News

Het leed dat een leuke avond heet

Ik heb ooit eens geconcludeerd, dat zaterdagavond de leukste avond is om uit te gaan. Gelukkig denken mijn vrienden hier precies hetzelfde over. Op maandag barst de discussie al los waar we de zaterdag daarop nou eens heen zouden kunnen gaan. Wij wonen in een klein stadje, omgeven door een hoop boeren dorpen. Daarom borrelt het vraagstuk: stad of platteland, al snel op. Uiteindelijk hebben we besloten om deze zaterdag de stad maar eens flink onveilig te maken.

Na helemaal opgetut en volgespoten met deodorant en parfum te zijn aangekomen bij een van mijn vrienden, kon het feest beginnen. Natuurlijk moest er geproost worden op deze avond; iets wat we bijna een wekelijkse traditie zouden kunnen noemen. Omstreeks tien uur besloot ik om de vierde fles wijn voor die avond te ontkurken. Onder luid gejoel van mijn vrienden schonk ik een groot glas wijn in, en dronk die in een teug weg. Nog geen uur later zat ik bij mijn beste vriendin achterop de fiets, en met de rest van de leute waren we onderweg naar de stad. Daar eenmaal aangekomen besloten we een grote pot met geld te maken. We doken een kroeg in, nestelden ons in een schitterend bankstel (alles is schitterend als er alcohol door je aderen stroomt, is mij onlangs opgevallen) en bestelden allemaal een rosé. Uiteraard volgde er weer een proost, iets waar we de rest van de avond mee door gingen. Bij elk overheerlijk drankje werd de proost dramatischer, grappiger en bovendien ook luidruchtiger. Rond een uur of twee veranderde de muziek in de kroeg. Deze was eigenlijk heel de avond in het rockgenre gevallen, maar ging over in urban.

Wankelend begaf ik me met mijn vrienden op de dansvloer, en daar eenmaal aangekomen besloten we maar meteen op de bar te gaan staan (uiteraard met een biertje in ons hand). Wetend dat we de aandacht trokken, lieten we ons helemaal gaan. We schudden met onze kont en heupen als nooit te voren, en ook het mannelijk gezelschap deed heerlijk mee. Helaas moest een van mijn vriendinnen toen naar het toilet, waarop al mijn vrienden besloten mee te gaan de wc in.

Onderweg daar naar toe liep ik tegen een enorme kanjer op, en ik kon het dan ook niet laten om: ‘He, kanjer’, tegen hem te zeggen. Ik kreeg een arrogante jij-bent-dronken-blik toegeworpen, en besloot mijn reis voort te zetten naar de toiletten. Tot mijn verbazing stond mijn leute om mijn beste vriendin heen, die op haar beurt met haar hoofd boven de wc hing. Toen ik eens goed naar haar keek (wat moeilijk is als alles draait) vond ik dat ze de wanhopige blik had die de meeste kotsende dronken mensen hebben. Maargoed, toen ze zichzelf bij elkaar geraapt had zetten we koers naar huis. Aangezien ik het dichtst bij de stad woon, werd ik als eerst thuis gebracht. Met mijn uitgaanskleren nog aan gooide ik mezelf in bed, en hoewel alles draaide viel ik snel en tevreden in slaap.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, voelde ik me nog steeds vreselijk aangeschoten. Terwijl ik de trap afliep, onderweg naar de wc, vuurde mijn moeder vanaf de overloop allemaal vragen op mij af. Ik vond dat ze gewoon haar mond moest houden, maar zei niets omdat ik een vlaag van misselijkheid voelde opkomen. De lucht van opgebakken ei deed nog even een duit in het zakje, en voordat ik het wist stond ik voorovergebogen, onderaan de trap te kotsen. Mijn moeder kwam met een emmer in haar handen de trap afgerend, maar het leed was al geleden. Haar mooie tapijt zag rood van de wijn.

Je zult daarom begrijpen dat ik aanstaande maandag niet zal deelnemen aan de discussie over volgende week zaterdag: ik heb namelijk huisarrest.

Door: Huisvrouw

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved