News

Zwarte smurrie

Niet roken. Geen drugs. Geen koffie. Geen drank. Dat wordt mij nog regelmatig verteld. ‘Knoop het goed in je oren, kind,’ zegt mijn moeder dan met dramatische stem. ‘Natuurlijk mam, nee mam, zal ik nooit doen mam, waar zie je me voor aan mam?!’ antwoord ik dan. Ook weer op een héél geloofwaardige toon.

Ondertussen zijn er al duizenden, nee, wat zeg ik, miljoénen hersencellen vernietigd door een drankje teveel, een kopje koffie… Ouders proberen hun eigen kinderen nog altijd beter op te voeden, dan dat zíj zijn opgevoed. Met de nadruk op ‘proberen’.
Zeg nou zelf, welk kind rond de dertien à veertien jaar heeft nog nooit gedronken? Nog nooit gerookt? Persoonlijk gezien vind ik roken en/of drinken uurloze tijdsverspilling. Maar koffie, daarentegen…

Ikzelf als veertienjarige koffiedrinker vind koffie niet echt bijzonder. Wat raar dat ik dan toch minstens één kop koffie per dag drink. Heel deftig. En verslavend. Maar lekker.
Ook nu ik deze column aan het schrijven ben word ik vergezeld door een kop koffie (en een koekje). Ik ben één van weinige koffiedrinkers onder ons, jonge mensen, denk ik. De meeste vinden het bitter en vies. Dat is het ook. Al meerdere malen heb ik geprobeerd een goede vriendin aan de koffie te krijgen.Heel slecht van mij.

Helaas, ze liep groen aan, deed een paar spastische pogingen dichter in de buurt van het toilet te komen en vervolgens kotst ze op haar eigen schoot. Zwarte smurrie. Doodgelukkig dat ze mij niet onderkotste… Dat zou een drama zijn geweest. Ik heb mezelf voorgehouden dat ik de volgende keer haar koffie op een andere manier bereid. Vier eetlepels suiker. Misschien een scheutje melk. Héél belangrijk is dus ook de manier waarop je koffie bereid; iedereen vindt iets anders lekker. De ene drinkt het met melk, de ander met een halve pot suiker, weer een ander drinkt het zwart…

Met Senseo maak je de beste koffie, als je het mij vraagt. Wij hebben thuis een crèmekleurige Senseo. Hij is al best oud, dus grandioze kunsten hoef je van ons Senseo-koffiezetapparaat niet te verwachten.

Ik heb eens meegemaakt dat ik op het knopje drukte en nietsvermoedend weer weg liep. Uiteindelijk klopt er een razende vader op mijn slaapkamerdeur. Hij was wakker geworden van een kermend geluid. Hij dacht eerst dat het de kat was, maar het bleek dat het koffiezetapparaat kuren had. De koffie kwam niet in een straaltje het apparaat uit. Het sproeide eruit. Letterlijk ‘sproeide’. Complete nachtmerrie. Keuken naar de maan. Of liever: het koffiezetapparaat. En ík was degene die hem had gemold. Op wonderbaarlijke wijze doet het ding het weer, niet uitstekend, natuurlijk. Maar goed genoeg voor een kop koffie.

Ik mag nu geen koffie meer, na die aanslag op het Senseo-koffiezetapparaat. Mocht ik al niet, maar toch. Ik neem later een cappuccinoapparaat. Die bestaan toch? Dan koop ik die later. Een superdeluxe variant… eentje die niet sproeit.

door: Maron

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved