News

Far away love

Zittend in zijn armen, kijkend naar hoe golf voor golf de zee één wordt met het zand waarover we net nog liepen. Nog een half uurtje en ik zie hem een maand niet meer. Ik klamp me stevig vast rond zijn middel en verberg mijn gezicht in zijn vest.

Het begon allemaal 4 weken geleden, ik logde in op mijn Netlog account, en zag een nieuw berichtje op mijn profiel staan. ‘Hey leuke foto’s heb je meis! Alles goed?’ Al van in het begin op MSN klikte het, en toen kwam de dag dat ik een week met een vriendin naar zee ging, waar hij toevallig woonde. En dan was het zover, ik zag hem en liep naar hem toe, met een smile van hier tot in Tokio. Een dikke knuffel en ik wist het...vanaf dat moment werd hij mijn leven, mijn wereld, mijn alles.

Een week ging voorbij en elke dag hield ik meer van hem, en elke dag keek hij verliefder in mijn ogen. De laatste dag was er een beachparty, we dansten en hij zong mee met de liedjes in mijn oor. Toen ik met mijn domme kop hem niet verstond door al het lawaai wees hij naar hemzelf, maakte een hartje met zijn handen en wees hij naar mij. Dat was alles wat telde op die moment. We namen afscheid, ik met tranen en door een plagerige vriendin, die heel goed overweg kan met haar gsm, met een bijpassend Ttitanic-liedje op de achtergrond. De volgende morgen keerden we terug naar huis en ik kwam thuis aan, gebroken.

Ik MOEST en ZOU hem snel terugzien. Ik MOEST en ZOU de volgende week weer naar die vriendin gaan logeren. Maar spijtig genoeg dachten mijn ouders daar anders over. Na veel gehuil en frustratie heb ik toegegeven...ik zou naar de school gaan die ik haat, maar die zij aanbidden, en dan zou ik naar hem mogen gaan. Ik had er alles voor over om hem terug te zien.

En nu zit ik hier, na weer een fantastische week met de meest fantastische jongen die ik mij kan inbeelden naast me. Ik weet dat ik hem zal moeten missen, maar ik weet ook dat ik hem weer zal terugzien, zelfs al zou ik daarvoor al mijn kleedgeld aan treintickets moeten spenderen. Het is 5 voor 12 en om 12 uur moet hij vertrekken. Hij zegt dat hij van me houdt en kijkt me aan met zijn bijna zwarte, vochtige ogen. Ik neem hem stevig vast en hij kust me. Tranen rollen over mijn wangen en worden gedroogd door zijn handen. In de verte hoor ik vanuit de surfclub een vertrouwd liedje...

And I'd give up forever to touch you
'Cause I know that you feel me somehow
You're the closest to heaven that I'll ever be
And I don't want to go home right now…

Door Kimmy

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved