News

Ambers verhaal: mijn gevecht

I wake up it's a bad dream no one on my side
I was fighting but I just feel too tired to be fighting
Guess I'm not the fighting kind
Wouldn't mind it if you were by my side
But you're long gone, yes you're long gone now

Naar dit stukje uit “a bad dream” (van Keane) luisterde ik vaak toen ik in de eetkliniek zat. Nu ik er weer naar luister, slaat het eigenlijk precies op mijn ziekteperiode. Een periode waarvan ik steeds beter afstand wil en kan nemen. Als ik mezelf vergelijk met toen, zie ik waar gezond eten je kunt brengen. Je leeft, ik leef.

Ik ben zo blij dat ik nu weerstand kan bieden aan die rot eetstoornis. Om nog terug te komen op mijn vorige column: (die alweer zolang geleden geschreven is!) het is me gelukt! Ik heb de anorexia-koffer thuis kunnen laten! En ik voelde me zo ontzettend blij. Even dacht ik dat ik geen eetstoornis meer had.

Maar toen ik weer in mijn eigen bed wakker werd voelde ik het weer, hij was er nog steeds. Ik voelde hem nog en dat maakt me boos. Waarom kan ik gewoon niet genieten van de macaroni waar ik vroeger van smulde? Waarom moet eten zo moeilijk zijn? Ik mag al blij zijn dat het zo goed met me gaat denk ik dan, ik kan alweer afstand nemen van alles wat er met me is gebeurd afgelopen jaar.
Maar dat afstand nemen is ook eng omdat ik de controle lijk kwijt te raken.Veel herinneringen flitsen voorbij. En veel vragen: Waarom had ik het gevoel dat NIET eten zo goed voor me was? En waarom luisterde ik niet naar de mensen om me heen?

Waarom was ik zo bang voor die ene boterham? Waarom kon ik mezelf niet meer vertrouwen? Waarom heb ik naar mijn “vriend” geluisterd?
Elke dag blijf ik hopen, op een dag dat hij weg is. En dan niet bang zijn dat hij ooit weer terug komt. Dat is een droom van me, maar of die ooit uit zal komen? Laatst moest ik terug naar de eetkliniek…gelukkig gewoon voor een gesprek!

Ik vroeg nog hoe het ging met de andere meisjes waarmee ik in de kliniek zat maar geen contact meer mee had. Een meisje is nu al voor de derde keer opgenomen… Ik voelde angst. Stel dat ik ook geen weerstand meer tegen de anorexia kan bieden? Stel dat ik een terugslag krijg? Maar van binnen weet ik dat ik daar niet bang voor moet zijn. Het kan ook niet allemaal ineens voorbij zijn. Ik moet gewoon op mezelf blijven vertrouwen en genieten van de dingen die ik al wel bereikt heb:

* Ik kan weer lekker sporten.
* Soms kan ik genieten van eten.
* Soms ben ik best tevreden met mezelf.
* Ik sta weer in het echte leven.
* Ik heb mijn vrienden weer terug.
* Ik kan weer naar school.
* Ik pas weer kleding uit de winkels.
* Ik geniet van het leven!

En dit alles door te eten. En niet te luisteren naar de anorexia. Ik blijf vechten totdat ik er ben.

Liefs, Amber

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved