News

Vooral doorgaan

Het is weer zover. Voor de zoveelste keer zit ik midden in de nacht rechtop in bed met pen en papier. De hele dag ben je wel ergens druk mee bezig, en heb je geen tijd om na te denken. Totdat je eindelijk in bed ligt. Er spookt van alles door je hoofd, het moet eruit… en wel nu! Zelfs een schrijverskramp houd je niet meer tegen.

Maanden geleden heb ik voor de eerste keer mijn manuscript naar verschillende uitgevers gestuurd. Twee jaar lang bestond mijn leven bijna 24/7 uit mijn verhaal, mijn verzinsel. Ik was trots; ik had nota bene nieuwe mensen op de wereld gezet, ieder met hun eigen achtergronden en conflicten.

Na iedere herschrijving las ik het nog een keer opnieuw, en eindelijk was ik klaar voor proeflezers. Reacties als ‘ik heb goede hoop voor je’ en ‘ik denk wel dat het wat gaat worden’ bleven niet uit. De positieve reacties stroomden binnen.
Ook al hield ik in mijn achterhoofd dat wel zo’n 99% zonder pardon op de brandstapel verdween, wekte het toch stiekem hoop. Ik zat op een klein roze wolkje met mijn ronde, roze zonnebril op mijn neus, en zag het al helemaal voor me.
Misschien zou ik na een paar weken wel gebeld worden door een van de enthousiaste uitgevers. Ik droomde over de boekpresentatie met mijn familie op de eerste rij, interviews, fotoreportages en literatuurprijzen. Ik had toch immers een ge-wel-dig goed boek geschreven, vond ik.

Dus met kwispelende staart, een brede glimlach op mijn gezicht en drie dikke pakketten onder mijn armen ging ik op pad. Jawel hoor, vol verwachting ging mijn levenswerk op de post. Nu alleen nog een paar weken geduldig op de verlossing wachten.

Het lezen van de eerste ontvangstbevestigingen bezorgde mij al een twinkelend gevoel. Mijn manuscript lag echt op het bureau van de uitgevers! Mijn geluk kon nu al niet meer op.
Ik bleef – tegen beter weten in – positief rondlopen. Mijn grote droom zou eindelijk uitkomen. Na twee maanden kwam de eerste afwijzing binnen, en al gauw volgde de tweede. Ik liet me niet kennen, ik had op te grote uitgeverijen gemikt… foutje, bedankt! Ik ging gewoon op naar de volgende. De derde uitgever heeft nooit gereageerd, en op de reactie van nummer vier (een vrij nieuwe uitgeverij) zit ik nog te wachten.

Heel langzaam ebt het gelukzalige gevoel weg, het gevoel dat je alles aankan. Het maakt plaats voor twijfel en onzekerheid. Is mijn boek wel zo goed? Zou er wel iemand zijn die mijn boek wil uitgeven? Ligt er voor mij een toekomst a la Saskia Noort klaar? Ben ik wel klaar voor het grote publiek en de machtige recensenten? Zit het publiek wel te wachten op mij?
En opeens, terwijl ik een poging doe om in slaap te vallen, bedenk ik me: waar is mijn vechtersmentaliteit gebleven? Mijn doorzettingsvermogen en geloof in mijzelf? De drive om door te gaan? De meeste schrijvers hebben wel meer afwijzingen moeten verwerken, maar er zat er uiteindelijk één tussen die er wel iets in zag, en meer dan één heb ik er niet nodig.

Dus een dezer dagen loop ik weer met kwispelende staart, een brede glimlach op mijn gezicht en drie dikke pakketten onder mijn arm naar het postkantoor, want er gebeurt natuurlijk helemaal niets als ik het nu al opgeef.

Door Chinouk

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved