News

Uitgaansperikelen

‘Meisje, mag ik jou wat vragen?’ hoor ik, terwijl ik opschrik uit de intelligente gedachten die een gemiddeld persoon na vijf rosé zoal heeft -als ik nu mijn linkerbeen drie keer optil, heb ik dan de calorieën die in mijn lipgloss zitten verbrand?- staande in een drukke, benauwde bar.

“Dat ligt eraan wat” antwoord ik hem onvriendelijk, terwijl ik probeer niet boos te kijken, omdat een vriendin ooit gezegd heeft dat ik er dan uitzie als een hoogzwangere hamster wiens vliezen net zijn gebroken. Ze is inmiddels mijn vriendin niet meer, maar ik durf haar niet meer aan te kijken, aangezien ik bang ben dat ik een boze blik zal werpen, en dat lijkt me gezien haar woorden nou niet bepaald overtuigend.

Anyway. Ik kijk de jongen aan, wachtend op zijn woorden, terwijl ik ongeïnteresseerd en nonchalant probeer te kijken. “Jij hebt zo’n gave huid, welke lotion gebruik jij?” vraagt ‘ie me met een verwachtingsvol gezicht.

Ik vergeet dat het niet zo aantrekkelijk is als een meisje je aankijkt alsof ze zich afvraagt wat het verschil tussen een walvis en een orka is, en staar hem onnozel, met open mond, aan.

Ondertussen trekt een vriendin hard aan mijn linkerarm omdat ze naar het toilet moet, staat er achter me iemand ongegeneerd tegen me aan te rijden en vraag ik me ook nog eens sérieus af wat het verschil is tussen een orka en een walvis. Zo zie je maar weer hoeveel een mens tegelijk kan doen…

Terwijl ik de volgende morgen aan mijn ontbijt zit, dat bestaat uit chocola, crackers, een Bastogne-koek en een glas cola -uitermate verantwoord voor iemand met een kater en wallen die tot haar enkels komen-, vraag ik me af of iemand al die slechte, dieptrieste openingszinnen ooit gebundeld heeft. Hoogstwaarschijnlijk zou dat een serie van een stuk of twaalf delen worden.

Ik denk dat elk meisje wel eens belaagd wordt door het type jongen dat een dieptrieste openingszin tegen je opdreunt -”Ik moet even naar de hemel bellen, ze missen een engel”- en vervolgens het idee hebben dat ze het recht hebben je vol op je bek te pakken. Tachtig procent van de keren is het raak, omdat het belaagde slachtoffer niet meer weet waar ze is en hoe je je ook alweer moet lostrekken, en ze het zich vijf minuten later niet meer zal herinneren. In de kleine 20% dat het niet werkt, draait de jongen zich om, en probeert de zin uit op het eerstvolgende vrouwelijke object dat ‘ie tegenkomt.

Ik kan je wel vertellen: bars zijn niet de beste plekken om de ware liefde te ontmoeten.

Door Floortje

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved