News

Het meisje achter het masker

Je kent het wel, je voelt je rot en iedereen zegt je te begrijpen maar doen het eigenlijk niet. Je wilt iemand om je problemen aan kwijt te kunnen. Even alles op tafel gooien zodat het er uit is en je kunt er weer tegen aan. Het liefst vertel je het tegen een vreemde omdat je dan de confrontatie niet elke keer moet aan gaan als je die bekende weer eens tegen komt.

Je gaat opzoek, naar die vreemde die naar je wil luisteren. En uit eindelijk vind je diegene via een chatbox, voegt hem toe op MSN en begin te vertellen. Na je verhaal gedaan te hebben voel je je opgelucht. Je bedankt en groet hem en gaat offline.
Twee dagen later begint -ie weer tegen je te praten op MSN. Maar eigenlijk wil je geen contact meer met hem, het was voor die ene keer leuk en fijn dat je met hem kon praten maar nu niet meer. En na nog een paar keer lange gesprekken op MSN te hebben gehad begint hij tegen je te zeggen dat hij je toch wel erg leuk vindt. Je schrikt! Dit is helemaal niet de bedoeling, want je hebt je anders voor gedaan dan dat je bent omdat je niet gek bent. Want jij hoort en leest ook wel die verhalen over meisjes die in de macht van loverboys komen en als hoer achter het raam eindigen. Je raakt in paniek, en laat het uiteindelijk maar allemaal toe en hoort zijn gezwets maar aan.

Hij begint steeds intiemer te doen en vraagt je telefoonnummer, en zo naïef als je bent geef je die nog ook. Het begint met een telefoontje in de zoveel dagen maar op een gegeven moment bellen jullie een paar keer per dag. Je weet dat je fout bezig bent maar toch voelt het goed. Hij is de enige jongen die zegt dat je speciaal, knap en lief bent. Hij is de enige die jou een bijzonder gevoel geeft door te zeggen dat hij van je houdt. Hij is een soort verslaving voor je.
En toch ga je je steeds rotter voelen als je hem spreekt, je wil van hem af maar toch ook weer niet. Wat moet je dan als minderjarig meisje? Het hem vertellen en alles opbiechten? Of naar je moeder of beste vriendin gaan om alles maar te vertellen? Je weet het niet meer, je bent totaal in de war.

Uiteindelijk weet je een streep te trekken en voor jezelf op te komen. Je zegt het hem zo, hopla, via MSN. Je vertelt alles, hoe je je voelt, dat je er geen zin meer in hebt en er mee wil stoppen. Maar nog steeds durf je niet je ware leeftijd en naam te vertellen, bang voor zijn reactie. Want je wil niet dat hij boos op je wordt, maar dat hij juist altijd van je blijft houden.
Nog steeds voel je niet lekker. Je wil het je ouders vertellen maar schaamt je, je voelt je behoorlijk dom. En dan is hij daar, die nieuwe jongen uit de klas. Hij voelt aan dat je niet lekker in je vel zit en trekt zo heel het verhaal uit je, zodat je het wel móet vertellen. Hij vertelt je de waarheid, en die is hard. Je huilt, kalmeert en weet dat hij toch echt gelijk heeft. Die avond vertel je het je moeder, omdat je het gewoonweg niet langer voor je kunt houden. Niet meer stiekem achter haar rug contact kan hebben met 'verboden' mensen.

Nu weet ze het en steunt ze je als geen ander. En die jongen die heel dit proces in werking heeft gezet is nu je beste vriend. En je weet, jij houdt het voortaan bij de jongens van je eigen leeftijd en wil geen foute dingen meer doen. Nu niet, nooit niet! Eindelijk na een lange tijd voel je je weer gelukkig, je kan weer lachen zonder te hoeven acteren. En eigenlijk is die jongen die een klas hoger zit toch wel érrug leuk. Dat je dat niet eerder hebt opgemerkt!

Door Kim

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved