News

Eerst mijn vriend, nu weet ik wel beter!

Ik weet niet wanneer `mijn vriend´ mijn leven binnensloop, maar opeens was hij er gewoon. Ik was elf jaar. Sindsdien bezorgde ´mijn vriend´ me niet veel goeds, tenminste, zo kijk ik er nu tegen aan. Mensen vonden dat ik er slechter uit ging zien en ze zeiden dat ik mezelf verwaarloosde. Ze waarschuwden me; dag in, dag uit.

Toen ´mijn vriend´ een jaar bij me was, was het nog steeds hetzelfde. Ik gaf me aan hem over en ik luisterde naar hem. Alleen naar hem, want hij zou mij geluk brengen in het leven. Maar dit alles gaf hij me niet. Op een dag in maart kon ik niet meer. Ik was helemaal kapot en ik werd opgenomen in het ziekenhuis. De dokters zeiden dat als ik zo door ging, ik niet lang meer te leven had.

Na twee weken in het ziekenhuis ging ik door naar een kliniek waar ik drie maanden gezeten heb. Ze zeiden dat het mijn vriend niet was en dat ik hem moest verlaten. Eerst was ik boos, later begreep ik het, probeerde ik het. Maar dat ging moeilijk, want hij wou mij niet meer kwijt.  Nu, vijf maanden later ben ik weer thuis bij mijn gezin: mijn echte vrienden.

Ik ben inmiddels 13 en kan nu echt zeggen dat hij niet langer mijn vriend is.
Zijn naam is Anorexia nervosa. Ik wil hier graag over blijven schrijven, mijn belevenissen delen, daar put ik weer kracht uit om verder te gaan.

Het ging best goed deze week. Nou ja, als ik best goed zeg, betekent dit eigenlijk: redelijk. Maar deze week heb ik vakantie! En daar ga ik zoveel mogelijk van proberen te genieten! Je leeft tenslotte maar één keer en je leven is het niet waard om anorexia te hebben. Ik ga een weekendje weg en ik zou de ‘anorexiakoffer’ wel eens een keertje thuis willen laten. Gewoon een keertje kunnen genieten van eten, zonder schuldgevoelens! Ik ben gewoon te perfectionistisch, MOET een heleboel dingen van mezelf. Daar word ik wel eens moe van. Erg gek, moe van jezelf worden…

Zo meteen gaan we dus een weekendje weg maar ben ik in staat de koffer thuis te laten? Volgende keer schrijf ik of het me is gelukt!

Liefs,
Amber.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved