News

Jeugdsentiment

Onze zolder staat vol oude dozen met boeken uit mijn kinderperiode – Cindy ziet ballet wel zitten, Jip en Janneke en Barbie op televisie -  en zakken vol kleding. Ook oude kastjes en een zonnebank die nooit meer wordt gebruikt staan er stof te verzamelen. Zo af en toe, als ook de schoonmaakkriebels bij mij opduiken, heb ik de neiging om de bezem er eens flink door te halen.

Bij het opruimen van mijn spullen kom ik dan ook wel eens dingen tegen waarvan ik het bestaan niet eens meer wist. Oude liefdesbrieven van mijn eerste vriendje. Geschreven door zijn zus, omdat hij nou eenmaal niet zo’n mooi handschrift had. Foto’s van hem (met beugel) en briefjes vol met hartjes die ik wel heb geschreven, maar nooit heb opgestuurd.

Ergens onderin een doos liggen mijn oude ‘vriendenboekjes’. Al mijn basisschoolvriendjes en –vriendinnetjes hebben hun lievelingseten en -film, hun grootste wens en favoriete dier hierin opgeschreven. Met foto erbij, waardoor je meteen ziet dat haast geen van allen écht veranderd is. Ik lijk trouwens ook nog steeds op dat meisje - met een destijds erg hippe kuif - omhooggehouden door bussen haarlak – aangezien twee oude klasgenootjes mij twaalf jaar later nog steeds herkende. Ik hen trouwens niet, maar dat terzijde.

Wat ik wel herkende waren mijn oude Barbies en drie Kens. Ja, ik had er drie en menig vriendinnetje was jaloers. Ook had ik een paard op batterijen die ik vanaf nu liefkozend drie-beentje noem en een roze sportwagen waarin Barbie & Co. van A naar de andere kant van mijn kamer reden.

Mijn oude cassettebandjes van Telekids en Bert & Ernie liggen verstopt onder een dikke laag stof. Jammer dat ik geen cd-speler, laat staan een cassetterecorder heb, want natuurlijk kan ik alle liedjes nog meezingen. Gelukkig hebben we YouTube - typ voor de grap maar Telekids in en je voelt je weer tien. Ook staat mijn oude poppenwagen, felroze en met gele bloemen, op zolder. Ik was nooit zo’n poppenmeisje – ik hield voornamelijk van Barbies – en dus ligt mijn blonde variant nog roerloos in haar wandelwagen. Naast al deze meisje-meisje spulletjes, was ik ook fan van Lego. Maar dat was ik al snel zat, voornamelijk omdat mijn broer zijn Lego altijd terugclaimde. Ook mijn oude Furbie, die ik na twee weken zat werd aangezien hij altijd a. wilde slapen of b. hungry hungry was, ligt ergens onderop in een doos.

Vaak ben ik trouwens erg goed in het opruimen en weggooien van dingen. Gebruik ik het niet, dan is het hello prullenbak en doei vuilnisman. Maar op de één of andere manier kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om mijn Hitkrant agenda, volgeplakt met Spice Girls plaatjes, uit groep 6 bij het grof vuil te zetten. En ook verjaardagskaarten en zelfs bioscoop- en treinkaartjes blijven bewaard. Het is zelfs zo erg dat mijn oude jazzdanskleding in een la onder mijn bed ligt. Roze, groene en paarse beenwarmers liggen hier verstopt. Mocht het zo zijn dat de jaren ’60 en Fame een trend worden; dan ben ik er helemaal klaar voor.

Uiteindelijk heb ik besloten alles netjes in een grote doos (of vijf) te bewaren tot ik er misschien, ooit, ergens in de toekomst en wellicht wel nooit aan toe ben om ze weg te gooien of te doneren aan het museum. Tot die tijd snuffel ik elk jaar weer door mijn ‘troep’ heen; just for good old time sake

Door Eline

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved