News

Mannelijke hormonen

Omdat deze site natuurlijk voornamelijk over meisjes gaat, leek het me leuk om eens naar de andere helft van de samenleving te kijken, namelijk de grote groep mensen die zich van de vrouwen onderscheidt door een gruwelijke hekel aan praten te hebben, in grote hoeveelheden bier te drinken en te beweren naar de sportschool te gaan, terwijl ze in werkelijkheid hun uren verslijten door met hun ‘matties’ voor de tv te zitten en luidkeels ‘boe’ te roepen als hun favoriete voetbalclub aan het verliezen is. Juist ja, ik heb het hier over mannen, en dan wel in de extreme vorm.

Het man-zijn begint bij de meeste jongens zo rond dat ze naar de brugklas gaan. Hun hormonen beginnen te werken en plotseling willen ze verschrikkelijk graag de beste, de grootste – en vaak onbewust ook de domste – zijn. Ze beginnen zich te kleden zoals ze dat op tv zien, dat wil zeggen; te lange shirts en lage broeken, het liefst nog ónder de billen, zodat er minimaal 30 centimeter Björn Borg, Calvin Klein of een ander ondergoedmerk zichtbaar is voor iedereen die in hun richting kijkt (wat soms leidt tot nachtmerries, langdurige angst om naar jongens te kijken en trauma’s, maar dat even terzijde). Omdat de jongens zich in die broeken zo ongelooflijk cool vinden, besluiten ze zich ook zo te gaan gedragen. Ze beginnen met hun kruis naar voor te lopen, met hun handen te wapperen in een poging rappers na te doen en al hun medemensen nieuwe benamingen te geven, zoals ‘gozer’, ‘chick’ of ‘mattie’. (Om nu geen horde razende jongens op me af te krijgen, moet ik wel even benadrukken dat deze beschrijvingen ietwat overdreven zijn en dat dit zeker niet alle jongens betreft, maar een bepaald deel.)

Het doel van de ‘gozers’ in deze periode is scoren, op twee manieren. De eerste manier is het ‘krijgen’ van de felbegeerde ‘chickies’, vaak rondborstige blondines met lage truitjes en korte rokjes, en dit vaak om hun omgeving te impressioneren. De tweede manier van scoren is het letterlijke scoren, namelijk een trap tegen een bal geven, die langs de keeper’s oren zien suizen en daarna in een hysterische vreugde over het veld rennen met een shirt over je hoofd. Ja, voetbal is één van de grote mysteries die om mannen heen hangen als de doordringende geur van Axe deodorant (ja, jongens, hier geldt de regel: more is less, of letterlijker gezegd: more stinkt). Waarom zijn mannen toch zo geobsedeerd met voetbal? Als ‘onze’ voetbalclub verliest – voor zover vrouwen een voetbalclub hebben – zeggen wij vrouwen: ach, wat jammer nou, en dan gaan we weer verder met iets nuttigs zoals het bellen van onze vriendin om eens te babbelen over dat nieuwe kledingzaakje dat binnenkort gaat openen. Mannen, daarentegen, springen in blinde razernij op van de bank, schreeuwen tegen de scheidsrechter dat hij een eikel is en zijn de rest van de avond chagerijnig. Waar doet je dit aan denken? Juist ja, aan jezelf, toen je klein was en je moeder je favoriete pop had weggegeven omdat ze dacht dat je hem toch niet meer hoefde.

Maar kom, laten we niet doen alsof mannen alleen maar opscheppers zijn die zich gedragen als kleine kinderen wiens pop is afgepakt, laten we ze ook eens van de goede kant bekijken. Mannen kunnen bijvoorbeeld heel aardig zijn, ze roddelen niet achter je rug om en ze zeggen het eerlijk als er spinazie tussen je tanden zit, in plaats van iedereen erover in te lichten en dan te gaan giechelen, waardoor je, met vrees voor het ergste, naar de dichtsbijzijnde wc moet rennen om te kijken wat er nu weer mis is met je uiterlijk. Ja, in dat opzicht zijn mannen soms toch een plezieriger gezelschap dan vrouwen – zolang je geen voetbal gaat kijken natuurlijk.

door Marianne

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved