News

Jaloezie zit overal

Je kijkt naar het computerscherm. Word is opgestart, maar het document blijft leeg. Die column die al dagen in je hoofd zat is verdwenen, net zoals vele dingen. Je begint dingen te vergeten die je niet wilt vergeten en dingen te herinneren die jij je helemaal niet wilt herinneren.

Je kan er niets aan doen, zodra je begint te typen, glijdt je hand als vanzelf naar de backspace knop. Het document blijft onbeschreven. In je hoofd is het één grote chaos, zo totaal anders dan op dat nog steeds lege scherm. Dingen als ‘Zij is veel knapper’, ‘Hij meende het echt niet wat hij zei’ en ‘Ik ben hem niet waard’ zoemen als vliegjes rond in je hoofd. Hoe dat komt? Nou door één lief berichtje, dit keer niet van jou, op zijn site, staat jouw hele leven op zijn kop. Je huilt op momenten dat je wilt lachen en je lacht op momenten dat je wilt huilen. Je bent in de war, en niet zo’n beetje ook.

Je probeert alles, het van je af te schrijven, muziek luisteren en belachelijk dansen. Maar niks lijkt te helpen. En nog steeds heb je geen idee hoe je hier vanaf komt. Het voelt alsof je faalt, je mag niet zo jaloers zijn, je mag niet zo onzeker zijn. Ja, maar hoe word je dan zekerder? Wees jezelf, zeggen velen. Maar wie ben je dan? Wie ben jij? Wie ben ik? Je vertelt je jouw naam, maar dat is niet voldoende, er zullen wel meerdere mensen zijn met jouw naam. Ook al is die nog zo apart. Ben je wel uniek? Misschien lopen er toevallig wel mensen in een ander werelddeel rond die precies op jou lijken, waarvan je het bestaan niet eens kent. Uniek? Nee dus. Je zit in een lift die alleen maar naar beneden lijkt te gaan. Je probeert wanhopig op elk knopje te drukken, maar zelfs het noodknopje werkt niet. Waar blijft nu die leuke reparateur uit die reclames?

Je leest dat berichtje van haar steeds weer, maar de woorden lijken er elke keer harder door. Ze meent het vast niet, niet zoals jij dat meent. Zij houdt vast niet van hem, zoals jij dat doet. Maar als je de letters weer het berichtje ziet vormen, ben je daar niet zo zeker meer van. Wie weet voelt zij wel precies hetzelfde voor hem. Want kom op, hij is echt leuk, jij bent vast niet de enige die dat vindt. Net als je weer hoop hebt, als je weer moed hebt, zakt het weer in je schoenen. De gedachte dat je hem kwijt kan raken, zelfs voordat je hem nog hebt, doet pijn. Niet pijn in je hart, of emotionele pijn. Nee een echte steek door je lichaam. En ik weet zeker, geen dokter die je kan helpen. Nee geen arts die het perfecte medicijn tegen liefdesverdriet uitvindt.

En het rare is, hij weet niet eens dat jij je zo voelt. Hij denkt dat alles koek en ei tussen jullie is. Zo naïef als hij is, begint hij gewoon tegen je te praten op MSN. Sms’t hij verontwaardigd terug op jou half-hatende sms’jes. Hij snap er niets van, maar tegelijkertijd, dat doe jij ook niet. Hoe kan het nou dat hij niet begrijpt wat jou zo verdrietig maakt, wat jou gek maakt?

Hij begint lieve dingen te zeggen en je krijgt een glimlach op je gezicht. Je wilt het niet, maar hij vrolijkt je weer op. Zoals hij elke keer weer doet. Hij is nog steeds degene die jou gelukkig maakt. Ook al voelt dat soms niet zo. Was het nou echt nodig al die stress?

Door Cedrin

LOVE dit artikel
2 meiden hebben deze blog geloved