News

Allergisch voor de sale

Ik kreeg vandaag weer enkele mailtjes van kledingwinkels en schoenenwinkels in mijn mailbox, met veel mooie plaatjes en kreten, maar wat het belangrijkste was: ‘DE SALE IS BEGONNEN’. Een paar jaar geleden zou het inwendig al bij me gaan kriebelen, maar vandaag had ik geen reden om te krabben. Mijn Sale-kriebels zijn verdwenen, als sneeuw voor de zon. Als make-upremover over mijn met mascara opgemaakte oog.

Opeens kreeg ik weer visioenen van de uitverkoop van afgelopen periode. Ik loop – vol goede moed en al mijn hoop bij elkaar geschraapt – een kledingwinkel binnen. Een kledingwinkel, waar ik normaal dól op ben. Ik hóu van shoppen, begrijp me niet verkeerd. Ik hóu van uren door de stad lopen zoekend naar dat ene paar prachtige pumps of dé perfecte spijkerbroek. Ik voel me heerlijk als ik met tien tassen (vijf per hand) door de winkelstraat loop. Back to the point: ik liep mijn favoriete kledingwinkel binnen, die normaal zo netjes is, waar normaal een rustgevend muziekje hangt en waar, normaal,  de verkoopsters vriendelijk zijn.
Ik wist niet wat ik zag. Er leek wel een grote kledingbom geëxplodeerd te zijn in de winkel. Shirtjes, broeken, tassen, riemen en vestjes everywhere. Op de rekken, op het hoofd van een paspop, en verspreid over de planken. En nergens netjes opgevouwen. Ongesorteerd op grote hopen op nog  grotere tafels met een bord erbij dat schreeuwt: “PER STUK 5 EURO”. Daaromheen dames en meisjes, trekkend aan mouwen en pijpen die ergens onderuit de bult piepen. Één dame krijgt een vestje te pakken, waarvan de mouw wel aantrekkelijk leek. Helaas was het vestje verder niet zó leuk, dus die gooide ze maar weer bovenop de stapel of – ergens waar plek was.
De verkoopsters weten elk seizoen weer wat ze te wachten staat, maar zijn ook van slag. Ze glimlachen niet vriendelijk naar me, ze vertellen me niet wat voor gewéldige nieuwe dingen ze weer hebben. Ze lijken geen oog voor me te hebben. Alleen oog, vijf keer één paar ogen voor de gigantische stapel kleding op de tafel. Die eerst nette stapeltjes waren. Dat wordt overwerken.
Van buiten rustig (lees: koeltjes voor me uit kijkend alsof ik nergens van onder de indruk ben, alsof deze winkel er altijd uitziet alsof er zojuist een oorlog is gevoerd met kledingstukken), maar van binnen hyperventilerend (lees: hartkloppingen, zware ademhaling, uitdrogingsverschijnselen) kijk ik om me heen.

Rustig en cool  loop ik door naar de afdeling waar de nieuwe collectie hangt. Omdat ik me niet meer thuis voel op de sale-afdeling. Ik moet even bijkomen. Langzaam kom ik tot rust bij het zien van mooie geordende stapeltjes netjes opgevouwen shirtjes. Het is rustig op de afdeling waar de nieuwe collectie hangt: niet zo raar, aangezien alle klanten meteen naar het mega kleding slagveld lopen. De verkoopsters lachen naar me en zijn relaxt bezig met het rechthangen van kleding. En zie ik daar een leuke jas? En dat vestje… Hmm, toch maar even passen om bij te komen.

En zo gaat het altijd, elk seizoen weer als de sale begonnen is. Ik ga naar huis met mooie, nieuwe, geweldige stukken van de nieuwe collectie. In mooie tasjes waar geen ‘SALE’ opgedrukt staat. Waarvoor ik het volle pond betaald heb, en die dat volle pond ook dubbel en dwars waard zijn. Onder andere omdat ze zojuist door die leuke verkoopsters met respect, liefdevol zijn opgevouwen en op een stapeltje zijn gelegd.

Heerlijk. Ik denk dat ik morgen maar eens ga winkelen: de uitverkoop is begonnen!

door Cynthia


 

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved