News

Stop de trein!

Ik was zo opgelucht toen ik mijn vwo-diploma had gehaald. Die had ik mooi in mijn zak! Zes jaar hard voor gewerkt en dan het resultaat. Een mooi papiertje, waarmee ik kon studeren. Ik was blij dat ik eindelijk van de middelbare school af was en dat gebouw niet meer van binnen hoefde te zien. Jeetje, wat verlang ik terug naar die tijd.

Pas vijf weken geleden ben ik begonnen met mijn universitaire studie. Dat klinkt zo mooi, universitair. Zo hoog, zo slim. Ik keek er in het laatste jaar van de middelbare echt naar uit om daarmee te beginnen. Een nieuwe start maken, nieuwe mensen, nieuwe vakken die mij wel interesseerden. Eindelijk af van die vakken waar je geen bal van snapte en die je zo snel mogelijk wilde laten vallen. De universiteit was voor mij een droom. Helaas, lijkt het voor mij nu meer een nachtmerrie.

Op de middelbare school was ik een zelfstandig meisje dat zelfstandig kon werken. Mijn school was ontzettend makkelijk. Twaalf weken duurt de periode, die dagen heb je daarover een toets en zoek het voor de rest lekker zelf uit. Dat betekende veel vrijheid, die ik ook bewust gebruikte. Plannen en proberen alles zo goed mogelijk en op tijd af te krijgen. Met dat idee in mijn achterhoofd ging ik ook naar de universiteit. Dat was een tegenvaller. Niks zelfstandig werken op school. Colleges! Een uur lang alleen maar luisteren naar professoren, want die heten geen docenten meer. Niks tijd om zelf te werken. Dat doe je thuis maar. En dan gaat het mis, want hoe goed ik ook probeer te plannen, het lukt niet. Het is teveel dat er in één keer over me heen komt.

Dit blok heb ik maar vijf vakken. Klinkt weinig, vind je niet? Het werk dat er voor die vakken gedaan moet worden is toch wel meer dan je zou denken. Voor de één huiswerk iedere week goed inleveren, voor de ander bijblijven met de sommetjes. Dan komt er vak, waarvoor je drie artikelen van ongeveer vijftien pagina’s moeten lezen. Dan schrik je wel. Hoe ga je dit nu aanpakken? Hoe kom je hieruit? En hoe houd je tijd over voor je privé-dingen? Je vriendje, je vriendinnen, je hobby’s? Voor mijn gevoel heb ik dat amper, omdat mijn hoofd steeds bezig is met dingetjes van school. Dat moet nog gedaan worden en dit moet ik nog even doen. Het lukt nog niet om alles te combineren.

Ik wilde kijken hoe ik alles het beste kon aanpakken. Twee colleges afwachten en kijken hoe je voor zo een tentamen kan leren. Dat was de meest domme fout die ik kon maken. Geloof me, als je niet alles op het laatste moment wil doen en de hele tijd in de stress wil zitten, moet je vanaf het begin weten hoe je het moet doen. Anders kom je er niet. Het wordt zo zwaar om alles bij te benen. En als je denkt: “het komt later wel,” dan heb je een nog groter probleem, want dan moet je nog meer doen.

Vandaag las ik een artikel met tips voor beginnende studenten. Er stond een anekdote in die ik wel heel erg vind kloppen. Studeren moet je zien als een trein. Als een trein eenmaal vertrekt, stopt hij niet voor mensen die te laat zijn. Hij stopt niet op tussengelegen stations. Je moet dus zorgen dat je vanaf het begin in de trein zit en er ook op blijft zitten, anders moet je rennen om hem bij te houden. Vanavond heb ik pas bedacht hoe ik in de trein zit. Ik zit namelijk klem tussen de deur. Hoe graag ik ook in de trein wil stappen, het lukt niet, omdat ik het gevoel heb teveel te moeten doen om in de trein te mogen. Ik ben ook nog niet uit de trein gevallen, omdat ik wel redelijk dicht bij de koers van de trein ben. Echter voor de helft hang ik nog buiten en moet ik uitkijken niet mijn kop te stoten.

Daarnet heb ik het licht gezien. Mijn hoofd op orde gekregen door een goed gesprek met mijn vriendje. Eén voor één de dingen aanpakken is het advies. Niet proberen, zoals ik, om alles gelijk af te krijgen. Dat lukt me toch niet meer. Doe wat je moet doen. Grote opdrachten moet je stap voor stap aanpakken. En lukt het allemaal een keer niet, dan komt dat heus nog wel goed door te vragen aan anderen. Ik moet niet panieken, zolang ik rustig blijf, lukt het me allemaal wel. Dan pas zie ik de hendel waarmee ik de deuren open krijg en naar binnen kan stappen.

Door Kim

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved