News

Close to the popstars

door Chinouk

Al tijden zeurde zuslief aan mijn hoofd dat ze graag naar een uitzending van de sterren wilde. Dansen met de sterren, Sterren dansen op het ijs, het maakte haar niet uit. Al snel en gemakkelijk wisten we kaartjes te bemachtigen voor So you wanna be a popstar. Na bijna een uur reistijd en het hele Mediapark in Hilversum rondgelopen te hebben, vonden we eindelijk de ingang van SBS 6.

Ik had al tegen mijn zusje gezegd dat ik een spandoek voor haar zou gaan maken, met de tekst ‘Sascha, hier zit jouw vrouw.’ Dat vond ze niet zo’n goed idee.
Na uiteindelijk weer een half uur gewacht te hebben in de rij, mochten we verder lopen. De deuren gingen open en wij kwamen in een trechter van gillende en juichende meisjes terecht.
Na nog een kwartier kwamen we bij een volgend gebouw aan. Weer stonden we voor gesloten deuren te wachten, deze keer voor de juiste deuren: van Studio 22.
Nog anderhalf uur en het programma zou gaan beginnen, en wij stonden nog steeds buiten te wachten. De deuren gingen open en we mochten de studio in… dachten we.

We kwamen in een gigantische hal terecht, met minimaal duizend hysterische meisjes, zonder airco. Natuurlijk gingen de deuren (die deze keer wel echt voor de tribunes in de studio waren) niet meteen open. Nog een dik uur ging voorbij en wij liepen de rij uit om even te gaan zitten. We hadden toch al vaste stoelnummers, dachten we. Niet dus.

Na een paar BN-ers gespot te hebben, zoals belmiep van Net 5 (in het echt veel slanker dan op tv) en de hele familie Visser, konden wij onze plaatsen opzoeken. Het enige wat nog over was, waren een paar stoelen op de grote tribune helemaal bovenaan. Het zicht op het podium leek redelijk goed en achter ons (ver in de diepte) zagen we al een paar popstars klaar staan. De spanning steeg. De grote lichten gingen uit, de spots aan. Een kleine mollige man warmde het publiek op en vertelde ons dat wij vooral erg hard moesten juichen en klappen. Zoete kinderen (degenen die dus helemaal uit hun dak zouden gaan) zouden op tv komen.

Diezelfde man gaf aan of we moesten klappen, juist stil moesten zijn, moesten juichen, moesten gaan staan en dansen, of we aanstekers moesten pakken voor een romantisch liedje, of dat we massaal ‘aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhh’ moesten roepen. Hij werd meteen gebombardeerd als de “klaplul”.
De sterren deden tussendoor hun soundcheck en zwaaiden naar het publiek en Diva Joling liet nog eens horen waarom hij derde werd in de Soundmixshow. De sing-off werd dezelfde avond al opgenomen, omdat het publiek op zaterdag te klein zou zijn voor een uitbundig applaus. Zo word je dus in de maling genomen. Wanneer je ziet hoe nep het eigenlijk allemaal is, is de magie er wel een beetje af. Net zoals wanneer je er achterkomt dat sprookjes niet echt bestaan.

Ja, het is nep, doorgestoken kaart (behalve de uitslag, hoop ik), en de tribune is doodeng. Bij een minuscule beweging, zwaait de hoge tribune heen en weer, mensen met hoogtevrees hebben het erg slecht. Foto’s maken zonder flitser (want flitser mag niet tijdens een opname) is ook niet te doen, het lange wachten is een hel, iets eten of drinken is daar nog erger. Plaspauzes worden je niet gegund en voor de afterparty van de sterren na de show ontvang je ook al geen uitnodiging.

Waarom zit ik iedere vrijdag dan weer voor de buis te zwijmelen en droom ik dat ik er echt ben? Waarom ben ik jaloers op de mensen die op de hoge tribune zitten? Het kan allemaal wel nep en onmagisch zijn in het echt, toch is het sfeertje nergens mee te vergelijken. Het is een feestje, een uitje, iets wat ik eigenlijk iedere week zou moeten doen. Het is gewoon te leuk.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved