News

Uiterlijke fixatie

door Rosalie van der Hoff

‘Vrouwen zijn nooit tevreden met zichzelf.’ Dat is wat ik veel mannen in mijn omgeving hoor zeggen. ‘Klaagt de een niet over haar te grote neus dan klaagt de ander wel dat ze te dik is.’ Ik sta er niet van te kijken dat de dames tegenwoordig hun beklag doen over lichamelijke minderheden. In de maatschappij waarin we nu leven draait het tenslotte grotendeels om uiterlijke schoonheid.

Als we de plastische chirurgen uit Hollywood moeten geloven hoor je op je achttiende je eerste botox behandelingen al achter de rug te hebben en ook voor een liposuctie bij erg jonge meiden trekken ze hun hand niet terug. Mocht je toch liever een complete facelift willen op je vijfentwintigste voor het perfecte uiterlijk dan is met veel geld lopen zwaaien het enige wat je hoeft te doen. Ik vind het nogal angstaanjagend hoe ver mensen hierin kunnen gaan. Mensen die geobsedeerd zijn door plastische chirurgie mogen wat mij betreft niet onder het mes terecht komen.

De uiterlijke fixatie van mensen die in veel gevallen tot een complete obsessie leid komt ergens vandaan. Het is zo dat mooie vrouwen meer succes hebben in hun carrière dan minder mooie vrouwen en ook zijn ze populairder bij de mannen. In tijdschriften en op televisie krijgen we de mooiste blondines, de slankste brunettes en de meest stralend witte tanden te zien. Helaas meten veel vrouwen en dan met name jonge onzekere meisjes zich met dit vrouwenideaalbeeld en komen zo tot de conclusie dat er van alles mis aan zichzelf is. Dit is natuurlijk niet het geval, maar deze mensen raken op deze manier hun hele gevoel voor de realiteit kwijt. Het kan leiden tot een onschuldige ontevredenheid over iets, maar in de ergste gevallen word uiterlijk een hysterische obsessie voor deze mensen. Zelf heb ik ook te kampen gehad met zo’n hysterische obsessie.

Het begon toen ik een jaar of veertien was, in mijn klas werd toch wel vaak tegen mij gezegd dat ik flaporen had. Zelf was ik mij er eerst niet heel bewust van, maar toen klasgenootjes mij er steeds op nogal vervelende wijze op bleven attenderen ging ik het zelf ook heel vervelend vinden. Dat ging van kwaad tot erger. Eerst vond ik het alleen maar niet leuk, later wilde ik mijn haar niet meer in een staart en weer niet veel later had ik een gigantisch orencomplex. Als ik iemand zag met in mijn ogen ‘normale’ oren wenste ik dat ik ook zulke oren had en ’s avonds kon ik mezelf wel in slaap janken vanwege mijn lelijke flaporen. Dit heeft een aantal jaar geduurd, maar op mijn achttiende besloot ik er wat aan te laten doen. Na mij een slag in de rondte te hebben gewerkt bij de plaatselijke supermarkt had ik het geld eindelijk bij elkaar. Het werd niet vergoed want zogenaamd had ik er psychisch geen last van. De ingreep duurde niet lang, maar de pijnen achteraf waren hels. Toch zou ik het zo weer doen als het moest want ik ben met mijn ‘normale’ oren een veel zelfverzekerder en gelukkiger persoon geworden.

Gek genoeg vind ik flaporen bij iemand anders helemaal niet lelijk. Ik vind het vaak zelfs wel schattig. Ook kan ik mij niet storen aan andere imperfectheden bij mijn medemens. Ik kan bepaalde kenmerken van iemand die als ‘niet mooi’ worden beschouwd juist wel heel mooi vinden. Meestal vind ik zulke vrouwen mooier dan iemand met een perfect uiterlijk. Want uiterlijke perfectie? Dat is voor mij niet veel meer dan een synoniem voor oppervlakkigheid.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved