News

Uit het hoofd, niet uit het hart

Door Nadine

Het is half acht. De tijd lijkt wel voorbij te kruipen. En waarom? Als ik twee jaar zonder hem kan leven, dan moeten die paar minuutjes toch ook geen probleem zijn? Toch kijk ik weer op de klok. Twee minuten over half acht. Pfff, de tijd gaat wel erg langzaam.

Ik besluit om maar alvast mijn outfit aan te trekken. Wanneer ik voor de kast sta blijkt dit moeilijker dan ik had verwacht. Zal ik gewoon in een spijkerbroek gaan? Het is wel lekker casual. Wil ik een nonchalante indruk achter laten, of toch iets bijzonders teweeg brengen? Ik weet het niet.

Na lang turen in mijn kledingkast heb voor de nonchalante outfit gekozen. Als ik naar beneden loop kijkt mijn moeder mij verbaasd aan. “Ga je zo?? Moet je niet wat anders aan?” vraagt ze. Meer hoeft ze eigenlijk niet te zeggen. Ik draai me meteen om en loop weer terug naar mijn kamer. Deze keer trek ik een jurkje aan (niet te bloot, maar wel bloot genoeg) en kies voor een hoop bling bling. Dit stemt mijn moeder meer tevreden.

Opnieuw werp ik een blik op de klok, tien over acht. Ik wil niet te vroeg op de Grote Markt verschijnen, want dan lijk ik zo wanhopig. Als ik te laat zou komen lijkt het weer alsof geen zin heb in de afspraak. Moeilijk hoor. Wanneer de wijzer op kwart over acht staat verlaat ik mijn huis. Het is tien minuutjes fietsen naar de stad, dus ik heb tijd zat!

Één ding heb ik echter over het hoofd gezien: ik heb mijn fiets gisterenavond bij het station laten staan. Als een bezetene wandel ik (ik probeer dit toch nog enigszins charmant te doen) op mijn hoge hakken naar het station. Gelukkig is mijn fiets niet gestolen, je weet maar nooit in Almere.

Ik spring op mijn fiets en race naar het centrum toe. Op de hoek van de Grote Markt minder ik vaart, en doe ik net alsof ik heel rustig aan het fietsen ben. Ik wil natuurlijk geen gehaaste indruk maken! Ik hoef niet lang te zoeken. Op nog geen tien meter afstand staat mijn ex-vriendje met zijn vriendin. Met een motiverende ‘here we go’ gedachte die door mijn hoofd schiet, loop ik op het stel af. Ik zet mijn grootste glimlach in, om maar niet te laten blijken dat de situatie raar is. Ik probeer een gesprek aan te gaan met de vriendin van ex-lief, als teken van acceptatie. Dit is trouwens geen acteren, ik vind haar echt aardig. Toch ben ik wel blij dat mijn jurkje mooier is dan die van haar...

Na een gezellige avond, waarbij twee andere vrienden ons vergezelden, sta ik voor ik het weet alleen met ex-lief op het plein. Dit had ik niet ingecalculeerd! ‘Nou, daar staan we dan”, zegt hij. Ik voel mijn hartslag sneller gaan, en voel dat dit niet de goede kant op gaat. “Wel raar om weer zo met elkaar om te gaan, hè”, hakkelt ex-lief. “Ja, maar toch ook gezellig! Heb je nog leuke plannen voor het weekend?” roep ik, om maar zo snel mogelijk van onderwerp te veranderen. Mijn plan werkt, hij heeft het niet door. Gelukkig voegt de nieuwe vriendin zich snel weer bij ons.

Na een ongemakkelijk afscheid (moeten we nou wel gedag zoenen of niet?) stap ik op de fiets. Terwijl ik door het donker naar huis rijdt, voel ik dat de spanning mijn lichaam weer verlaat. Vreemd. Hoewel de relatie allang voorbij is, speelt er nog steeds iets tussen ons. Zou het ooit nog verdwijnen? Geen idee. Het voelt wel goed zo.  

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved