News

Nooit verliefd

Dat gevoel van vlinders in je buik, dat je niet kan slapen omdat je alleen zijn gezicht kan zien… dat ken ik niet. Ik ken het niet, ik weet niet hoe het voelt of wanneer het gebeurt.

Ik hou van muziek, en ik schrijf graag liedjes om te zingen en te spelen op mijn gitaar. De melodie, dat lukt altijd aardig, maar de tekst… Ik wil graag over de liefde schrijven, maar ik kan het niet. Dan kom ik altijd met de clichés, die ik helemaal niet wil. Maar ik weet nou eenmaal niks anders hierover.

Ik ken verliefdheid alleen van horen zeggen. Mijn vriendinnen vertellen dat ze maar niet konden slapen en ook al geen zin in hun huiswerk hadden, door die jongens die ze echt leuk vinden. En hebben ze dan eindelijk een afspraakje, cancelen ze die weer. Want ze zijn alweer overgestapt op een nieuwe vlam. En ik hoor het allemaal maar aan. Dan vraag ik me af of ik nou raar ben, omdat ik die gevoelens nooit heb. Of zijn zij dat, omdat ze aan de lopende band voor elke jongen met een schattig lachje kriebels hebben?
Misschien ben ik wel niet van de jongens. Een meisje dan? Nee… een meisje al helemaal niet. Er zijn heus wel jongens geweest die ik aantrekkelijk vond, maar dat heb ik nog nooit bij een meisje gehad. Natuurlijk zie ik vrouwen die ik mooi vind, maar dan overheerst er een ander gevoel. Ik benijd ze, ben jaloers.

Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn met een jongen? Zoals nu is er een best wel leuke jongen in zicht. Aardig en lief? Check. Sociaal? Check. Beetje knappe verschijning? Check. Geïnteresseerd in mij? Check! Nou, klinkt perfect…! Toch niet, ik weet altijd wel wat te vinden wat niet goed genoeg is. Ben ik dan echt zo arrogant dat ik alleen een perfecte jongen wil?

Je hoort dr. Phil en Oprah altijd zeggen: ‘je moet eerst gelukkig zijn met jezelf voordat je gevoelens voor een ander kunt krijgen’.
Misschien hebben ze hierin wel gelijk. Ik ben niet blij met mezelf. Kom ik wat kilo’s bij, vind ik mezelf te mollig. Val ik weer af, ben ik weer te mager! Ik ben niet blij met wat ik zie in de spiegel. En ik wil dat echt veranderen, maar ik kan niet zomaar besluiten om me van nu af aan beter te voelen over mezelf. Dat gaat niet zo makkelijk. Dat heeft tijd nodig. De wonden, die dit “minderwaardigheidscomplex” hebben veroorzaakt, zijn nog te vers. Het zit nog te diep in mij, het is nog te kort geleden.

Afwachten dus maar, en ondertussen doorgaan met mijn leven. Elke dag opstaan, mijn plichten doen, maar vooral genieten van het leven. En de verhalen van de nieuwe vriendjes van mijn vriendinnen moet ik dan maar aanhoren. En misschien, along the way, kom ik wel iemand tegen die me laat realiseren dat ik goed genoeg ben. Dat ik tevreden kan zijn met mezelf. En dan, zal ik ook tevreden zijn met hem.

Weet je wat? Ik wacht wel.

Door Julia

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved