News

Met of zonder vader

252

Door Anoniem

Het begon allemaal toen ik in groep 5 zat. Mijn ouders hadden regelmatig ruzie. Toen ik op een avond klaar was met turnen kwam mijn moeder mij ophalen samen met mijn broer. Dat gebeurde normaal nooit, dus ik vroeg wat er aan de hand was. Toen werd het verteld: mijn vader was weggelopen van huis.

Hij had het grootste deel van het spaargeld meegenomen en hij was vertrokken. Ik kon het eerst niet goed bevatten. Ik was tenslotte nog maar 8 jaar oud. Naarmate de dagen vorderde begon ik te beseffen wat er aan de hand was. Mijn vader was weggegaan en zou nooit meer terugkomen. Mijn school werd ingelicht, en mij werd verteld dat ik niet meer met papa mee mocht gaan, als die toevallig bij school zou staan.

Na ongeveer 2 à 3 maanden zat ik met mijn moeder aan tafel het toetje op te eten. Tot er plots iemand langs het raam liep. Ik weet nog precies wat er toen is gebeurd en wat mijn moeder zei: ‘ik denk dat het je vader is’. Ik schrok me dood, want ik was eigenlijk wel een beetje bang geworden voor mijn eigen vader. Toen ging de bel en deed mijn moeder de deur open. Ik was bezig met mij toetje eten en probeerde me daarop te concentreren. Ook al was mijn Danoontje allang leeg, ik bleef maar lepelen. Het was inderdaad mijn vader die daar aan de deur stond. Mij werd verteld naar boven te gaan, en ik wist niet hoe snel ik daar weg moest komen. Ik was naar boven gegaan en probeerde maar te gaan slapen.

De tijd hierna ging snel voorbij, mijn moeder, broer en ik bleven samen in ons oude huis wonen en mijn vader ging verhuizen. Ook gingen mijn ouders scheiden. Ik snapte niet goed wat dat betekende. Als vriendinnetjes op school vroegen wat het betekende zei ik dat mijn ouders nog steeds van elkaar hielden, maar dat ze niet meer bij elkaar woonde.

Toen mijn vader een huis had, ging ik er om het weekend met mijn broer heen. Ik vond het niet fijn, want het was er vies, het stonk en ik had geen echte kamer. Maar ik vond dat ik er heen moest gaan omdat het mijn vader was. Ook al had hij ons in de steek gelaten, het bleef mijn vader.

Na ongeveer twee jaar in het oude huis gewoond te hebben, had mijn moeder besloten om te verhuizen. We woonden in een redelijk groot en luxe huis. We verhuisde naar een klein en oud huis, maar ik vond het niet erg. Ik ging van een dorp naar een stadje, en kon nu in vijf minuten bij mijn vriendinnen zijn. Ook hoefde ik nu niet meer een half uur naar school te fietsen. Bij de verhuizing heeft de hele familie geholpen en dat was een gezellige boel, ik ben ze daar heel dankbaar voor.

Een half jaar na de verhuizing kwam mijn vader opeens niet meer opdagen, ook betaalde hij de alimentatie niet meer. We probeerden hem te bereiken maar dat leek onmogelijk. Zijn telefoon was afgesloten, hij nam zijn mobiel niet op. Toen heeft mijn moeder naar zijn werk gebeld, en is er werd toen een hoop duidelijk. Hij bleek schulden te hebben bij een hoop bedrijven, hij werd zijn huis uitgezet en stond op straat. Hij is toen naar het Leger des Heils gegaan; woonde daar samen met zwervers en verslaafden. Ook kreeg hij een maatschappelijke werkster. Iedere maand werd een klein beetje van zijn schuld afgelost door zijn werk, en hij kreeg iedere maand maar een bepaald bedrag in handen. Tot zijn schuld was afgelost kon hij geen huis kopen of huren.
Die periode heeft mijn vader ons één keer opgezocht, en zei dat die elke maandagavond zou bellen en hij zou ons schrijven. Uiteindelijk heeft die ons één keer gebeld en is er nooit een brief bij ons aangekomen.

Alles ging zo zijn gangetje, mijn vader zag ik niet en met mijn familie en vrienden had ik een leuke tijd totdat mij moeder opeens een mededeling had, ze vertelde dat ze iemand had ontmoet die ze heel aardig vond en zelfs leuk. Ik vond het leuk voor mijn moeder, tot ze vertelde dat het een vrouw was. Maar daarmee was nog niet alles verteld, er was nog iets wat we moesten weten. Mijn vader was niet mijn echte vader, hij was onvruchtbaar en mijn moeder heeft zich laten bevruchten door kunstmatige inseminatie. Er word dan sperma in de baarmoeder gebracht. Ik vond het niet een groot probleem, omdat ik hem toch wel als mijn echte vader zou zien, hij had mij opgevoed, mijn navelstreng doorgeknipt, vele herinneringen met mij beleefd. Mijn broer en ik hebben gelukkig wel dezelfde vader.

De vrouw waar mijn moeder een relatie mee had kwam regelmatig langs. Het was voor mij een stuk gemakkelijker omdat de moeder van mijn beste vriendin ook gescheiden was en nu samenwoonde met haar vriendin. Al was de vriendin heel aardig, ik wilde haar niet aardig vinden. Ik vond het beschamend dat mijn moeder een relatie met een vrouw had en niet met een man. Ik durfde het dan ook niet tegen mijn vriendinnen te vertellen, alleen mijn beste vriendin wist ervan.

Ik woon nu nog steeds ik het kleine oude huis in het stadje, en mijn moeder heeft nog steeds een relatie met dezelfde vrouw. Mijn vriendinnen weten het nu en hebben er geen problemen mee. Aan mijn vriendinnen heb ik veel gehad en ik ben ze heel dankbaar dat ze me altijd zijn blijven steunen.
Soms zie ik mijn vader wel eens staan bij de bushalte, maar dan kijk ik een andere kant op en vergeet ik het.

Ik probeer alles positief te bekijken: ik heb lieve vrienden, een lieve moeder, een leuke broer met een leuke vriendin. Ik heb dan wel geen vaderfiguur in mijn leven, maar ik mis hem totaal niet, het klinkt raar. Maar na alles wat hij gedaan heeft, vind ik dat hij genoeg kansen heeft gehad om weer contact met ons op te nemen, en dat heeft die nooit geprobeerd. Ik heb het hoofdstuk ‘papa’ afgesloten.

Mijn broer en ik gaan misschien in de toekomst opzoek naar onze ‘echte’ vader, maar nu hebben we er beide nog geen behoefte aan.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved