met die stomme vlaggetjes zijn grensrechters en buitenspel… Nouja, je weet wel. Ik volg de bal aandachtig en ineens rolt hij in het goal die het dichts bij ons is. Ik spring op, verbaast dat de andere dat niet doen, en begin te gillen.

 “Woohoo! Yeah!” roep ik. Nog steeds wacht ik op de rest. Ik open mijn ogen, die ik dicht had gedaan van enthousiasme, en zie dat iedereen me aankijkt. “Jippie?” vraag ik.
“Doos! We hebben gewísseld. Dat goal is voor NEC!” Ik ben lamgeslagen. Oja! Je wisselt van goal na de eerste helft…

Ik vraag me nog steeds af hoe ik in hemelsnaam ja kon zeggen op de vraag of ik mee wilde…

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved