News

Mijn geliefde zusje

279

Ik zit klaar op de bank voor mijn perfecte date met de jongen van mijn dromen. Alles heb ik goed geregeld, ik heb mijn allermooiste skinny jeans aan met het bloesje wat er precies bij past. Mijn haar ziet er geweldig en modieus uit. Ik schitter en straal van top tot teen. Niks kan mij meer overkomen! Niks kan nu nog mis gaan, totdat…

Ja, natuurlijk. Mijn kleine zusje van drie bedenkt ineens dat het wel heel erg nodig is om haar grote zus nog eens een grote afscheidsknuffel te geven. Daarbij bedenkt ze natuurlijk weer net niet dat ze met die handjes zojuist lekker heeft gegeten en ze nu helemaal kleverig zijn. Die kleverige vieze handjes komen zonder dat ik het helemaal besef op mijn perfecte bloesje terwijl ze me omhelst. Mijn perfecte date kan dan misschien toch nog wel misgaan...

En daar zit ik dan dus, onder de modder van mijn o zo lieve kleine zusje. Die date kan ik nu wel afzeggen. Mooi niet dat ik zo wegga! Omkleden heeft ook geen zin meer, ik ben nu echt niet meer in de stemming. Vaarwel geweldig perfecte date… Eigenlijk kan ik het wel uitschreeuwen: ‘Kleine zusjes, ze verpesten ook altijd alles!’

Kleine kinderen zijn altijd zo onvoorspelbaar; ze zeggen ook echt alles wat  ze denken of willen. En ja, dat komt natuurlijk altijd nét op het verkeerde moment. Vaak vooral op de meest gênante momenten. Zoals een keertje -ik vergeet het nooit meer- ik was smoor, maar dan ook echt smoorverliefd op de jongen die op dat moment de jongen van mijn dromen was. Mijn geliefde kleine zusje vertelde hem toen doodleuk dat ik nogal veel scheten in bed liet. Hij lag helemaal dubbel en vond het wel erg leuk. Zo leuk dat de volgende dag de halve school het wist!

Op het moment, hét moment waarin ik onder het kleverige spul zat, was ik echt boos. Ik kon echt niet meer aan de tijd dat ze me zoveel plezier heeft laten beleven denken. Alleen de allerergste dingen komen op dat moment in mij op. Ze heeft het natuurlijk met de beste bedoelingen gedaan, met heel veel liefde, maar daar denk ik op zo’n moment niet aan. Op dat moment was ik zogezegd woedend op mijn ‘geliefde’ zusje. 

Maar dan komt ze -nog steeds huilend- binnenlopen. ‘Je bent toch niet boos op me?’vraagt ze met een heel lief klein stemmetje wat ik niet kan weerstaan. Snappen zusjes dan niks? Als ik rood aanloop van woede vind ik het heus niet leuk. Dan geeft ze me een klein madeliefje en zegt ze trots: ‘Deze heb ik helemaal zelf geplukt en hij is voor jou! Omdat je mijn allerliefste grote zus bent!’

Dan voel ik weer een sprankeltje liefde in mijn hart opbloeien. Ach, wat is het eigenlijk toch een lief klein meisje. Ik zou toch niet zonder haar kunnen…

door Marion

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved