News

Omdat ik van je hou

291

Door Leanne

Stel, de leukste jongen van de wereld komt een weekend bij jou. Hij is even lief en mooi als altijd en jullie hebben de lol van jullie leven. Hij wandelt gewoon vrolijk, waar jij bij bent, in zijn boxershort rond en gaat gewoon uit met jou en jou vrienden. Totaal onbewust dat hij maar bij één bekende zit. Maar goed, dit lijkt teveel op een soap of sprookje, toch? En nee, die gebeuren nou eenmaal niet in het echt.

Ook hier komen nadelen bij kijken. De eerste: hij woont in de provincie Utrecht, terwijl jij in Brabant woont. Okee, valt op zich nog nét mee te leven. Nu het tweede probleem: hij heeft sinds drie dagen een vriendin! In zijn eigen Utrecht natuurlijk. Pijnlijk, maar waar. Nu komt er nog eens bij kijken, dat jij dat meisje al niet mocht, toen ze nog niet eens de vriendin van hem was. Hier heb je natuurlijk wel alle redenen voor, maar die ga ik nu niet opnoemen. Dan is mijn column dadelijk zes a4’tjes lang…

Maar okee, hij komt dus twee dagen bij jou. Van vrijdagmiddag op zondagmiddag. Genoeg tijd om hem af te pakken, zou je denken. Maar nee, zo ben ik net weer niet. In ieder geval. Dat dacht ik. Zoals ik al zei, we hadden de lol van ons leven. Het voelde goed en ik voelde me helemaal op mijn gemak bij hem. En zoals ik ook al zei. We gingen uit. Met mijn vrienden. Hij zei wel al van tevoren: ‘Ik blijf de hele avond bij jou!’ Wat ik natuurlijk begreep, want hij kende niemand anders. Hij was lief voor me, zoals altijd. En bij elke glimlach of elk lief woordje, wist ik zeker dat ik gewoon écht van hem hield. Dan kan je zeggen: Jij weet nog lang niet wat ‘houden van’ is joh! Je

bent pas 16. Maar als dit niet ‘houden van’ is, weet ik het ook niet meer. Uiteindelijk gingen twee vriendinnen, hij en ik even naar buiten. Hij pakte mijn hand vast. En hij liet niet los toen we door de menigte heen gewrongen waren. Hij glimlachte naar me. Ik dacht, dat als ik nu zou praten, er alleen maar vlinders uit mijn mond zouden komen! En om nou de kroeg met vlinders te vullen leek me een slecht idee. We liepen buiten heel Stratumseind over. Even genieten van de frisse, rookvrije lucht. Het was niet al te druk. Eigenlijk helemaal niet voor een zaterdagavond. Maar dat was fijn. Mijn aandacht was helemaal op onze handen gericht, die nog steeds in elkaar geklemd zaten. Terug gekomen in de kroeg hadden we nog steeds elkaar handen vast. Hij pakte mijn andere ook vast. Ik keek hem aan. Wauw, wat is hij toch knap, was het enige waar ik toen aan kon denken. Hij liet mijn handen los en knuffelde me. Persoonlijk dacht ik, dat praten niet eens meer nodig was om de kroeg met vlinders te vullen. Ze leken wel te ontsnappen uit mijn oren en neus.

Guus Meeuwis kwam op. En ook net met het liedje Brabant. Hij kende hem niet en haatte Guus Meeuwis. Jammer, dacht ik. Want die tekst had hij best voor mij mogen zingen! Maar goed, het mocht niet deren. Natuurlijk zong ík wel mee met de rest van mijn vrienden. Uiteindelijk deed hij, meer als grapje, vrolijk mee. De tekst was immers niet eens moeilijk. Op het einde tilde hij mijn hoofd zachtjes op. Ik wist wat zijn bedoeling was. Mijn buik en hoofd begonnen als het ware te schreeuwen. Mijn buik riep, uit volle borst: Ja! Maar mijn hoofd bleef nee! Schreeuwen. Dit kon niet, het was verkeerd. Hij heeft een vriendin en hij zou weer naar haar teruggaan. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, je hebt een vriendin.’, waren serieus de woorden die uit mijn mond kwamen. Ik knuffelde hem, hij glimlachte. Hij pakte mijn handen weer vast.

Een tijdje later ging hij naar de wc. Toen hij terug kwam, vroeg hij me waar ik mijn mobiel had. Ik snapte het niet echt en trok me er verder niks meer van aan. Toen we naar huis gingen rond 10 voor 3 en naar buiten liepen moesten we afscheid nemen van onze vrienden, want wij waren de enige die naar Geldrop moesten. De rest moest een andere kant op. Toen we bij mijn fiets kwamen, vroeg hij me: ‘heb je mijn sms’je niet gehad?’ waarop ik dus ‘nee’ antwoordde, omdat ik geen bereik had gehad. ‘Wat stond erin dan?’ vroeg ik hem. Hij pakte zijn mobiel, ging naar verzonden items en gaf zijn mobiel aan mij.

‘Ik hou van je. Écht wel,’ las ik. ‘Ik ook van jou,’ zei ik. Hij pakte mijn hand vast, klemde de zijne er goed aanvast en zo fietsten we samen terug naar Geldrop.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved