News

Lastige meningen

Je hebt wel eens, van die personen, die altijd buiten de boot blijven hangen, die altijd gepest worden en ook altijd gepest zullen blijven worden. Laat ik, nou net degene zijn, die niet zo is, die juist bevriend raakt met dit soort personen, die houdt van dit soort personen.

Maandagmorgen eerste schooldag. Ik kijk naar mijn wekker, ik ben die cijfertjes allang niet meer gewend. Met moeite stap ik mijn bed uit, op zoek naar mijn kleding, die ik de dag ervoor zorgvuldig had klaargelegd. Snel werk ik me in mijn kleren, en snel loop ik naar de badkamer, eerste schooldag en mijn haar ziet eruit als dat van een vogelverschrikker, het zal niet! Ik probeer er nog iets aan te doen, maar niets lijkt meer echt te helpen, tevergeefs doe ik de boel in een knot, en zet om het toch nog een beetje op iets te laten lijken en haarband op.

Ik stop de spullen die mijn moeder voor me heeft klaargezet in me tas, en loop vluchtig naar buiten. Eenmaal op school aangekomen lijkt alles weer hetzelfde, totdat ik mijn klas instap, allemaal nieuwe kinderen zie ik zitten. Een hele nieuwe groep, waarvan ik hoorde dat ze ‘de gothics’ worden genoemd. Ik kijk eentje ervan aan, hij ziet er best lief uit, waarom zouden ze hém de gothic noemen? Dat is iets waar ik schijnbaar snel genoeg achter zal komen.

De les begint en iedereen heeft z’n boeken al netjes gekaft op tafel liggen. Snel pak ik mijn boeken, en ik wacht tot de les begint. Halverwege de les dwaal ik af met mijn gedachten naar de jongen, waarom noemen ze hem toch zo? De bel gaat en na het derde uur is het eindelijk tijd voor de pauze. Mijn vriendin en ik gaan al meteen bij het groepje staan dat ‘de gothics’ genoemd wordt omdat ik toch wel graag wil weten waarom. Ik heb een gesprekje met een paar van de nieuwe jongens, en ze komen me heel aardig over. Na schooltijd zit Gido (dat is de naam van de lieve jongen die ook gothic genoemd wordt) nog steeds in mijn hoofd.

Wat ik ermee moet weet ik niet zo goed, wat ik wel weet, is dat ik hem mag. Zijn uitstraling sprak me meteen aan, die blik in zijn ogen, zo sterk maar ook… kwetsbaar.

Thuis aangekomen kijk ik in mijn agenda, geen huiswerk, in ieder geval niet voor morgen. Ik ga op bed liggen en voel me zachtjes wegzakken. Ik zie Gido, Gido is heel dichtbij, hij praat, en vertelt me alles, hij wordt gepest hij haat deze school iedereen lijkt hem te haten en hij heeft altijd ruzie met zijn moeder. Wat moet hij vraagt hij me. Ik weet hier geen antwoordt op te geven en raak in lichtelijk paniek, wat moet ik nou doen? Ik wil hem zo graag helpen, ik wil zo graag een stapje dichterbij hem komen maar, ik durf het niet. Woelend word ik wakker,

Gido is weg. Ik doe mijn telefoon open om te kijken hoe laat het is, en zie daar een sms van Lisanne. ‘Hij vindt je leuk geloof me, hij raakte niet over je uitgepraat’. Blij doe ik mijn telefoon dicht, hoe weet Lisanne nou dat ik hem ook leuk vind?

Door Nadine

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved