News

De verleiding van het ongezonde

314

Je kent het wel, je staat voor in de Albert Heijn en je kan het gewoon niét laten. Je moet en zou eventjes in de hoek van al het vette, puistkwekkende voedsel kijken. En daar staat het met honderden te gelijk. Chips, koekjes, snoepjes en alles wat ook maar een beetje vet is roept je op. Het zegt telkens: ‘Eet, neem, geniet!’

In jezelf denk je: ‘Nee! Ik moet dit niet nemen, dit is slecht voor me.’ Maar je gevoel zegt dat je gewoon iets moét nemen. Je hersens stribbelen tegen, maar het is al te laat. Je hand gaat voor je het door hebt naar die té lekkere zak Napoleons en de andere regelrecht naar de paprika chips.

Blij van je nieuwe ‘aanwinst’ huppel je naar buiten. ‘Wat is het toch fijn om al dit lekkere spul te kunnen kopen!’ denk je in jezelf.  De zak chips scheur je meteen open en je begint te eten. Eten, eten en eten. Ineens besef je dat dit eigenlijk helemaal niet goed voor je is. Dit spul is bagger, bagger vet en nog puistkwekkend ook! Nee, je kan niet net als een varken door blijven eten. Je moet stoppen! ‘Nog eentje dan’, zegt het kleine gemene en altijd foute stemmetje in je hoofd. Je kan die stem niet weerstaan en de verleiding is te groot. Je moét gewoon nog ééntje nemen. En waarom zou je er dan geen twee nemen? Wat maakt dat nou uit? Die derde kan er dan ook nog wel bij. En voor dat je het door hebt is heel de zak chips op. Shit! Denk je, daar gaat mijn zorgvuldig bijgehouden gladde huidje!

De volgende dag voel je de dikke puist gewoon in je opkomen. Als een meisje zonder zelfvertrouwen merk je even later op dat het er niet eentje is, maar dat het er minstens vijf zijn. Oké, het is nog geen heel heuvellandschap, maar een paar puisten zijn sowieso al té veel puisten. Je hebt er op dat moment alles voor over om de vorige dag niet zoals een wild varken chips te hebben gegeten. Maar het ziet er toch ook allemaal zo aantrekkelijk uit! Het is ook allemaal zo lekker! Kortom: het is gewoon te moeilijk om van al dat eten af te blijven! Je weet dat het eigenlijk niet kan, je weet dat je het eigenlijk niet mág doen, maar toch. Het is gewoonweg onmogelijk het niet te doen!

Dan beloof je jezelf dat je nóóit, maar dan ook echt nóóit meer één voet in de Albert Hein zal zetten. Die verduvelde winkel ook! Nee, jou zullen ze er nooit meer zien. Echt gewoon NOOIT. Vaarwel Appie.

De dag daarop ben je moe van heel die lange schooldag. Je hebt honger en moet nog 5 kilometer fietsen. ‘Ja’, denk je, ‘Ik heb nu echt even iets versterkends nodig’. En hoepla voor je het weet ben je weer in die verduvelde winkel. Je komt natuurlijk niet zonder eten naar buiten, dat kan gewoon niet. En daar gaat je goede belofte...

Nu heb je alwéér iets tegen je wil in gedaan. Nou... eigenlijk niet tegen je wil in, maar tegen je hersens. En je belooft het jezelf nog één – hopelijk voor de laatste keer- keer: Nooit, nooit, ga je die verduvelde, dik makende en te verleidelijke Albert Hein in!

En nu maar kijken hoelang je het gaat volhouden…

Door Marion

LOVE dit artikel
2 meiden hebben deze blog geloved

Plaats een reactie

Je bent nog niet ingelogd.

of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Of login via Facebook

314 reacties

  • 12 jaar geleden 10823

    Haha leuk geschreven =D

  • 12 jaar geleden Elle

    haha, inderdaad, heeeel herkenbaar!

  • 12 jaar geleden xLinda

    Dat ken ik zeker wel!

  • 12 jaar geleden dikkevetteoksel

    Ik eet way too veel xd

  • 12 jaar geleden Timebomb

    Ja dat ken ik idd xD

    Leuk geschreven