News

Schattig, stoer en vooral… onafhankelijk

‘Mannelijke dingen’, koos hij. Toen ik hem verbaasd aankeek, werd het nog even subtiel toegelicht. ‘Bier en voetbal.’ Aarzelend vroeg ik hem of ik in dat geheel misschien ook een plekje had. Dat had ik. Op het puntje van de bank, waarop híj loom liggend en mannelijk bierdrinkend voetbal zou kijken. Of andersom.

Natuurlijk trok ik me, heel vrouwelijk, lichtelijk beledigd (wat in de praktijk helaas allesbehalve ‘lichtelijk’ genoemd kan worden), met mijn eigen vrouwelijke dingen heel subtiel terug (vrouwelijke subtiliteit gaat meestal gepaard met zeer veel bombarie). Zittend in mijn eigen vrouwelijke hoekje en mokkend om het feit dat mijn lief in plaats van ‘gezellige dingen’ voor ‘mannelijke dingen’ had gekozen, vond ik het idee dat mijn lief daar zo mannelijk voetbal lag te kijken plotseling weer heel schattig, stoer en vooral heel onafhankelijk. Ik háát hormonen.

Soms zoek ik ze op, die hormonen. Gewoon even laten gieren. Het liefst samen met ándere hormonen. Tijd voor vrouwelijke dingen. Tijd voor eenLadiesnight. We dronken een mierzoet giecheldrankje. We aten olijven en filet American. We kregen parfum opgespoten van een geurende mevrouw. (Het kan ook een geurtje van een ópgespoten mevrouw zijn geweest.) We babbelden, kwebbelden en gingen op in een kakelende menigte meisjes, dames en mevrouwen. We gingen naar een romantische komedie. Met een mooie vrouw en een knappe man met brede kaken en donkere ogen. En we wísten gewoon dat het goed zou komen. Dat is prettig. Met voetbal heb je die vastigheid niet. We stootten elkaar aan. Een man. Hij keek verwonderd door zijn vettige brillenglazen. Bijna angstig. Zenuwachtig zocht hij de hand van zijn vrouw. Maar ze was verdwenen. Hij kreeg een liflafje aangeboden. Al kauwend op een gorgonzolabuideltje miste hij zijn frikadel speciaal. We hadden een beetje medelijden. Hij als macho (we vermoedden dat hij vijftig jaar geleden met een zwarte leren jas én haar misschien een redelijke indruk had kunnen maken) in een bioscoop vol paardenstaarten, pure chocola en roddels.

Ik keek stiekem of hij mee deed met de zwijmelende ‘ooohs’ en ‘aaahs’. Hij zweeg. Een man met woest haar en stoere stoppels is immers geduchte concurrentie. Niets is gezelliger dan met een hele zaal vol vrouwen ‘aaah’ roepen als de man met de indrukwekkende kaaklijn en zijn mooie ogen eindelijk de mooie vrouw (die zelfs midden in de nacht als ze de voordeur opent een frisse adem schijnt te hebben) kust. We denken allemaal aan onze eigen onafhankelijke mannen. En vragen ons af waarom zíj nou nooit een uitzinnige culinaire maaltijd koken (toegegeven, de mooie man was topkok), die we vervolgens omgeven door flakkerende kaarsjes, zittend op een kleed midden in de kamer, gewoon vanuit de pan mogen opeten. En waarom geeft hij zijn carrière niet op om samen, heel knus, een eigen bistrootje te beginnen waar we dan gezellig de hele dag zoenend crêpes kunnen bakken? Een Ladiesnight roept veel vragen op. ‘Voetbal en bier’ is veel eenvoudiger; een eindstand en een opener.

Door Roelien

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved