News

Dé dag (deel 2)

door Leanne

Hier hebben we het weer. Zo'n zelfde dag. Dezelfde jongen. Hetzelfde gevoel. Dit keer moet ik naar Utrecht. Vorige keer was hij hier bij mij in Eindhoven. Nu ga ik zijn ouders ontmoeten!

 'Leanne, opstaan!' hoor ik mijn moeder zeggen. Brommend kijk ik op de klok. Half 10. Ineens ben ik klaar wakker. Ik moet naar Utrecht! Ik jump mijn bed uit en ren naar de badkamer. Vrolijk zingend en fluitend stap uk onder de douche . Eenmaal weer klaar kijk ik in de spiegel. Not bad, als zeg ik het zelf! Ik trek mijn nieuw skinny jeans aan en match er voor de rest wat leuks bij. Ik kijk weer in de spiegel. Trots op mijn combinatie van kleren loop ik naar beneden. Mijn moeder staat in de keuken en kijkt me verbaasd aan. 'Goh, dit is wel anders dan de vorige keer he!'. Ik herinner me de vorige keer alsof het gisteren was. Nors gezicht, spanning kriebels en mijn humeur op 0. Niks leek eruit te zien en alles leek op één of andere manier fout te gaan.

 Glimlachend kijk ik naar mijn moeder. 'Klopt! Dit keer gaat alles goed!' Lachend loopt mijn moeder naar boven. Ik kijk wat we te eten hebben en ineens komen die bekende kriebels weer. O nee hè! Ook de misselijkheid komt weer op. Ik kijk naar boven en denk: Kan het dan nooit helemaal goed gaan!?

 Dan maar een bakje yoghurt. Met moeite probeer ik het naar binnen te krijgen. Ik voel het kokhals gevoel opkomen en probeer het te negeren. Als ik in mijn bakje kijk, zie ik nog een bodempje liggen. Aah, zo is het wel goed, denk ik. Mijn vader kijkt me vragend aan. 'Ben je klaar?'. Met een vreemd/nors/bang gezicht kijk ik hem aan. Ik hoef al niet meer te antwoorden op zijn vraag.

 Ik loop naar boven, pak mijn geld, identiteit en pinpas bij elkaar en prop nog wat Dvd’s in mijn tas. Ik loop weer naar de badkamer en poets mijn tanden. Als ik in spiegel kijk, zie ik een nogal bleek gezicht. Het komt wel goed, denk ik. Ik gooi wat water in mijn gezicht, doe make-up op en loop weer naar beneden. Het gaat wel weer.

 'Ik ben klaar.' vertel ik mijn vader en we lopen de deur uit.

 Station Eindhoven. Wat is het druk! Ik probeer te fantaseren wat al die mensen gaan doen. De één gaat naar een familielid, de andere naar zijn vriendin, de ander bedriegt zijn vrouw met een andere vrouw waar hij nu net naartoe gaat. Allemaal onzin, maar toch leuk om mezelf mee bezig te houden. Ik loop naar het kaartjesautomaat en druk op het scherm: Dagretour. Dan, S-o. Ik zie Soestdijk staan, druk erop en kijk naar de volgende stap. Als ik mijn kaartje uit het automaat heb kijk ik erop. Eindhoven-Soestdijk. Pff. Wat een afstand. Ik loop naar perron 5 en wacht op de trein. Mijn vader loopt met me mee om me uit te zwaaien. Ik stap de trein in en loop naar boven (Ja, inderdaad. Ik had een 'dubbeldekker-trein'!). Ik ga tegenover een mevrouw zitten, die me nogal verdacht aankijkt. Even later rijdt de trein en pakt de vrouw drinken uit de tas. Ik kijk gefascineerd hoe ze drinkt. Raar, het lijkt wel of het herkauwt.

Dan denk ik ineens weer aan hem. Hem, waar ik naartoe ga. Er komt een tevreden grijns op mijn gezicht. De herkauwende vrouw kijkt me vreemd aan, nog steeds kauwend op haar drinken. Ik zet muziek op en hou me in niet mee te zingen. Hij had gelijk! Dit is best relaxt zo! Eerst stop de trein bij ‘s-Hertogenbosch. Nog een half uur maar.

Een half uur later stopt de trein bij Utrecht centraal. Ik zag hem al staan toen ik het station binnen reed en liep zijn kant uit. Ineens zie ik hem vlak voor me lachend aanlopen. Het vertrouwde 'Wauw-wat-ben-je-toch-lief' gevoel borrelt weer op. Hij spreidt zijn armen en knuffelt mij. Het warme gevoel heeft zich helemaal tot mijn tenen verspreid en we laten los. Ik kijk hem lachend aan. Wauw, wat had ik dat gezicht gemist. Meteen begint het gesprek weer. De derde keer dat we elkaar zien, terwijl het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Vrolijk lachend en gierend lopen we door de Utrecht. Een perfecte dag.

 Dan komt het moment. We moeten naar Soestdijk. Zijn huis, zijn ouders, zijn hond, zijn zusje. Zijn leven. Zenuwachtig zit ik samen met hem in de trein. Hij kijkt me lief aan, alsof hij wil zeggen: Rustig maar, het komt wel goed. We zijn bij hem thuis. Fantastische ouders! Hij laat mij zijn kamer en rest van het huis zien en dan hoor ik het o-zo-bekende: 'ETEN!!'.

 Na een heerlijke avond is het zover. Ik moet weer naar huis. Ons humeur daalt naar 0. Na een stille 30 minuten in de trein terug naar Utrecht komen we weer op het station aan. Ineens slaat ons humeur om. Die laatste minuten. Die mooie laatste minuten. Weer opnieuw de lol van ons leven. We knuffelen, ik stap de trein in en denk: Nee, ik kan echt niet meer zonder hem.

Dan rijdt de trein aan.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved