News

Afknapper…

Je hebt ‘s avonds met hem afgesproken bij zijn huis. Om te leren voor die vreselijke wiskunde repetitie. Je hebt de hele week al een raar gevoel in je buik. Als je naar hem kijkt, jullie naar elkaar lachen. Het voelt zo vreemd en tegelijkertijd ook zo vertrouwd. Hij helpt je altijd met leren, maar dit keer is het anders. Dat denk je als je naar hem toe fietst rond half acht. Vaste tijd, vaste plaats.

Je bent er eindelijk. De weg leek wel twee keer zo lang. Zijn moeder zet jou fiets snel in de schuur, terwijl hij je voorgaat naar de woonkamer, waar je al zo vaak bent geweest. Alles is normaal, niks is anders. Als je tegenover hem zit aan de tafel in de keuken, hij zijn boek openslaat, zijn moeder tegen jou begint te praten. Allemaal uitleg. Je zou er naar moeten luisteren maar het lukt je niet. De woorden stromen langs je heen, je kijkt alleen nog maar naar hem. Stiekem, hij mag het natuurlijk niet weten. Je moet hem vertellen hoe je je voelt. Raar en gewoon tegelijk.

Na bijna een uur `leren´ nemen jullie even pauze. Jullie gaan naar boven, zijn kamer ligt op zolder. Op de plank boven zijn bed staat een rij knuffels. Je pakt er eentje en daagt hem gewoon uit om hem af te pakken. Hij gaat er op in. Hij rent je achterna door zijn kamer. Je stort je op zijn bed, hij erachteraan. Hij kietelt je, de knuffel ligt allang op de grond. Je opent een tegenaanval, en als jullie eindelijk weer rustig zijn, gaan jullie naast elkaar zitten. Je slikt een paar keer, je voelt de spanning gewoon hangen. Je ziet aan hem dat hij het ook merkt. Zijn hand schuifelt richting die van jou. Je kijkt ernaar, lacht onzeker. Hij bijt op zijn lip, kijkt stug vooruit, terwijl jullie handen elkaar raken. Op dat moment roept zijn moeder jullie naar beneden. Weg moment, weg spanning. Jullie zijn gewoon weer een stelletje vuurrode tieners.

Twee weken later…

Je bezoekt hem weer. Het is opnieuw avond, en jullie gaan weer leren. Je hebt nog steeds het rare gevoel. Toen hij je afgelopen keer naar huis bracht hadden jullie het over verkering. Je hebt hem gevraagd, hij zei ja. Maar de hele situatie was zo verwarrends dat hij je de volgende dag al mailde: Hebben we nou wat of niet? Je had maar gezegd dat je het niet wist, je was in de war.

Maar nu zit je weer tegenover elkaar aan de tafel, precies zo als vorige keer. Na het leren doen jullie een spelletje. Je hebt lipgloss op je lippen en je ruikt naar parfum. Als je hem volgt naar boven geeft hij je ineens een kus. Op je mond. Je bent overrompeld, hij wordt rood en loopt snel de trap op. Bah, wat een plakkerige, vieze kus. Weg gevoel, weg spanning. Wat een afknapper!

En wie het nou is? Je beste vriend.

Door Shoppertje

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved